Rozdział 4

Nikt nie mówił, że łatwo jest komuś zaufać. Ale jeśli ma się przeczucie, że dani ludzie są godni naszego zaufania od pierwszej chwili kiedy z nimi szczerze porozmawiamy? Co wtedy mamy zrobić? Zaufać im? Czy może ich wyśmiać, uciec i nigdy z nimi nie rozmawiać? Mimo tego, że przez kilka lat byłem przez nich nieświadomie ścigany, zaufałem im. Mimo tego, że rzeczywistość okazała się kompletnie inna, zaufałem im. Oczywiste jest, że zawsze są jakieś wątpliwości. Zawsze z tyłu głowy utkwione jest to przeczucie, że mogą kłamać. Ale jak inaczej wyjaśnić fakt mojego przyjaciela, który zabił niewinnego mugola i chciał zrobić to mi? Jak wyjaśnić to, że Dumbledore przez tyle lat mnie okłamywał i powody, dla których nie chciał wcielić mnie w szeregi Zakonu Feniksa? Nawet jeśli wszystko okazało się być na odwrót, jedno jest niezmienne. Zawsze chciałem mieć rodzinę i przyjaciół, a teraz wystarczy tylko jeden ruch aby było to pewne. Tylko jeden eliksir, który rozmyje wszystkie niedopowiedzenia i wątpliwości. Eliksir Prawdy Rodzinnej.

Powoli budziłem się z krainy Morfeusza. Nie, nie sam. To ktoś łaskotał mnie po ramieniu. Nie trzeba było długo myśleć, aby przypomnieć sobie, co stało się poprzedniej nocy. Znowu. Znowu przyszedłem do Alexa, bo bałem się burzy. Szybko usiadłem na łóżku przy okazji zrzucając z niego mojego przyjaciela.

- AAAA! Merlinie, Isaac, co zrobiłeś?!

Przechyliłem się przez łóżko, aby zobaczyć Alexa siedzącego na ziemi i masującego swoje cztery litery. Chciało mi się po prostu śmiać. Próbowałem się powstrzymać, ale zdało się to na nic. Po chwili tarzałem się po łóżku śmiejąc się aż do łez.

- Ha. Ha. Ha. Bardzo śmieszne Isaac. BARDZO!

W jednej chwili Alex wskoczył na łózko i zaczął łaskotać mnie po brzuchu. Próbowałem się obronić, ale on tylko złapał mnie za nadgarstki, uniósł je nad głowę, a wolną ręką dalej kontynuował tortury. Trwało to trochę, więc mój brzuch zaczął mnie boleć od tego ciągłego śmiania się.

- Alex, prze... przestań. A... Alex. Przes... tań.

- Oj nie mój drogi. Musisz mnie o to poprosić.

Czemu on się tak szelmowsko uśmiecha? Nie. Nie będę go prosił. Nie. Po kilku chwilach moje postanowienie całkowicie zniknęło, ponieważ Alex zaczął mnie dodatkowo gilgotać po żebrach.

- Dobra Alex. Pro... proszę. Przestań.

Jak na zawołanie zła ręka zniknęła. Dopiero teraz dotarło do nas w jaki sposób znajdujemy się na łóżku. Alex siedział na moich biodrach przygniatając mnie do materace i był pochylony nade mną w bardzo bliskiej odległości. Czy, czy on ma zamiar...

- Alex, Isaac! Za piętnaście minut śniadanie!

Zerwałem się z miejsca i wyskoczyłem z łóżka jak torpeda przy okazji znowu zrzucając Alexa. Popędziłem do swojego pokoju, umyłem się i przebrałem w czarne spodnie, granatowy lekko za duży T - shirt i czarne trampki. Biegłem aż dotarłem pod drzwi jadalni. Spojrzałem na zegar. Za pięć dziesiąta. Tak, jestem przed czasem. Na Merlina, udało się. Wszedłem powoli do pomieszczenia i usiadłem na swoim krześle. To koło mnie należące do Alexa było puste. Ciekawe co on tak długo robi. Wtedy wtargnął do jadalni i pospiesznie usiadł, ponieważ czekaliśmy tylko na niego. Niestety, kiedy to zrobił zasyczał z bólu, a jego i moi rodzice posłali mu rozbawione spojrzenia. O co chodziło? Ja jedynie popatrzyłem na niego przepraszająco i chciałem mu coś szepnąć, ale przerwały mi w tym słowa ojca.

