Rozdział 10

Błękit oceanu zlewał się z różem nieba na linii horyzontu. Słońce zachodziło powoli, obwieszczając koniec kolejnego dnia. Na szczycie klifu stali dwaj mężczyźni wtuleni w siebie. Blondyn obejmował bruneta w talii, a ten opierał głowę na jego ramieniu. Obydwoje delikatnie się uśmiechali, patrząc w piękną toń oceanu.

- Kiedyś mówiłeś, że lubisz wschody słońca.

- Tak, przypominają obudzenie się czegoś nowego. Dlaczego pytasz?

- Ja wolę zachody. Kończą coś, dając nadzieję na lepsze. Na noc, która jednocześnie jest domem koszmarów, ale również spokoju i odkupienia.

- Wiesz, patrząc na to od tej strony, obydwie rzeczy, wschód i zachód, dają czemuś początek.

Budzik zaczął dzwonić w momencie, kiedy miałem zobaczyć twarze dwóch mężczyzn. Jednak treść mojego snu była dość dziwna, a nawet inspirująca. Kojarzyła mi się z dzisiejszym dniem, konkretniej z powrotem do Hogwartu.

Powoli wstałem z łóżka i poszedłem się umyć do łazienki. Opłukałem twarz i spojrzałem w lustro. Włosy dalej były w nieładzie, ale teraz nie kręciły się tak bardzo. Jedynie sterczały jak patyczki na wszystkie strony. Szybko wykonałem poranną toaletę i przebrałem się w czarny komplet ubrań uszykowany wczoraj.

Kiedy smarowałem swój tost dżemem porzeczkowym, w jadalni zaczęli zbierać się nasi rodzice, a ich dzieci jedynie wbiegły po śniadanie. Kiedyś też taki byłem, ale w te wakacje zaszła we mnie zmiana. Byłem bardziej poukładany, choć czasami moja artystyczna dusza dawała o sobie znać.

- Isaac?

- Tak, mamo?

- Nie powinieneś się spakować?

- Zrobiłem to już wczoraj żeby móc teraz w spokoju zjeść śniadanie, a nie biegać jak idiota i potem pisać do was z prośbą o jakieś rzeczy, których zapomniałem.

- Och, to dość rozsądne z twojej strony.

Połknąłem kawałek tostu i popiłem go łykiem kawy, kiedy do głowy wpadło mi pewne pytanie.

- Mamo, czym się tak właściwie zajmujesz?

- Skąd to pytanie?

- No bo, kiedy mieszkałem u Dursleyów, ciotka Petunia zazwyczaj plotkowała u sąsiadek lub

wyjeżdżała na zakupy, ale nie wydaje mi się żebyś była taką kobietą.

- Wiesz Isaac, przed poznaniem twojego ojca zajmowałam się projektowaniem budynków, a teraz odnawiam jakieś zakurzone lub zepsute antyki i sprzedaję je później w swoim sklepiku.

- Łał, nie sądziłem że w rodzinie jest jeszcze jakiś artysta. Bardziej pasowałaś mi pod ukrytego ważyciela eliksirów.

- Nie, mój drogi. W eliksirach specjalizuje się ród Prince. To Snape'owie mają w genach sztuki artystyczne. Pokazałbyś mi kiedyś twoje rysunki?

- Może kiedyś, mamo. Teraz zostało mi 15 minut na zabranie bagażu i pojawienie się w holu.

Wstałem od stołu, dałem jej buziaka w policzek i poszedłem do siebie do pokoju. W korytarzu zderzyłem się z Alexem, który pędził po coś do Draco. Nawet mnie nie zauważył!

Za dwadzieścia jedenasta stałem w holu i czekałem na resztę. Dopiero pięć minut później byliśmy gotowi do pożegnań i wyjazdu. Każdy nie chciał wyjeżdżać, a jednocześnie możliwość przygód w szkole była zachęcająca. Lały się łzy, a każdy nie mógł przestać się przytulać, kiedy żegnał rodziców.

- Mam nadzieję, że uda ci się przetrwać w szkole, synu, i że nas nie zawiedziesz.

- Tak jest, tato.

- Jeśli miałbyś jakiś problem, to zawsze możesz iść do swojego wujka.

- Dobrze mamo.

Kiedy pozostało nam pięć minut do odjazdu Hogwart Express, Snape teleportował nas wprost przed pociąg.

- No to do zobaczenia za uczcie powitalnej, dzieciaki. Nie rozrabiać mi. - i tyle widzieliśmy drogiego wujaszka.

- Czy... czy on właśnie okazał wobec nas troskę?

- Jestem w szoku.

- Chyba każdy jest. Idziemy do przedziału?

- Z wielką chęcią.

I tak każdy złapał za swój bagaż i podążył za Hermioną. Znaleźliśmy zupełnie wolny przedział dopiero na samym końcu pociągu z nadzieją, że nikt nie będzie nam przeszkadzał. Położyliśmy swoje kufry na półkach i usiedliśmy na kanapach. Ja przy oknie, przyciskany lekko przez Alexa, obok którego siedział Draco, patrząc przed siebie czasami maślanymi oczami na Ginny. Swoją drogą, czemu on do niej nie zagada? Przecież ona też dziwnie się do niego uśmiecha. Pasują do siebie jak ulał. Obok niej siedzieli, oczywiście przytuleni, Blaise i Hermiona, której buzia nie mogła się zamknąć nawet na pięć minut.

- Jak myślicie, uda się ten pomysł z tiarą?

- Nie mamy innego, więc trzeba mieć nadzieję, że wypali. Najwyżej skończymy w Gryffindorze, pogrzebani przez Rona.

- Hej, przecież macie jeszcze mnie. Obronię was!

- Tak, Ognistowłosa, na pewno. Szczególnie ze swoim wzrostem.

Oczy Ginny ciskały teraz gromy w stronę Malfoya. Chyba nie zdawał sobie sprawy, ile energii kryje się w tym drobnym ciałku. Nigdy nie zapomnę, kiedy przywaliła Seamusowi, bo nazwał ją Wiewióreczką. Przez tydzień chodził z siniakiem na nosie, którego pani Pomfrey nie mogła wyleczyć.

