Rozdział 6

Dziękuję za sprawdzenie tekstu carmendraconi, a teraz zapraszam do czytania.


Mimo zaśnięcia tuż po kolacji nie byłem wyspany. Była to moja pierwsza noc w tym dworze bez Alexa. Kilka razy budziłem się, ale przecież nie było burzy, więc nie miałem wytłumaczenia gdyby odkrył on moją obecność w swoim łóżku. Poza tym musiałem wstać o godzinie ósmej, do czego byłem przyzwyczajony po pobycie u Dursley'ów.

Po pobudce poszedłem się szybko wykąpać. Jak zwykle łazienkę wypełnił zapach pomarańczy, a po pięciu minutach stałem przed lustrem z ręcznikiem na biodrach. Postanowiłem spróbować użyć mojej magii żeby usunąć z pomieszczenia parę wodną. Oczywiście nie wszystko poszło po mojej myśli, ponieważ mimo osuszenia pomieszczenia, woda jaka została w brodziku zamarzła, a lustro pokrył szron. Ubrałem się szybko w dresowe spodnie zwężane na łydkach i czarny T-shirt, po czym zabrałem się za suszenie włosów, które dalej żyły swoim własnym życiem. Przy okazji odparowało lustro, więc byłem w stanie zobaczyć jak wygląda moja blizna.

Podczas przejeżdżania po niej palcem nic mnie nie bolało, więc na pewno wszystko dobrze się zagoiło, natomiast blizna została. Długa, lekko szarpana i różowo – brązowa, co znaczy, że nie zniknie nawet przy pomocy magii. Mówi się trudno. Kolejna do kolekcji. Dość sporej kolekcji.

Wyszedłem z łazienki i w drodze na śniadanie szybko sprawdziłem czas. Na szczęście miałem pięć minut na dojście, więc zdążyłem. Usiadłem na swoim standardowym miejscu i rozejrzałem się po reszcie moich przyjaciół. Każdy z nich, tak jak ja, miał lekko podkrążone oczy i jeszcze trochę zaspany wzrok. Najlepiej jednak wyglądała Hermiona z jej rozwalonymi na całej głowie włosami, które teraz były już jak sprężynki. Kiedy zjedliśmy śniadanie do Sali weszło ośmiu dorosłych. Jednego z nich oczywiście rozpoznałem jako mojego wuja, ale reszty nie kojarzyłem.

- Jak zapewne wiecie, dzisiaj rozpoczynacie wasz miesięczny trening. Nie będzie on polegał tylko na nauce oklumencji i legilimencji, ale również zaklęć, eliksirów, magii żywiołów, technologii – na te słowa aż zatarłem ręce – strategii i walki, co oznacza trening siłowy. Jak zauważyliście są ze mną ludzie, którzy będą was uczyć. Ja zajmę się oklumencją i legilimencją, a pomogą mi w tym wasi pozostali nauczyciele.

Serpens Sangre – wystąpił tu pierwszy mężczyzna o brązowych włosach i czarnych oczach – będzie nauczał was zaklęć i wszystkiego co z nimi związane.

Eliksirami zajmie się Bruno Sangre – wystąpił drugi mężczyzna, który wyglądał jak jego poprzednik nie licząc odwrotnych kolorów oczu i włosów.

Magii żywiołów będzie nauczać was Jack Frost – wystąpił dość młody mężczyzna o blond włosach i przeraźliwie niebieskich oczach, jednak jako jeden z nielicznych uśmiechał się przyjaźnie.

Technologią zajmie się Christopher Morgersthern – wystąpił najwyższy mężczyzna w okularach z, co zaskoczyło trochę resztę, niebieskimi włosami i zielonymi oczami. Mnie to nie zdziwiło, ponieważ interesowałem się trochę tym tematem i wiedziałem, że był jedną z pierwszych osób, które zdecydowały się ujawnić w swojej wiosce jako czarodziej i użyć magii do pomocy mugolom.

Strategią zajmie się Sasha Sinox – wystąpił mężczyzna o niebieskich oczach i brązowych włosach. Uśmiechnął się do nas mile, ale w jego oczach widniały niebezpieczne iskierki.

Waszym treningiem siłowym zajmie się Evan Rosier – wystąpił mężczyzna o czarnych jak heban włosach i oczach. Był dobrze zbudowany i roztaczał aurę tajemniczości i siły.