- Isaac, pamiętasz jak planowaliśmy, aby odbić z rąk zakonu kilka osób?

- Tak ojcze.

- Więc nasze plany się nie powiodą. Dumbledore powiadomił zakon o naszym rzekomym porwaniu ciebie i teraz nikt nie uwierzyłby w nasze słowa. Jedyne co możemy zrobić, to powoli nakierować ich na nasz punkt widzenia bez ich świadomości o naszej ingerencji. Możesz wysłać im list zawiadamiający o twojej sytuacji. Nie wiem, że jesteś bezpieczny czy coś w tym rodzaju.

- Lordzie, Isaac nie mógłby tego zrobić, ponieważ cała poczta najpierw trafia do Dumbledora pod pretekstem sprawdzenia czy nie rzucono na nią żadnych klątw czarnomagicznych. Dopiero potem trafia do adresatów. Przez to list Isaaca mógłby zostać sfałszowany. Nie ma żadnych szans na taką drogę komunikacji.

- Wystarczy wujku, Hermiono i dziękuję ci bardzo za przekazanie mi tak cennych informacji. Jak widzisz Isaac, dopiero po powrocie do szkoły będziesz mógł zacząć przekonywać do siebie dzieci członków zakonu. Ale nie martw się. Postaramy się znaleźć szybsze rozwiązanie.

- Dobrze, ojcze.

Po tej wymianie zdań obecni na śniadaniu zabrali się za jedzenie. Śniadanie odbyło się w ciszy. Żadne z osób z młodego pokolenia się nie odzywało. Byliśmy po prostu przygnębieni brakiem możliwości. Najbardziej dotknęło to jednak Draco. Ciekawe dlaczego.
Po skończonym śniadaniu mieliśmy czas wolny. Wspólnie z resztą udałem się do pokoju, w którym wczoraj przygotowywaliśmy eliksiry. Wszyscy usiedli na pufach.

- Kruczku!

W pokoju pojawił się mój skrzat. Sądziłem, że Hermiona od razu podniesie alarm czy coś w tym rodzaju, ale ona tylko siedziała spokojnie i przypatrywała mi się.

- Tak, paniczu?

- Przynieś mi proszę pięć gorących czekolad w dużych kubkach i w misce ciasteczka waniliowe z płatkami czekolady.

- Już się robi, sir!

I zniknął, aby po chwili pojawić się z naszymi przekąskami, ustawić je na stole i wrócić do kuchni. Już mówiłem, że lubię piec? Kiedy obudziłem się w nocy i nie mogłem zasnąć, poszedłem do kuchni i upiekłem ciasteczka. Najlepiej jeśli nikt się o tym nie dowie. Wystarczyło, że podczas poprzedniego roku Ron często prosił mnie o zrobienie mu czegoś do jedzenia. Każdy sięgnął po swoją czekoladę i zaczął jeść ciasteczka.

- Hermiono?

- Tak Isi?

- Czy ty przypadkiem jeszcze dwa miesiące temu nie walczyłaś o wolność dla skrzatów domowych?

Hermiona posłała w moją stronę chytry uśmieszek, a reszta patrzyła się to na mnie to na nią z rozbawieniem w oczach.

- Wiesz Isi, porozmawiałam z kilkoma skrzatami, poobserwowałam je i doszłam do wniosku, że w ich naturze leży pomaganie i służenie czarodziejom.

- Och, no dobrze. Cieszę się, że nie muszę brać już udziału w W.E.S.Z. Ale nie po to was tu zaprowadziłem. Dzisiaj został do zrobienia ostatni etap mojej, przepraszam, naszej zemsty. Trzeba przygotować aparat.