- Jeszcze raz wspomnisz o moim wzroście, tleniony blondasie, to powieszę cię nie powiem za co.

- Okay, przepraszam.

Ich kłótnie były naprawdę bardzo śmieszne, a dyskusja z Hermioną bardzo pociągająca, ale moja nowa książka o wiele bardziej. Podwinąłem pod siebie nogi i delikatnie przejechałem ręką po jej grzbiecie. Nawet teraz czułem bijącą z niej czystą magię. Z lekkim westchnieniem zadowolenia zagłębiłem się w lekturze.

Mocniejsze szturchnięcie moim ramieniem oderwało mnie od książki. Spojrzałem jeszcze zamglonym wzrokiem na Alexa, który wyglądał na zniecierpliwionego.

- Yyy, coś mówiłeś?

- Od jakichś pięciu minut staram się dowiedzieć, czy chcesz coś do jedzenia, bo pani przyszła z wózkiem, ale jak widać byłeś zbyt zafascynowany książką. Chcesz coś w końcu do jedzenia?

- Może czekoladową żabę, musy świstusy i paczkę fasolek wszystkich smaków?

- Okay, zaraz ci podam.

- Dzięki.

Kiedy tylko dostałem swoje słodycze i odpakowałem czekoladową żabę, wróciłem do czytania. Dopiero trzy godziny później się od niej oderwałem, gdy dojechaliśmy na miejsce. Przebraliśmy się w szaty szkolne i wysiedliśmy z pociągu. Razem z Hermioną udaliśmy się w stronę Hagrida by go przywitać, lecz Ron nas uprzedził, a ja nie miałem ochoty przebywać blisko niego.

Wróciliśmy do chłopców i Ginny i wsiedliśmy do jednego z powozów. Dopiero teraz dostrzegłem testrale, które ciągnęły dorożki. Były nawet piękniejsze niż opisywane w książkach. Po dłuższej chwili wpatrywania się w to zwierzę usłyszałem cienki głos.

- Ty też je widzisz?

Aż podskoczyłem ze strachu. Jeszcze nigdy nie widziałem tej drobnej blondynki, która swoją drogą wyglądała, jakby była wyciągnięta z innego wymiaru, ale Ginny wydawała się ją znać.

- Dopiero teraz je zauważyłem, ale tak. Są piękniejsze niż w opisach.

- Książki często kłamią na ich temat albo zapominają wspomnieć o ich magicznej aurze. Jestem Luna, Luna Lovegood. A ty to Isaac Riddle, prawda?

Wszystkich automatycznie zamurowało. Skąd ona mogła znać moje prawdziwe imię i nazwisko? Przecież nigdy z nią nie rozmawialiśmy i wątpię, aby Ginny jej powiedziała.

- Tak. Przepraszam, nie chcę być niegrzeczny, ale skąd znasz moje imię i nazwisko?

- Och, mój tata czasami przychodzi na spotkania i usłyszał, jak pan Riddle tak o tobie mówi. Podobno to bardzo miły człowiek.

Po tych słowach Luna wróciła do czytania swojej gazetki, która mogła być Żonglerem, ale nie jestem pewnie, ponieważ była do góry nogami. Popatrzyliśmy po sobie zdziwionym wzrokiem, ale nikt nic nie powiedział.

Kiedy przejeżdżaliśmy koło jeziora, nie mogłem oprzeć się pokusie i posłałem kilka zaklęć w stronę płynących pierwszaków. Tafla wody lekko zmieniła barwę, a gdzie niegdzie pojawiały się małe lilie z lodu. Dzieciaki były zachwycone, a mi sprawiało przyjemność patrzenie na lód.

Kiedy dojechaliśmy na miejsce i wysiedliśmy z powozu, nasze bagaże zostały zabrane i udaliśmy się w stronę Wielkiej Sali. Przekraczając bramę Hogwartu poczułem miłe ciepło i magię, która przenikała każdą komórkę mojego ciała. Byłem w domu, ale jednak gdy spojrzałem w oczy dyrektora, iskierka strachu pojawiła się w moim sercu.

Nikt z obecnych w Hogwarcie, ani uczeń, ani nauczyciel, nie zauważył, że lodowe lilie na jeziorze zmieniły barwę na ciemnego fioletu i granatu, a las pokrył się szronem. Jedynie centaury wyczuły pojawienie się dziedziców pierwotnej magii i zmianę jednego z nich, a w powietrzu uniosła się smutna pieśń pięknego żmijoptaka.

*-*-*

Wszedłem powoli do Wielkiej Sali unikając wzroku dyrektora. Mimo treningu dalej bałem się jego zdolności legilimencyjnych. W końcu to on zawładną całą magiczną Anglią i ma mnóstwo wiernych żołnierzy Zakonu Feniksa, gotowych na każde jego skinienie.

Powoli usiadłem przy stole Gryffindoru razem z Hermioną i Ginny, czując gniewny wzrok Dymbledore'a. Wiedział co zrobiłem. Wiedział po czyjej jestem stronie i będzie starał się mnie zniszczyć. Ale nie na tym powinienem się teraz skupić. Tiara przydziału zaraz się obudzi.

Razem z Hermioną zaczęliśmy głęboko zastanawiać się nad naszym przydziałem. Podważać decyzję sprzed kilku lat. Myśleć o możliwościach, jakie dałoby nam bycie w innym domu. Wtedy rozbrzmiały słowa pieśni Tiary.

Wielkie zło czai się po kątach,
Strzeżcie się przyjaciele.
Lecz to diabeł aniołem się okaże,
A niebo piekłem

Jednak jest nadzieja w tych czasach.
Dziedzicowie powrócili na swoje ziemie.
Niosą prawdę i wybawienie.
Dla zgubionych zbawienie.

Dwoje z nich, połączeni w jedno,
Zgodni będą i żarliwi.
Do wojny dojdzie,
Poleje się krew.

Krzywda się stanie,
Lecz wszystko zostanie naprawione.
Miłość połączy tych dwoje
I razem poprowadzą Was do wygranej.