Sztuk walki nauczać was będzie Joselin Cargastar – i ostatnia postać wystąpiła z rzędu i ściągnęła kaptur. Była to kobieta o białych jak śnieg włosach i porcelanowej skórze. Jej oczy jednak miały czerwony odcień, co znaczy, że jest wysoko postanowiona.
Wiem to wszystko jedynie dzięki naukom Hermiony w pokoju życzeń i moim umiejętnościom. Odkryłem to pod koniec tego roku szkolnego, kiedy musieliśmy wypić eliksir przyrządzony przez Nevilla. Snape uznał, że jest bezużyteczny i na nikogo nie zadziała, ponieważ po dodaniu innego płatka kwiatu niż w przepisie zmienia się w substancję aktywującą dodatkowe umiejętności. Wszyscy uznali, że nic się nie stało, ale ja zacząłem widzieć aury ludzi, które mówiły mi o ich poziomie mocy czy pochodzeniu. Przez to zainteresowałem się z Hermioną rasami magicznymi.

- Że kobieta ma nas uczyć sztuk walki? No błagam was. I czego ona nas nauczy?

- Malfoy! Natychmiast przestań! Wiesz kim ona jest?

- No kim Isaac? Kobietą, a one, jak wszystkim wiadomo są słabsze od płci przeciwnej.

- MALFOY! Na prawdę nie wiesz kim jest? Jest wampirzycą! I to jedną z najwyżej postawionych, najprawdopodobniej z Rady, co sugeruje jej kolor oczu! Powinieneś odnosić się do niej z szacunkiem! Mogłaby cię zabić jednym ruchem ręki, ale jak widać masz szczęście, że ta sytuacja i twoja głupota ją bawi. Ona wręcz robi nam łaskę ucząc nas! – szybko klęknąłem przed nią na jedno kolano, schyliłem swoją głowę i wystawiłem rękę z odsłoniętym nadgarstkiem – Pani, proszę o wybaczenie. Mój przyjaciel nie wiedział kim jesteś. W ramach zadośćuczynienia proszę skosztować mojej krwi.

- Jestem pod wrażeniem młodzieńcze. Nie wiedziałam, że jesteś aż tak wyedukowany, mimo że żyłeś wśród mugoli. Nawet niektórzy z nas nie są w stanie rozpoznać kim i jak wysoko postawiona jestem. Co skłoniło cię do pogłębienia wiedzy na temat ras magicznych?

Spojrzałem na Hermionę, ale ta tylko kiwnęła głową, na znak, że mogę udzielić informacji.

- Podczas pewnej lekcji eliksirów kolega pomylił składniki, co spowodowało obudzenie się we mnie zdolności do czytania aur. Dzięki temu i pomocy mojej przyjaciółki nauczyłem się rozróżniać kto jest jakiej rasy, jaką ma pozycję w swoim społeczeństwie lub jaki poziom ma jego moc.

- Czy twój ojciec o tym wie? Jest to jeden z najrzadszych darów spotykany raz na tysiąc lat.

- Niestety nie zdążyłem go o tym poinformować.

- Cóż, może lepiej niech to zostanie naszą tajemnicą. Wasi towarzysze nie będą tego pamiętać, ponieważ nie słyszeli tej rozmowy. A teraz proszę, wstań, nie będę pić twojej krwi i wybaczam twojemu przyjacielowi, ponieważ miał prawo nie wiedzieć kim jestem.

- Dobrze, skoro już sobie porozmawialiście, to macie czas na przebranie się. A teraz biegiem gówniarze do swoich pokoi! Za piętnaście minut widzę was tu spowrotem i nie czekam ani minuty dłużej!

Byłem już przebrany, więc czekałem na resztę z nauczycielami. Kiedy wszyscy już wrócili, głos znów zabrał mój wuj.

- Dobra dzieciaki. Teraz dostaniecie plany zajęć i mapki, na których macie zaznaczone klasy i sale treningowe. Możecie zapoznać się z planem i chwilę jeszcze odpocząć. Za godzinę macie pierwsze zajęcia, a teraz żegnam.

Od razu wzięliśmy się za sprawdzanie planu. Niestety był on dość rygorystyczny.