- Co to jest ten aparat? Coś podobnego do tego świństwa, które ma Colin Creevy z waszego domu?

- Doprawdy Malfoy? Myślałam, że skoro chodzisz ze mną i Zabinim na mugoloznawstwo, to będziesz wiedział co to jest. I wyrażaj się. Aparat to urządzenie służące do rejestrowania obrazu. Tworzy się wtedy zdjęcia i można je wydrukować. Różnica między magicznym a niemagicznym polega na tym, że na zdjęciach z tego pierwszego postacie mogą uciec za ramkę i mają jakby swoją "duszę" i się poruszają. Coś podobnego do portretu. My chcemy tak zaczarować aparat, aby włączył nagrywanie dopiero kiedy wykryje ruch Snape'a i żeby ten nie mógł uciec poza ramkę filmu. Rozumiecie?

Draco i Alex patrzyli się na Hermionę jakby stanęli przed nimi założyciele Hogwartu pod pachę z Merlinem, natomiast Blaise uśmiechał się tajemniczo. Chyba wiedział, o czym mówiła Hermiona.

- Chwila, czyli chcecie zrobić coś po mugolsku z dodatkiem magii, tak?

- No doprawdy Draco, mówimy o tym kilku minut.

- Daj mu spokój Isi. Wszystko praktycznie zrozumiałem, ale nadal pozostaje jedno pytanie. Skąd weźmiemy aparat?

- O to się nie martwcie. Już o to zadbałem.

Wyciągnąłem z kieszeni spodni miniaturkę aparatu i powiększyłem go do normalnych rozmiarów. Wyglądał trochę jak zwykły aparat dzisiejszych czasów, więc trzeba było coś z tym zrobić.

- Oprócz tego potrzebny nam statyw i będzie trzeba jakby wtopić te rzeczy w ścianę, żeby jak będą niewidzialne wujaszek na nie nie wpadł i żeby aparat mógł śledzić jego ruchy na korytarzach. Podejrzewam, że mimo ogromnej wiedzy Hermiony potrzebne nam będą książki. Ktoś z was wie, gdzie jest główna biblioteka?

- Oczywiście, że wiemy. Zaraz was zaprowadzę.

Poszliśmy wszyscy za Draco, który prowadził nas korytarzami oświetlonymi promieniami słońca. za nim szli Hermiona i Blaise, a ja z Alexem na końcu. W pewnym momencie Alex nachylił się nade mną.

- Jeśli myślałeś Isi, że upiecze ci się spowodowanie, że mój tyłek boli, to grubo się pomyliłeś.

Gdyby nie jego chytry uśmiech, pomyślałbym że mi grozi. Chwila, chytry? Co on planuje?

- Alex, o co chodzi?

- Och, o nic. - machnął niedbale ręką - Po prostu w zamian wybierzemy się dziś wieczorem do kuchni i upieczesz mi ciasteczka.

On coś planował. Na pewno. Jego uśmiech mówił sam za siebie. I skąd on wiedział, że umiem piec?

- No, dobrze. Alex?

- Tak, Isi?


Czemu on tak przeciąga te głoski? To jest takie, takie...

- Ymm, skąd wiesz, że umiem piec?

- Och, po prostu podczas spania wyczułem zapach ciasteczek. Zauważyłem, że ciebie nie ma i trochę się zaniepokoiłem. Poszedłem do kuchni i zobaczyłem jak pieką się ciasteczka, a ty siedzisz na blacie, wyjadając masę czekoladową palcem. I jak ten palec oblizujesz. Aż sam miałem ochotę... zjeść trochę tej masy.

Nie odezwałem się po tym. Co on miał na myśli? I ta spacja... Prawie nie zauważyłem jak doszliśmy pod wielkie drewniane drzwi, które po chwili otworzyły się. Przed nami ukazało się wielkie pomieszczenie wysokie na kilka metrów. Było w nim mnóstwo regałów wypełnionych książkami. Przy każdym z nich była drabina, a przy suficie były balkoniki, na które można było wejść dzięki spiralnym schodom. Na samym środku było ustawionych kilka stolików z lampkami do czytania. Hermiona z piskiem rzuciła się do pierwszego z brzegu regału, a za nią Zabini. Mogę mieć tylko nadzieję, że będą szukać, a nie czytać co tylko wpadnie im w ręce. Niespodziewani Alex zabrał głos.