Czarna Śmierć upadnie,
A Jasność w końcu zwycięży.
Dzięki wam, moi drodzy,
I waszej woli walki.

Teraz jednak naprawię to, co źle zrobiłam.
Nowego wyboru dokonam.
Dam nowe możliwości,
Dzięki ponownemu przydziałowi.

W Wielkiej Sali zapanowała niczym niezmącona cisza. Uczniowie patrzyli po sobie w niezrozumienie, lecz nauczyciele wyglądali na zdziwionych, a nawet przerażonych. Jakby wiedzieli co się szykuje. Wtedy Dumbledore wstał ze swojego miejsca i podszedł do mównicy.

- Moi drodzy! Nie martwcie się słowami Tiary. Znacie jej opowieści. Długie bajki o dawnych czasach. Jedyne, czym powinniśmy się zająć, to ponowny przydział. Każdy dostanie nowy. Nie możemy aż tak lekceważyć Tiary.

Teraz rocznikowo od najmłodszych będziecie nakładać Tiarę i czekać na jej decyzję.

Najpierw zostali przydzieleni pierwszoroczni, a potem sprawa poszła dość gładko, jedynie około dwudziestu osób zmieniło dom, ale nie było to coś wielkiego. Dopiero kiedy przyszła kolej na szósty rocznik, wszystko wywróciło się do góry nogami. Praktycznie każdy zmienił dom. Kiedy zostało wyczytane nazwisko Alexa, wzbudziło rumor. Każdy kojarzył ten ród, znał jego historię. Slytherin wyczuł moc, która łączyła naszą szóstkę, a szczególnie mnie i Alexa. Patrzyli po nas i doszukiwali się odpowiedzi. To samo zauważyli krukoni i nauczyciele. Wyładowania lecące ode mnie w jego stronę.

Nikt nie był zdziwiony, gdy został przydzielony do Slytherinu. Kiedy zostało wyczytane nazwisko Hermiony, sala na nowo zamarła. Patrzyli się na nią jak na trędowatą. Jednak gdy przydzielono ją do slytherinu, gryfoni zaczęli wrzeszczeć i ją wyzywać. Najdziwniejsze jednak było dla nich to, że to właśnie najważniejsi ślizgoni stanęli w jej obronie.

Kiedy przyszła moja kolej, wszyscy się na mnie patrzyli. Gryfoni z nadzieją i przerażeniem, tak samo puchoni, krukoni z ciekawością, a ślizgoni uśmiechali się. Jednak to wzrok dyrektora zmroził mi krew w żyłach. Wyrażał chęć mordu.

Usiadłem na stołku i usłyszałem w głowie tak dobrze znany mi głos.

- Witaj, Isaacu. Teraz tak się nazywasz, nieprawdaż? Jak czujesz się w nowej roli?

- Co masz na myśli?

- Wiem o tym, co działo się w Riddle Manor. Wiem, kim jest dla ciebie ten chłopak, który dopiero dzisiaj otrzyma przydział. Wiem o tym, co was łączy i znam kompletną treść przepowiedni.

- Całą?

- Tak, ale nie mogę ci teraz jej zdradzić. Musisz zakraść się do gabinetu w sobotnią północ, kiedy Dumbledore uda się na zebranie Zakonu Feniksa. Wtedy opowiem ci o tym. Teraz jednak przejdźmy do przydziału. Czy teraz wierzysz mi, że to w Slytherinie jest twoje miejsce? Po tych zmianach, które w tobie zaszły?

- Teraz, kiedy dowiedziałem się prawdy i odzyskałem rodzinę, przyjaciół i wspomnienia, wiem że to tam przynależę.

- Czyli nie podważysz już mojej decyzji?

- Nie.

- Więc niech będzie... SLYTHERIN!

Miałem ochotę stamtąd uciec. Wszystkie oczy przeszywały mnie na wylot. Jakby zaglądały w głąb mojej głowy i grzebały w moich myślach. Zniesmaczone i nienawistne miny mówiły wszystko. Jedynym domem, jaki mi tu pozostał, był Slitherin.

Kiedy usiadłem przy stole, witały mnie brawa i gratulacje, ale również przyjaciele.

Po skończonym przydziale głos zabrał Dumbledore.

- Moi drodzy, proszę o zachowanie spokoju. Mam nadzieję, że mimo zmiany domów nie dojdzie między wami do sporów. Pierwszorocznych i pana Alexandra Farfaixa serdecznie witam po raz pierwszy w Hogwarcie.

Wstęp do Zakazanego Lasu jest zakazany, a nowym nauczycielem wróżbiarstwa zostaje centaur Firenzo.

Wierzę, że ten rok będzie obfitował w same nowe przygody. A teraz, wsuwajcie!

Razem z zakończeniem przemowy dyrektora na stołach pojawiło się jedzenie. Rozmowy ucichły i dało się słyszeć jedynie uderzanie sztućców o talerze. Ja jednak nie byłem w stanie nic przełknąć. Wzrok dyrektora był przytłaczający, a siła, z jaką chciał się dostać do mojej głowy, zwalająca z nóg. Głowa zaczęła mnie coraz bardziej boleć, a ciało odmawiało posłuszeństwa. Nie sądziłem, że dyrektor pokusi się o rzucenie na mnie klątwy.

- Alex.

- O Merlinie, Isaac! Wszystko w porządku? Jesteś strasznie blady. Co się dzieje?

- Jestem praktycznie pewny, że Dumbledore rzucił na mnie klątwę.

- Wyczułeś to?

Kpiący głos dobiegł od naszej prawej strony. Jak się okazało, była to Pansy Parkinson.

- Parkinson, radzę ci się zamknąć. Powinnaś wiedzieć, że nazwisko Riddle coś znaczy.

- O przepraszam, to teraz nagle Isaac ma zamiar zająć cały Slytherin?

- Nie, ale jednocześnie nie mam zamiaru słuchać kogoś tak głupiego. Możemy iść już do dormitorium?

- Uciekasz, tak? Mały, biedny Isaac ucieka jak tchórz.