PONIEDZIAŁEK, ŚRODA, PĄTEK

6:00 pobudka

6:15 śniadanie

6:30 – 9:30 eliksiry

9:35 – 13:10 trening siłowy

13:10 – 13:30 obiad

13:35 – 16:35 zaklęcia

16:40 – 17:40 technologia

17:45 – 18:45 strategia

18:50 – 19:00 kolacja

19:05 – 21:05 magia żywiołów

21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja

WTOREK, CZWARTEK, SOBOTA

6:00 pobudka

6:15 śniadanie

6:30 – 9:30 eliksiry

9:35 – 13:00 walka

13:10 – 13:30 obiad

13:35 – 16:35 zaklęcia

16:40 – 17:40 technologia

17:45 – 18:45 strategia

18:50 – 19:00 kolacja

19:05 – 21:05 magia żywiołów

21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja

NIEDZIELA

10:00 pobudka

10:20 śniadanie

10:35 – 12:35 pojedynki

12:40 – 13:00 obiad

13:00 – 19:00 pływanie w terenie

19:10 – 19:20 kolacja

19:20 – 22:00 czas wolny

- Czy oni oszaleli? Że my niby mamy brać udział w takim treningu i nie umrzeć?

- Ymm, Draco weź pod uwagę, że przygotowujemy się do wojny i nie da się tego zrobić inaczej. Musimy zacząć trenować, bo zostaniemy rozwaleni pierwszym lepszym pojedynku.

- W sumie masz rację Hermiona. Chodźcie, przed chwilą zaczęły się zajęcia z treningu siłowego. Ciekawe jaki jest nauczyciel.

Kiedy szliśmy korytarzami wszyscy myśleliśmy o nauczycielu. Dzięki mapkom doszliśmy do Sali treningowej, stanęliśmy na środku, ale miałem złe przeczucia. Na wszelki wypadek uniosłem wokół siebie tarczę, której uczyliśmy się z Hermioną. Jedynym jej minusem było ograniczone pole działania, bo obejmowało tylko jedną osobę. Zauważyłem, że Hermiona robi to samo. Potem dowiedziałem się, dlaczego moja intuicja mnie zaalarmowała.

Nagle w naszą stronę poleciał szereg zaklęć rozbrajających i tnących wycelowanych w nogi. Tylko Alex dzięki swojemu refleksowi udało się na czas stworzyć tarcze, natomiast reszta leżała na ziemi poraniona i rozbrojona. Hermiona rzuciła się do leczenia ich, ale zapomniała o tarczy. Wiedziałem, że tak zrobi, więc instynktownie wyciągnąłem przed siebie ręce, widząc lecące w naszą stronę kolejne zaklęcia, ale przy okazji wypuściłem różdżkę. Zamknąłem oczy, więc nie wiedziałem co się stało. Jednie zdziwione sapnięcia spowodowały otworzenie ich.

Naszą grupę okrywała jakby połowa piłki, tylko stworzona z lodu, który przeplatany był czarnymi pasmami. Całość migotała od pochłanianych zaklęć, ale po chwili zaklęcia przestały napływać. Zauważyłem, że Hermiona kończyła uzdrawiać Dracona, a potem wstała również dołączyła do osób w szoku. Z wyjątkiem Alexa, który lekko się uśmiechał.

- Kto z was to zrobił?

- Profesorze Frost, ja nie chciałem, to po prostu tak samoistnie. Ja tego nie kontroluję.

- Dobrze Isaac, to jest dość zaawansowana magia żywiołów, więc jestem pod wrażeniem, tylko czy mógłbyś już znieść tą tarczę?

- Ale ja nie umiem profesorze.

- Nie możesz tego po prostu rozwalić swoją magią?

- Joselin, nie da się. Nawet wasza wampirza magia nic nie da na połączenie dwóch żywiołów. Sam musiałbym z kimś połączyć swój, ale mi się nie chce. Które z was mu pomogło?

- On sam to wyczarował, profesorze.

- Jestem pod wrażeniem. Od ponad tysiąca lat nie spotkałam nikogo kto władałby dwoma żywiołami.

- Pani profesor, dlaczego na treningu siłowym obecni są wszyscy nauczyciele?

- Chcieliśmy sprawdzić wasz refleks i znajomość zaklęć leczniczych, jak również czy macie przeczucie. Jak zauważyliśmy tylko ty i Hermiona mu ufacie, natomiast razem z Alexem macie bardzo dobry refleks. Lestrange bardzo dobrze zna zaklęcia, natomiast gdyby nie wasza trójka, leżelibyście martwi. A teraz Evan, mógłbyś im pokazać, co to znaczy wycisk fizyczny?

- Oczywiście, madame. Poproszę was jednak teraz o wyjście. A WY BACHORY PIĘĆDZIESIĄT KÓŁEK, A JEŚLI KTOŚ MI ZACZNIE JĘCZEĆ, TO DOSTANIE CULTER! RUSZAĆ SIĘ ALBO BĘDZIE SZEŚĆDZIESIĄT!!!