- Dobra, skoro nasza parka postanowiła chyba pobawić się w chowanego, to proponuję zacząć poszukiwania od działu zaklęć. Co wy na to?

- Jak dla mnie okay.

Draconowi chyba też odpowiadało, ponieważ od razu skierował się do tego działu. Każdy z nas zaczął szukać w swojej wyznaczonej części. Wziąłem ze sobą kilka książek i usiadłem przy stoliku koło okna. Przeglądałem już chyba czwartą, kiedy trafiłem na TO zaklęcie.

,,Zaklęcie Niewidzialnej Ściany
Polega na zmienieniu przedmiotu w niewidzialny i wtopieniu go w ścianę. Inkantacja: invisibilem murum. Ruch różdżki: wystarczy wskazać przedmiot. Przeciwzaklęcie: wisibilium murum."

Jeden już mamy z głowy. Teraz tylko trzeba poczekać na dwa pozostałe.

- Znalazłem!

- Ja też!

Wszyscy podbiegli do mojego stolika i położyli na nim książki. Draco znalazł zaklęcie, które pozwoli nam na samoistne włączenie się aparatu, a Alex takie, które nie pozwoli wujaszkowi uciec ze zdjęcia.

- Dobrze. Teraz potrzebujemy jeszcze tego statywu.


- Nie musimy go szukać nie wiadomo gdzie. Mam go w pokoju.

Razem w trójkę uzgodniliśmy, że jutro wprowadzimy nasz plan w życie. Zebraliśmy książki, odesłaliśmy je zaklęciem do mojego pokoju i poszliśmy poszukać Hermiony i Blaise'a. Znaleźliśmy ich po około pięciu minutach czytających, a raczej czytającą. Hermiona siedziałam na leżącym na ziemi Blaise'ie, a ten miał twarz przyklejoną policzkiem do ziemi i patrzył na nas z niemą prośbą w oczach. Alex wyglądał jakby miał się zaraz roześmiać na głos, natomiast Draco miał minę jakby zjadł ślimaka. Szybko wyszedł z biblioteki mówiąc, że musi coś załatwić. Mnie bardzo nurtowała jedna rzecz.

- Blaise, dlaczego Hermiona na tobie siedzi?

- To jest jego kara za zabieranie mi książki.

- No to sobie załatwiłeś popołudnie, ślizgonie.

- Czyli...że mi...nie po...możesz?

Jego próba wysapania tego prawie mnie rozśmieszyła, natomiast Alexa zupełnie.

- Mógłbym, ale co bym z tego miał?

- Isi, myślisz jak ślizgon. Czy ja o czymś nie wiem?

- Kiedyś ci powiem Hermiono. Kiedyś. A teraz jakbyś mogła zejść z Blaise'a. Wiesz, chyba za mocno go przygniatasz. Jest cały czerwony, a chciałbym zatrzymać... przyjaciela.

Hermiona zeszła z Blaise'a i wyszła z biblioteki z dumnie uniesioną głową i tajemniczym błyskiem w oczach. Patrząc na to, że jest za pięć piętnasta, czyli pora obiadu, udała się do jadalni. Pomogliśmy wstać czerwonemu koledze i udaliśmy się za zapachem kurczaka. Jeszcze została jedna rzecz jaką chciałem zrobić przed obiadem.

- Blaise, wiesz że ona ci nie odpuści?

- Co? Myślałem, że zaklęcie zwiększające jej wagę to wystarczająca kara, ale chyba się myliłem.

- Stary, to był dopiero początek. Pamiętasz jak mieliśmy pięć lat, to Draco też zabrał jej książkę. Jak dobrała się do różdżki matki, to ten przez tydzień nie mógł usiąść. Dlatego tak szybko wyszedł. Wiesz, złe wspomnienia - jego głos w tym momencie był szeptem - Jak widać do dziś jest przewrażliwiona na punkcie książek.