- Parkinson, moja cierpliwość się kończy. Jeszcze raz powiesz coś głupiego i podważysz mój autorytet, to pokażę ci na czym polega moc, o której mówiła Tiara.

Kiedy zbliżyłem się niebezpiecznie do Pansy, moje palce otoczyło zimno i niebezpieczne cienie. Na szczęście Alex powstrzymał mnie przed zrobieniem czegoś głupiego.

- Isaac, może jednak już chodźmy? Nie chcesz zniszczyć nikogo niewinnego.

Razem udaliśmy się do lochów. Ich chłód powoli mnie uspokajał, dzięki czemu mogłem zacząć walczyć z klątwa. Czułem jak wraca kontrola nad moim ciałem, a zły prąd opuszcza moje żyły.

Nawet nie zauważyłem, kiedy znaleźliśmy się w dormitorium. Byłem tak zaaferowany poczuciem spokoju.

- ac... Isaac, słyszysz mnie? Wszystko w porządku? Udało ci się?

- Tak, już wszystko w porządku. Jestem tylko trochę zmęczony. Pójdę się wyłapać i zaraz się położę.

- wziąłem ze sobą pidżamę i udałem się do łazienki. - Tak w ogóle, to z kim dzielimy dormitorium?

- Z Draco i Blaisem. Nie ma tu pięcio - osobowych pokoi.

Podczas brania prysznica moje mięśnie rozluźniały się, a umysł uspokajał. Pierwsza konfrontacja z ludźmi, których nienawidziłem. Zdziwiło mnie jednak, że w Wielkiej Sali nie było Rona. Dlaczego?

Coś się stało? Czy to kolejna z tajemnic, jaką muszę rozwiązać?

Rozdział 9

Telepatia

Biegłem co sił w nogach w stronę skrzydła szpitalnego. Wpadałem na ludzi, którzy krzyczeli za mną, ale nie przejmowałem się tym. Teraz najważniejszy był Alex i tylko on.

Kiedy wpadłem do pomieszczenia, tutejszy medyk zajmował się podawaniem mu eliksirów. Powoli do nich podszedłem i czekałem aż skończą. Kiedy to nastąpiło, przytuliłem z całej siły Alexa, który na początku spiął się lekko, ale potem odwzajemnił mój gest.

- Merlinie, Alex, tak bardzo się o ciebie bałem. Myślałem, że się nie obudzisz. Mówili, że twoje zasoby magii mogą się nie odnowić i staniesz się czarodziejem o niskim zasobie. Podobno twoje zdrowie też było zagrożone, mogłeś wpaść w śpiączkę i...

- Już spokojnie Isaac. Jak widzisz obudziłem się i nic mi nie jest. Mogę praktycznie wyjść, tylko muszę przyjmować jeszcze przez dwa dni eliksiry wzmacniające.

- Czyli wszystko w porządku? Wszyscy się o ciebie martwili, a Hermiona nawet zaczęła szukać zaklęć, które mogłyby nam pomóc w utrzymaniu cię przy życiu i wyleczeniu.

Na moje słowa Alex zaczął się lekko śmiać. To był ten jeden z nielicznych momentów, kiedy jego uśmiech nie był wredny lub ironiczny, tylko po prostu szczery. Po chwili spojrzał na mnie tymi swoimi niebieskimi oczami, w których tańczyły iskierki szczęścia. Był taki piękny. Nie mogłem się dalej bronić i musiałem to przyznać.

Przez moje rozmyślania nie zauważyłem jak Alex dotknął swoją dłonią mojego policzka i zaczął go łaskotać kciukiem. Powoli zbliżał się do mnie, a jego twarz była coraz bliżej. Już miał mnie pocałować, kiedy drzwi uderzyły w ścianę i do środka wpadli jego rodzice, a za nimi moi, z naszymi przyjaciółmi.

- Wiedziałem, że cię tu znajdziemy, Isaac. Jak się czujesz, Alex?

- Dobrze Tom, dziękuję. Jest o wiele lepiej niż tuż przed zaśnięciem.

- Synu, nie potrzebujesz czegoś? Może wody albo jakichś medykamentów?

- Nie, mamo. Właśnie dostałem lekarstwa, ale szklanką wody bym nie pogardził.

- Zaraz ci przyniosę.

- A nie byłoby szybciej zawołać skrzata, ciociu? Kruczku.

Przez chwilę nic się nie działo, ale w pewnym momencie pojawił się w końcu skrzat.

- Tak, paniczu?

- Czy mógłbyś przynieść dla panicza Alexa szklankę wody?

- Tak jest, paniczu Isaacu.

Skrzat zniknął, a mama Alexa się do mnie uśmiechnęła. Nasi przyjaciele przysiedli się na jego łózko i zaczęli normalnie rozmawiać. W między czasie skrzat przyniósł wodę, ale to nie on przerwał naszą rozmowę, tylko mój ojciec.

- Moi drodzy, jak zapewne wiecie, jutro jest pierwszy września i wracacie do szkoły. Przez wasz trening na zakupy musimy się wybrać dzisiaj. Wszyscy udacie się tam razem z Lucjuszem i Narcyzą, ale Isaac i Hermiona będą musieli sami je zrobić żeby nie wzbudzać podejrzeń. Dostaniecie ode mnie medaliki, dzięki którym aportujecie się z powrotem.

Prawdopodobieństwo że traficie na kogoś z Zakonu Feniksa jest dość małe, ale jednak jest. W takiej sytuacji albo użyjecie od razu medalika, albo schowacie się i poinformujecie kogoś z naszych śmierciożerców. Będą to ludzie nie podejrzewani o to, dzięki czemu nikt nie będzie się zastanawiał, czy nie chcą was porwać, jeśli będziecie z nimi rozmawiać.

Ty, Alex, zostaniesz tutaj.

- Ale dlaczego, Tom? Przecież już jestem zdrowy...

- Ponieważ dopiero co się obudziłeś i nie chcę nadwyrężać twojego zdrowia.

- Och Tom, nie przesadzaj. Mój syn jest na tyle silny, żeby sobie poradzić. Nie jest babą.

- Carlos!