- Alex, ona przeczytała wszystkie książki w Hogwarcie.

- Isi, jesteś pewny, że...

- Tak, wszystkie. Nawet te z Działu Ksiąg Zakazanych i Pokoju Życzeń.

- Isaac, co to ten Pokój Życzeń?

- Och, zobaczysz jak wrócimy do Hogwartu. Teraz się pospieszmy, bo się zaraz spóźnimy.

Weszliśmy do jadalni równo z wybiciem piętnastej. Zasiedliśmy na swoich zwyczajowych miejscach i wszyscy zaczęli jeść. Na pierwsze danie skrzaty przygotowały chłodnik pomidorowy, czyli hiszpańską zupę gazpacho. Natomiast na drugie był kurczak zapiekany w sosie warzywnym i do popicia sok ze świeżo wyciskanych pomarańczy. Kiedy przyszła pora na deser, koktajl truskawkowy z biszkoptami, głos zabrał mój ojciec.

- Droga młodzieży, jak zauważyliście mieliście dość, jak wy to mówicie, luźne dni. Jutro jest niedziela, czyli ostatni dzień leniuchowania. Od poniedziałku zaczynacie szkolenie z zaklęć, walki i magii umysłu.

- Tato, a jakich dokładnie nauczycieli będziemy mieli?

- Och, no tak. Nauczycieli przedstawi wam jutro jeden z nauczycieli oklumencji, Severus Snape.

- Ale tato, czy nie może nikt inny uczyć nas oklumencji?


- Nie.

No i to tyle. Koniec rozmowy. Po prostu super. Czemu nie może to być nikt inny? Przecież ojciec wie, jak nienawidzę tych lekcji z tą osobą. On zawsze widział we mnie Jamesa Pottera. Nigdy nie potrafił dostrzec podobieństwa do moich prawdziwych rodziców, które jest oczywiste. Chyba że...

- Ojcze?

- Tak, synu?

- Dlaczego Snape zawsze traktował mnie tak oschle, mimo tego że jestem do was tak bardzo podobny, że bez przeszkód mógłby mnie rozpoznać?

- Dla ciebie, bachorze, profesor Snape. Zachowywałem się tak, ponieważ nie chciałem, aby Dumbledore cię zabił.

- C-co?

- Synu, Severusowi chodzi o to, że gdyby Dumbledore dowiedział się, że wiesz o swoim pochodzeniu, zabiłby go. Oczywiście, że cię rozpoznał, ale nie chciał sprowadzać, również na ciebie, niebezpieczeństwa.

- Jeśli pozwolisz, Tom, udam się do pracowni. Mam do skończenia eliksiry do skrzydła szpitalnego dla... młodego Riddla.

I wyszedł groźnie powiewając peleryną. To przeraża samo w sobie, a doliczyć do tego jego głos i styl bycia. Tak, bardzo straszne.

- Nawet nie poczekał no. - mruczenie pod nosem w wykonaniu mojego taty jest tak troszeczkę przerażające - Dobrze młodzieży, macie do końca niedzieli wolne, a potem zabieramy się za trening.

- Dobrze tato.

Po zjedzeniu deseru każdy udał się do swojego pokoju. Jejku, można powiedzieć, że mimo iż mam swój pokój, to rzadko kiedy w nim przebywam. Podszedłem do biurka zacząłem przeglądać szuflady. Szukałem czegoś do rysowania, ale nie mogłem znaleźć.

- Kruczku!

- Tak, paniczu?

- Czy są w tym dworze jakieś przybory do rysowania i ogólnie rzeczy związanych ze sztuką?

- Już Kruczek przynosi, paniczu!

Po chwili skrzat pojawił się w moim pokoju z naręczem przyborów. Ołówki różnej miękkości, szkicowniki, sztaluga, bloki. Musiał sobie pomagać magią. Szkicownik i ołówki położyłem na biurku, resztę albo włożyłem do szafy albo postawiłem pod oknem.

Siadłem na krześle i chwilę zastanowiłem się nad tym, co będę rysował. Po pewnym czasie na kartce szkicownika zaczęły pojawiać się pierwsze kreski. Jedne grubsze, drugie cieńsze, inne albo jaśniejsze, albo ciemniejsze. Rysunek zaczął przypominać mi kogoś. Był na nim śpiący chłopak, ale bez twarzy. Próbowałem narysować ją z pamięci jak resztę, ale nie mogłem. Po kilku próbach zaprzestałem. Może kiedy indziej mi się przypomni. Odłożyłem ołówek na blat, zamknąłem szkicownik i odchyliłem się na krześle z zamkniętymi oczami. Nagle usłyszałem szept koło mojego ucha i wywróciłem się.

- Isi...

- Alex! Czemu mnie przestraszyłeś? Nawet nie wiedziałem, że tu jesteś.

- Gdybyś się tak nie zamyślił, to byś zauważył moją obecność. Czy ty wiesz, że ominęła cię kolacja?

- Co?! Już po dziewiętnastej?

- Tak. Kazali mi ci przynieść kanapkę. Twój tata uznał, ze nie warto ci przeszkadzać czy coś.

Alex podał mi talerz z kanapką z tuńczykiem. Nie lubię tej ryby. Już lepsza byłaby makrela czy coś.

- Kruczku?

- Tak, paniczu?

- Czy nikogo z domowników nie ma w kuchni?

- Nie, paniczu?

- Czy mógłbyś mi przygotować składniki na te ciasteczka, tylko czekoladowe, które wczoraj robiłem?

- Tak, paniczu. - i skrzat zniknął.

- Isi?

- Tak, Alex?

- Co robiłeś, kiedy mieliśmy czas wolny?

- Yyy, wiesz... w sumie to - starałem się zasłonić ciałem szkicownik i spróbować wytrzeć brudne od ołówków ręce w spodnie - ... nic takiego... tylko, tylko... czytałem! Tak, czytałem.

- Okay. A co czytałeś?

- Yyy "Kroniki Kresu".

- Podobno ciekawe. Będziesz musiał mi kiedyś pożyczyć. Teraz choć, mam wielką ochotę na ciasteczka.

I skończyło się na tym, że Alex praktycznie ciągnął mnie za sobą do kuchni. Kiedy weszliśmy do środka ukazało mi się to samo pomieszczenie co w nocy. Na przeciwko wielki blat z ustawionymi składnikami i rzeczami do pieczenia. Miał wbudowane piekarnik, zmywarkę i szafki. Na środku wyspa z wystającym stolikiem i dwoma stołkami do siedzenia jak w barach. Po lewej drzwi do wielkiej spiżarni, w której o tej porze pewnie urzędują skrzaty.

- No to co, Isi? Upieczemy ciasteczka?

- No dobrze. Weź te jajka i wbij je do miski. Ja w tym czasie przesieję mąkę.

Pozostawienie Alexa z takim zadaniem to chyba nie był dobry pomysł. Kiedy skończyłem przesiewać mąkę, zobaczyłem jak Alex bez skutku stara się wyciągnąć skorupki z miski.

- Wiesz, może będzie lepiej jak ja się tym zajmę, a ty usiądziesz i poczekasz, co?

- Dobrze.

Myślałem, że usiądzie przy wysepce i będzie po prostu patrzył, ale on wybrał sobie za siedzisko blat i poprosił skrzata o przyniesienie mu batonika. Kiedy ten sobie spokojnie jadł, ja wziąłem się za robienie ciasteczek. Wyjąłem szybko skorupki z jajek, dodałem mleko, mąkę i wziąłem się za rozpuszczanie czekolady. Żeby się pomieścić razem z forma musiałem w końcu wygonić Alexa na stołek. Kiedy czekolada się rozpuściła wymieszałem ją zresztą masy, dodałem do tego proszek do pieczenia i płatki czekolady. Wyłożyłem to na wysmarowaną formę i włożyłem do piekarnika. Wszystkie rzeczy sprzątnąłem i zostawiłem tylko miskę po masie. Usiadłem na blacie i zacząłem powoli wyjadać ją za pomocą palca. Kiedy po raz kolejny miałem włożyć go do buzi Alex wstał ze stołka i podszedł do mnie tak, że stał pomiędzy moimi nogami.