W tym momencie na mojego ojca krzyknęły jednocześnie moja mama, mama Alexa i Hermiona. Po tej ostatniej się tego nie spodziewałem, ale no cóż.

- Ty nędzny człowieczku! Wyszłam za ciebie, a ty uważasz, że jestem słaba? No ja ci pokażę! Alex, możesz się udać na Pokątną. A ty, mój drogi, idziesz ze mną.

Sytuacja była dość komiczna, ponieważ mama Alexa wręcz ciągnęła jego ojca za ucho. I że to niby my zachowujemy się jak dzieci?

- No dobra, skoro tak mówią twoi rodzice. Za trzy godziny, czyli o dwunastej, macie zbiórkę w holu. Teraz możecie robić co chcecie, nam nie przeszkadzajcie.

- Może chodźmy do naszego salonu? Tam porozmawiamy i sobie posiedzimy?

- To wy, Hermiono, idźcie, a ja poczekam na Alexa.

- Widzimy się w salonie!

Po tych słowach wdziałem tylko głowę Hermiony znikającą za drzwiami i słyszałem śmiech Blaise'a i Draco na korytarzu.

- To co? Przebierasz się i idziemy? Chcesz coś jeszcze po drodze załatwić?

- Daj mi tylko pięć minut na ogarnięcie i idziemy.

Kiwnąłem głową i Alex udał się do łazienki. W szpitalnej koszuli wyglądał dość zabawnie, a ja nie mogłem powstrzymać się od zaśmiania. Zaowocowało jego ponurym spojrzeniem i zatrzaśnięciem drzwi do łazienki. Kiedy z niej wyszedł, nie mogłem oderwać od niego wzroku. Czarna koszulka przylegała do jego klatki piersiowej, idealnie eksponując mięśnie brzucha. Spodnie w tym samym kolorze uwydatniały jego wyrzeźbione uda. Alex nie wyglądał jak wielki mięśniak, ale mizerny też nie był.

- aac... Isaac, ja wiem, że  jestem super i wyglądam jak młody bóg, ale nie musisz się we mnie tak wgapiać.

- Nie wgapiam się w ciebie i nie jesteś młodym bogiem. A teraz kto ostatni w salonie, ten mandragora!

Wystawiłem mu język i wybiegłem z pokoju najszybciej jak mogłem. Kiedy przemierzałem korytarze, słyszałem śmiech Alexa obijający się o ściany, jednak on sam mnie nie doganiał. Dopiero na ostatniej prostej mnie dogonił, a raczej rzucił się na mnie, kiedy byłem kilka metrów od drzwi.

- Hahaha i co Isaac? Dogoniłem cię!

- Tak, rzuciłeś się na mnie, jednocześnie zgniatając mi żebra, ale kogo to obchodzi.

- Oj, nie jęcz już tak. Ale wiesz co mi to przypomina?

- Co?

- Że masz bardzo miłe ciałko i fajnie się na nim leży.

- Czy ty sugerujesz, że jestem gruby?!

- C-co? Merlinie, nie! Po prostu jesteś ciepły i tyle. Dobra, chodź. Pewnie już się nasi przyjaciele za nami stęsknili.

Kiedy weszliśmy do pokoju, Hermiona i Blaise tłumaczyli coś Draco, a ten ich uważnie słuchał. Nie wiedziałem, czy tylko mi się przywidziało, ale to wyglądało tak, jakby gadająca dwójka stykała się ramionami i udami i wcale im to nie przeszkadzało.

- No no no, Hermiono, o czym to tak bez nas rozmawiacie?

- Zastanawialiśmy się jak obejść zasady szkolne żeby uzyskać nowy przydział. Po tym co spotkało Isaaca w wakacje śmiem sądzić, że Ron będzie chciał dokończyć swoje zadanie.

- Wpadliście na coś?

- Jak na razie myślałam o poproszeniu Tiary o to, ale wtedy byłoby to za dużo zamieszania. Macie jakieś pomysły?

- Tiara czyta w myślach, tak?

- No tak.

- I może to w sumie robić z daleka, tak?

- Raczej tak, ale do czego zmierzasz?

- Chyba wiem o co mu chodzi, Hermiono. Isaac w skrócie myślowym stara się nam przekazać, że skoro Tiara czyta w myślach i jeśli my będziemy myśleć tylko o zmianie przydziału, to może uda nam się ją do tego namówić, tak?

- No w sumie to o to mi chodziło.

- Biorąc to pod uwagę i słowa Tiary z pierwszego przydziału, to jest to możliwe.

- Halo halo, jakie słowa Tiary?

- Chodzi o to, Draco, że podczas przydziału w pierwszej klasie Tiara proponowała nam Slytherin, ale woleliśmy Gryffindor. U mnie zastanawiała się jeszcze nad Ravenclaw, ale byliśmy zbyt uparci, żeby się na to zgodzić.

- Czyli na serio jesteście w głębi duszy ślizgonami...

- A nie widać?

- Jak najbardziej.

Po tym rozmawialiśmy jeszcze o trochę o Pokątnej i rzeczach, które musimy kupić, aż nie wybiła dwunasta i nie musieliśmy udać się na zbiórkę.

W holu czekali na nas rodzice Draco i kilka innych osób, razem z profesorami Cargastar i Frost.

- Isaac, Hermiono, tu macie wasze naszyjniki. Wasi nauczyciele są tutaj, ponieważ będą was obserwować w trakcie zakupów. Dokładniej będą w tym samym miejscu, tylko w odległości. Reszta pójdzie ze mną i Narcyzą. Jeśli nie wydarzy się nic niepokojącego, to spotkamy się przy banku Gringotta o czternastej, a teraz ruszajmy.

Po słowach pana Malfoya użyliśmy świstoklika do podróży na Pokątną. Wylądowaliśmy w ciemnej uliczce, z której razem z Hermioną wyszedłem wprost na ulicę. Rozmawiałem z nią o szkolnych sprawach i odwiedzaliśmy poszczególne sklepy. Kiedy nabyliśmy już ubrania i rzeczy potrzebne do eliksirów, udaliśmy się do księgarni Esy i Floresy po podręczniki.

Kiedy weszliśmy do środka, spotkała nas mała niespodzianka. Przy jednej z półek stała Ginny Weasley.

- Ginny!

- Hermiona, Harry, o Merlinie! Nie widziałam was całe wakacje i nie odpowiadaliście na moje listy, ale w sumie się wam nie dziwię. Po tym jak Dumbledore zaczął sprawdzać pocztę, nie wysyłam już niczego z domu.

- Ginny, jak odkryłaś, że Dumbledore sprawdza pocztę?

- Odpowiedzi na moje listy nie były miłe i w pewnym momencie nawet widziałam, jak to robi. To było okropne. Nie ufam mu, Harry i wy też nie powinniście. Nawet nie wiecie co robi w wolnym czasie.

- Ginny? O czym ty mówisz?

Wymieniłem z Hermioną porozumiewawcze spojrzenia. Czyżby nasz mały rudzielec domyślił się prawdy?

- Nie tutaj, Hermiono. Kupmy książki i chodźmy do Dziurawego Kotła. Tam wam wszystko wyjaśnię.

Postąpiliśmy zgodnie z instrukcjami Ginny i po chwili wychodziliśmy z księgarni z pakunkami. Kilkanaście metrów za nami szli profesorowie, lekko zdziwieni obecnością Ginny. Skupiłem się i wysłałem im telepatyczną wiadomość, że wszystko w porządku. W końcu na coś się przydała.

Weszliśmy do Dziurawego Kotła i zajęliśmy miejsce przy najbardziej oddalonym stoliku. Złożyliśmy zamówienie i po otrzymaniu go nałożyliśmy czar prywatności, o który poprosiła nas Ginny.

- Jak już mówiłam, nie ufam Dumbledorowi, ale podejrzewam, że wytłumaczenie z pocztą wam nie wystarczy. Niedawno przybył on do Nory na spotkanie z rodzicami w sprawie Zakonu Feniksa. Uznałam, że to nic nadzwyczajnego, więc postanowiłam pospacerować po domu. Nudziło mi się po prostu. Nawet nie wiecie jak byłam zdziwiona, kiedy usłyszałam, jak Dumbledore mówi "Głupi mugole, znowu przeszkadzają w moich działaniach. Będę musiał się ich niedługo pozbyć i najlepiej znowu zrzucę winę na śmierciożerców. Jak to dobrze być u władzy." Byłam wręcz zdruzgotana, kiedy to usłyszałam.

- No... dobrze Ginny, ale jakie są twoje wnioski?

- Nie można ufać Dumbledorowi, rozumiecie?! Nic nie jest takie, na jakie wygląda i musimy dojść do prawdy! Pomożecie mi, co nie?

Znowu wymieniłem z Hermioną porozumiewawcze spojrzenia. Ginny musiała poznać całą prawdę o nas. Kiedy Hermi zajęła się tłumaczeniem Ginny, że będziemy mieć gości, ja skupiłem się na skontaktowaniu z Alexem.

- Alex. Alex!

- Tak, Isaac? Stało się coś?

- Nie, po prostu musimy komuś coś wyjaśnić. Moglibyście przyjść

do Dziurawego Kotła?

- Tak, już idziemy. Jesteś pewien, że ta osoba jest godna zaufania? Sprawdziłeś ją?

- Hermiona właśnie ją bada. A jeśli chodzi o moją pewność, to Ginny sama odkryła tą część o mugolach i Dumbledorze sama. Pospieszcie się. Ginny?

- Tak, Harry?

- Czy musisz wracać dzisiaj do domu? Możesz poinformować rodziców, że zostaniesz u Hermiony i poprosić, żeby przesłali ci rzeczy? Podejrzewam, że jesteś już spakowana.

- Nie ma sprawy, Harry. Z resztą mam rzeczy przy sobie, bo byłam na wakacjach u Luny, a teraz po prostu miałam wycieczkę. Daj mi chwilkę.

Byłem trochę zdziwiony, że państwo Weasley zgodzili się na coś takiego, ale w sumie to ich jedyna córka, więc ma trochę lepiej. Kiedy Ginny napisała wiadomość i wysłała ją, używając kominka, do środka weszli Alex razem z Blaisem i Draco. Temu ostatniemu oczy aż promieniowały szczęściem na widok małego rudzielca.

- Harry.

- Tak?

- Co oni tu robią? Dlaczego idą w naszą stronę i kim jest ten złotowłosy?

- Są częścią naszych wyjaśnień i pomogą nam w przekonaniu ciebie. A ten złotowłosy, to...

- Alexander Farfaix, do usług.

- O Merlinie, ten Farfaix?

- Na to wygląda.

Alex uśmiechnął się do Ginny i zajął miejsce koło mnie, tak jak Blaise obok Hermiony, co jest równoznaczne z tym, że jedyne wolne krzesło było obok Ginny. I zajął je Draco, który nie mógł przestać się uśmiechać.

- Yyy, Malfoy? Wszystko w porządku?

- Dlaczego miałoby nie być?

- Bo się uśmiechasz.

Wszyscy roześmiali się na te słowa, ale w sumie Ginny miała rację. Draco rzadko kiedy się uśmiechał, a na dodatek od kiedy dowiedział się, że trochę zajmie skontaktowanie się z nią, to chodził przygaszony. Teraz wręcz tryskał energią.

- Może, skoro nasi goście już przyszli, to wytłumaczycie mi o co chodzi?

- W sumie to nie wiem, czy nie lepiej będzie, jeśli przeniesiemy się do rezydencji. Wtedy rodzice nam pomogą.

- Całkiem dobry pomysł, Hermiono. Dodatkowo dochodzi czternasta i powinniśmy zmierzać w kierunku Gringotta. Czy panna Weasley ma ze sobą potrzebne rzeczy?

- Tak, zmniejszone w kieszeni, panie Zabini.

Wstaliśmy od stołu i ruszyliśmy do wyjścia. Kiedy zmierzaliśmy w stronę banku, dołączyli do nas rodzice Draco, ale nie zadawali pytań. Jedynie nieprzychylnie popatrzyli się na Ginny, ale kiedy wymienili kilka zdań z Draco, przestali.