- Wiesz, ta masa wygląda na bardzo smakowitą. Podzielisz się ze mną, Isi?

- Jak chcesz, to sobie weź.

Przesunąłem miskę w jego stronę, ale Alex złapał mnie za dłoń z brudnym palcem i przybliżył go do swojej twarzy. Najpierw delikatnie końcówką języka zlizywał masę, a potem włożył go całego do buzi. Robił to tak, jakby się z kimś całował i na dodatek patrzył mi prosto w oczy. Jeśli wcześniej kiedy do mnie podszedł się zarumieniłem, to teraz byłem cały czerwony. Nawet kiedy skończyła się masa on dalej pisał mój palec. Kiedy skończył przejechał ostatni raz po nim i chciał go znowu zanurzyć w masie, ale miska była czysta. Dopiero teraz zwróciłem uwagę na intensywny zapach ciasteczek.

- Alex?

- Tak, Isi? - czy on to wymruczał?

- Wiesz, jak mnie nie wypuścisz, to nici z ciasteczek.

- A tak. Już się odsuwam.

Alex mnie wypuścił i zeskoczyłem z blatu. Wyciągnąłem z szuflady rękawice i otworzyłem piekarnik. Kuchnię wypełnił słodki zapach ciasteczek, które razem z formą położyłem na blacie. Zamknąłem i wyłączyłem piekarnik i odłożyłem rękawice. Za pomocą różdżki przelewitowałem ciastka na uszykowany wcześniej talerzy i ochłodziłem je.

- Alex?

- Tak, Isi?

- Ciasteczka.

Alex podszedł i stanął bardzo blisko mnie zajadając się ciasteczkami.

- Są, mmmm, pyszne.

- Dzięki. Jak chcesz, to mogę ci przełożyć kilka na talerz i weźmiesz sobie ze szklanka mleka do pokoju. Powinniśmy się dzisiaj wcześniej położyć skoro zaczynamy jutro trening.

- A mógłbyś?

- Tak, nie ma problemu. I tak chciałem to zrobić.

Podszedłem do lodówki i wyciągnąłem z niej karton mleka. Z szafki wyciągnąłem dwie szklanki i dodatkowy talerzyk. Nalałem mleko i rozłożyłem ciasteczka. Każdy wziął swoje porcje i ruszyliśmy do naszych pokoi. Kiedy byliśmy już pod drzwiami rozległ się grzmot. Dopiero teraz zwróciłem uwagę na odgłosy burzy.

- Isi?

- T-tak?

- Czy chcesz żebym dzisiaj też z tobą spał?

- Może teraz u mnie?

- Dobrze. Przyjdę do ciebie za kilka minut tylko się wykąpię.

Wszedłem do swojego pokoju i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to mój żmijoptak siedzący na moim krześle.

- Jeśli też nie lubisz burzy, to możesz tutaj zostać. Tylko muszę cię uprzedzić, że Alex też tu będzie.

Ptak jedynie kiwnął głową. Odłożyłem mleko na stolik nocny i poszedłem się wykąpać. Po prysznic ubrałem się w granatową lekko przydużą koszulkę i jasne szorty. Kiedy wyszedłem z łazienki Alex już siedział na łóżku. Położyłem się koło niego i przykryłem kołdrą. Po chwili poczułem jak materac się ugina i Alex się kładzie koło mnie.

- Dalej się boisz?

- T-trochę.

- Chcesz się przytulić?

- A mógłbym?

- A czy wcześniej miałem z tym problem? No chodź.

Przysunąłem się do Alexa, a on mnie objął. Zasnąłem z poczuciem bezpieczeństwa, ale dalej nurtowała mnie sprawa tego portretu. Nawet nie wiedziałem jak bliskie jest rozwiązanie zagadki.