Przy wejściu do banku czekali na nas profesorowie. Głos zabrała, wyjątkowo, matka Draco.

- Teraz teleportujemy się do rezydencji. Mam nadzieję, że wasze zapewnienia co do panny Weasley wystarczą, aby mogła przeżyć.

Po Ginny nie było widać, że jest przerażona, ale jej oczy wyrażały wszystko. Na trzy złapaliśmy stary widelec i po chwili nieprzyjemnego uczucia znaleźliśmy się w Riddle Manor, w którym czekali na nas moi rodzice.

- Isaac, co tu robi ta dziewczyna i kim ona jest?

Jak miałem z tego wybrnąć? Od razu się ujawnić, czy może jednak poczekać? Ale skoro Ginny miała poznać całą prawdę, to chyba mogłem odpowiedzieć.

- To jest Ginny Weasley, moja o rok młodsza przyjaciółka. Jest z nami, ponieważ zna część prawdy... tato.

- C-co? Isaac? Tato? O co tutaj chodzi? I kim pan, na brodę Merlina, jest? Przypomina mi... O drogi Merlinie, to niemożliwe...

- Co jest niemożliwe, panno Weasley?

- Przecież nie możesz być...

- Kim nie mogę być?

- Tom Marvolo Riddle...

W pokoju zapanowała cisza. Nikt nie śmiał nawet chrząknąć. Wszyscy byli zdziwieni, dlaczego Ginny zna mojego ojca, ale ja z Hermioną wiedziałem. To przez dziennik.

- Może przejdźmy do salonu i tam porozmawiajmy?

- Całkiem dobry pomysł, Anabell.

Po słowach mojego taty wszyscy udali się do salonu, w którym miesiąc temu ja sam poznałem prawdę. Wyczarowaliśmy kilka dodatkowych foteli i usiedliśmy, każdy wpatrując się to w Ginny, to w mojego ojca.

- Więc, panno Weasley, skąd znasz moje imię.

- J-ja na pierwszym roku miałam styczność z pana dziennikiem, który mnie opętał. Wdziałam twoje wspomnienia, które ze mną rozmawiały, więc również i pana.

- Gdzie teraz jest mój dziennik?

- Jest zatopiony w Komnacie Tajemnic.

- Skąd to wiesz Isaac?

- Sam to zrobiłem, kiedy ratowałem Ginny. Ale w sumie kiedy wrócę do Hogwartu, to mogę spróbować go odzyskać.

- Czy ktoś mi może wyjaśnić, o co tutaj chodzi? Chciałabym poznać całą prawdę, a nie tylko jej część. Proszę.

Wtedy zaczęły się wyjaśnienia. Od czysto teoretycznych, czyli jak działają śmierciożercy, po przytoczenie odbicia Hermiony. Ginny przy każdej nowej informacji otwierała coraz szerzej oczy, a nawet buzię, przez co jej szok był idealnie widoczny. Najgorzej jednak zareagowała, kiedy dowiedziała się, że Ron zabił mugolkę i mnie zaatakował. Dopiero wtedy zwróciła uwagę na moją bliznę, ale tylko na chwilę, ponieważ zalała się łzami. Prawda potrafi być bolesna.

- Czy to wszystko... Czy to wszystko jest prawdziwe? Czy to w ten sposób działa Dumbledore?

- Niestety to prawda, Ginny. Nie możemy tego zmienić, ale możemy go powstrzymać od zabijania mugoli i próby tego samego na moim ojcu i rodzinie. Musisz jedynie zrozumieć i zgodzić się nam pomóc. Jednocześnie wiesz, że nie możesz tego nikomu powiedzieć?

- Tak wiem, Isaac. Jeśli ktoś by się dowiedział, to byłby niezły bałagan.

- Panno Weasley?

- Tak?

- Jesteś świadoma, że Dumbledore umie czytać w myślach?

- Jestem, ale proszę się tym nie martwić. Umiem okludować umysł.

- W jaki sposób nauczyłaś się tego w tak młodym wieku?

- Jestem po prostu naturalnym oklumentą i legilimentą.

- To dość rzadki dar, ale twoja rodzina też zawsze była wyjątkowa. Skoro wszystko już wyjaśniliśmy, to możecie udać się do swoich pokoi. Pannę Weasley przydzielimy do Hermiony na tę jedną noc. Teraz maci czas wolny.

Po słowach mojego taty rodzice Draco i profesorowie opuścili salon, zostawiając nas samych.

- To co? Może spotkamy się za godzinę w naszym salonie i urządzimy pidżama party czy coś w ten deseń?

- Tak!

Wszyscy udali się do swoich pokoi. Uznałem, że lepiej wykąpać się teraz i udałem się pod prysznic. Skoro miałem godzinę, to postanowiłem wziąść kąpiel. Po chwili wanna była pełna ciepłej wody, a bomba powoli się w niej rozpuszczała. Położyłem różdżkę na brzegu i zanurzyłem się po szyję. Powoli spięte mięśnie rozluźniały się, a ja zasypiałem.

Obudziłem się w dość nieprzyjemny sposób, bo zakrztusiłem się wodą. Szybko wyszedłem z wanny i sprawdziłem czas. Miałem dosłownie dziesięć minut, więc wysuszyłem się zaklęciem i przebrałem w czarne dresy i szarą koszulkę z nadrukiem hobbita.

- Kruczku.

- Tak, paniczu?

- Czy mógłbyś przynieść do salonu jakieś przekąski i napoje? Dodatkowo, kiedy już to zrobisz, możesz spakować mój kufer do Hogwartu razem z książkami i przyborami do rysowania? Lista wszystkich rzeczy leży na biurku.

- Tak jest, paniczu.

Kiedy Kruczek zniknął, udałem się w stronę salonu. Kiedy wchodziłem do środka, wszyscy już tam byli. Draco siedział koło Ginny, która mimo wcześniejszych niechęci, teraz zawzięcie z nim dyskutowała. Blaise i Hermiona byli do siebie przytuleni, a on ją praktycznie obejmował. W sumie to się im nie dziwię. Już w szkole często ze sobą rozmawiali, ale raczej ze względu na wiedzę niż przyjacielskie kontakty. Alex przysłuchiwał się ich wymianie zdań, ale kiedy usłyszał dźwięk otwieranych drzwi, spojrzał w moją stronę.

- Przepraszam za spóźnienie, ale przysnęło mi się.

- Nic się nie stało, Isi. To co? Ktoś ma pomysł, co robimy?

- Może zagrajmy w czarodziejskie pytania i zadania? Macie tu fałszoskop?

- Gdzieś powinien być, pójdę poszukać.

Wszyscy usiedli w kółku, kiedy Hermiona wróciła z urządzeniem, i zaczęli jeść przekąski, które przyniósł Kruczek.

- To kto zaczyna? Ginny? Jesteś z nas najmłodsza, to może ty.

- No dobra. Hermiona, pytanie czy zadanie?

- Hmm, pytanie poproszę.

- Ile książek przeczytałaś w te wakacje?

- Dwadzieścia dwie. Draco?

- Zadanie.

- Idź do swojego taty i pocałuj go w policzek, nie tłumacząc dlaczego.

I tak gra toczyła się dalej. Pytania przechodziły od tych głupich, typu "ile razy zasnąłeś na lekcji?", po bardziej osobiste, takie jak "ile razy z kimś chodziłeś?". Żadne z nas się nie nudziło i dużo razy się śmialiśmy. Kiedy przyglądałem się moim przyjaciołom, którzy byli tacy szczęśliwi razem, mimo poprzednich różnic, nawet nie zauważyłem, że Blaise mnie wybrał.

- Yyy, zadanie Blaise.

- Ooo tak, nawet nie wiesz w co się wpakowałeś.

- Blaise, proszę. Przecież byłem dobrym kolegą.

- A kto mi nie chciał pomóc, jak Hermiona mnie przygniotła? No właśnie. Teraz masz za swoje. Masz pocałować Alexa w usta. Namiętnie.

- C-co? Ale przecież on jest moim przyjacielem!

- Skoro się tak wstydzisz, to możesz z nim wyjść. No już, już.

Wstałem powoli ze swojego miejsce i udałem się ku wyjściu z pokoju, po czym poczekałem na Alexa, który zamknął drzwi.

- Aż tak obrzydza cię wizja pocałowania mnie?

- Nie, tylko po prostu... Musimy to robić?

- Isi, mają fałszoskop, więc jak wrócimy, to będą wiedzieli, czy to zrobiliśmy.

- Eh, no dobrze. Ale nie będziesz potem mnie wyśmiewał czy coś?

- Spokojnie, nie jestem taki.

Alex uśmiechnął się do mnie delikatnie i dotknął dłonią mojego policzka. Przejechał po nim kilka razy kciukiem, a potem przytknął swoje usta do moich w pieszczocie. To było jak dotknięcie skrzydeł motyla. Delikatne i przyjemne. Po chwili delikatnie polizał moją dolną wargę, a ja mruknąłem, nieświadomie dając mu dostęp do mojego podniebienia. Ten pocałunek był jednocześnie namiętny, delikatny i zdominowany przez Alexa. Czułem się tak wspaniale, a dodatkowo magia, która smagała moją skórę... Chwila moment, magia? Szybko oderwałem się od ust Alexa i przytknąłem czoło do jego, oddychając głęboko.

- Cz-czy ty też czułeś? Tą magię?

- Tak i powiem ci, że to było wspaniałe uczucie, ale chyba musimy wracać.

Po tych słowach wróciliśmy do środka i usiedliśmy na swoich miejscach. Oczywiście Alex usiadł trochę bliżej mnie, ale nikt chyba tego nie zauważył.

- No i jak tam, gołąbeczki? Przyjemnie?

- Zamknij się, Draco. Pytanie czy zadanie?

- Zadanie...

Gra toczyła się dalej, ale po godzinie niektórzy już zasypiali, więc postanowiliśmy iść spać. Ułożyliśmy się w śpiworach i jedno po drugim zapadaliśmy w sen. Kiedy byłem już na granicy snu i jawy, usłyszałem głos Alexa.

- Isaac?

- Tak?

- Jesteś na mnie zły za ten pocałunek?

- W sumie, to był on całkiem przyjemny, więc raczej nie. Wyjaśnij mi tylko jedną rzecz.

- Jaką?

- Kiedy się pocałowaliśmy, czułem na skórze magię. Jak przepływa przeze mnie i łączy się z twoją. MA to związek z naszymi formami i byciem towarzyszami, prawda?

- Tak, w pewien sposób jest to ze sobą połączone. Nasza magia zaczęła się mieszać, ponieważ dąży do połączenia nas i wzmocnienia naszego poziomu magicznego.

- Połącznie nas, czyli kiedy my... no...

- Do połączenia dochodzi w tracie spełnienia w jednym czasie dwóch przeznaczonych sobie towarzyszy.

- Wiesz, że nie jestem teraz zbyt temu przychylny? I że raczej takie pocałunki nie będą częste?

- Nie chcę cię do niczego zmuszać, Isaac. Teraz jednak zaczęliśmy ten proces, więc konieczny będzie chociaż jeden pocałunek na miesiąc. Magia w pewien sposób nami pokieruje i do tego doprowadzi.

- Na Merlina, jakoś będę musiał to przeżyć. Dobranoc Alex.

- Dobranoc Isi.

Po tych słowach zamknąłem oczy i starałem się nie myśleć o słowach Alexa. Pocałunek z nim był przyjemny i ta magia, która krążyła w moich żyłach też. Teraz jednak nie zastanawiałem się nad tym.

Jutro miałem wracać do Hogwartu. Do mojego pierwszego domu, który jednak miał być pełen niebezpieczeństw, jednak nie byłem sam. Miałem przyjaciół przy sobie.

_______________________

Mam nadzieję, że się podoba. Za wszelkie błędy przepraszam.

Jeśli chodzi o długość, to szacuję opowiadanie na około 30 - 40 rozdziałów, patrząc na to jak rozwija się akcja i co zamierzam wprowadzić.

Komentarz karmi wenę