I tak zaczęliśmy biegać. Przez ciągłe ucieczki przed Dudleyem, a raczej jego szybkimi sługusami, byłem trochę nauczony jak rozłożyć szybkość biegu, żeby się nie zmęczyć. Skoro mieliśmy zrobić aż pięćdziesiąt okrążeni, to trzeba było biec na prawdę wolnym truchtem. Oczywiście taki Malfoy chciał pokazać swoją szybkość i praktycznie zaczął od sprintu, co skończyło się dla niego szybkim chodem i jednym culter pod koniec. Zadziwiające było to, że dobiegłem na równi z dziewczynami, a tuż za nami Alex. Blaise miał do nas dwa kółka, natomiast Malfoy pięć. Skończyło się to dla nich kolejnym culter.

- Co to ma być nędzne śmiecie?! Jesteście beznadziejni! Macie się wziąć za siebie albo każdy trening będzie się tak kończył nieroby jedne!! Lestrange!

- Tak trenerze?

- Ulecz swoich kolegów, a teraz dajcie mi odpocząć. Za dużo przebywania z tłumokami jak na jeden dzień. – i wyszedł zostawiając nas samych.

- Dobra, zaczynam się go powoli bać. Jak każdy trening ma tak wyglądać, to ja chyba podziękuję.

- Nie martw się Blaise. Jakoś damy radę. A teraz panowie, obracamy się na brzuch i przygotować się, że może szczypać, ale musimy się pospieszyć. Zaraz obiad, a chciałabym jeszcze rzucić na siebie zaklęcie czyszczące.

Kiedy Hermiona uleczyła już Blaise'a i Draco udaliśmy się na obiad. Byliśmy wykończeni po treningu. Każdy mięsień promieniował bólem. Pocieszające było to, że teraz mieliśmy pół godziny przerwy aż do następnej lekcji.

Podczas drogi do jadalni każdy rzucił na siebie zaklęcie czyszczące, dzięki czemu czuliśmy się choć trochę lepiej. Zasiedliśmy do stołu i czekaliśmy na naszych profesorów aż do nas dołączą. Spóźniali się chyba pięć minut i już mieliśmy sięgać po jedzenie, kiedy weszli do jadalni i zasiedli cały czas ze sobą rozmawiając, a nasz trener uśmiechał się podle i sarkastycznie. Zaczęliśmy jeść. Każde z nas było wykończone i masakrycznie głodne po takim wysiłku, więc praktycznie rzuciliśmy się na jedzenie. Kiedy skończyliśmy nie chciało nam się w ogóle nic robić, ale czas nas gonił i trzeba było iść na następną lekcję, którą były zaklęcia.

Dotarliśmy pod salę tuż przed końcem przerwy, ze względu na nasze obolałe mięśnie. Weszliśmy do klasy. Wystarczyło przejść kilka kroków żeby dojść do stołu wygiętego w bumerang z pięcioma krzesłami. Przed nim był panel do pojedynków jak również schowana w podłodze wysuwana katedra, do której podszedł profesor wcześniej każąc nam zająć miejsca przy stołach. Usiadłem na środku, po mojej lewej Alex i Draco, a po prawej Blaise z Hermioną.

- Jak pewne niektórzy z was zapamiętali, nazywam się Serpens Sangre i będę was uczył zaklęć. Na tych zajęciach nie będziemy zajmować się tylko poznawaniem zaklęć. Zajmiemy się również transmutacją, animagią i poznaniem innych ras. Mogę jedynie mieć nadzieję, że słuchaliście tego co jest nauczane w szkole i zapamiętaliście coś z tego.

Jeśli chodzi o testy. Raz w miesiącu będę robił pisemny z wiedzy teoretycznej i tak samo z wiedzy praktycznej, czyli pojedynki. Raz na pół roku będziemy organizować pojedynek uczniowie vs nauczyciele. Do tego czasu mam nadzieję przeszkolić was na tyle żebyście nie zginęli. Potem, może i uda się uczniowi prześcignąć mistrza...

W sumie pierwsza lekcja zaklęć nie była taka męcząca, ponieważ profesor sprawdzał naszą wiedzę i uznał, że mamy tylko małe braki, które nie wymagają specjalnego powtórzenia.
Następną lekcją była technologia. Praktycznie wszyscy, z wyjątkiem mnie i Hermiony, nie mieli bladego pojęcia o czym będą te zajęcia. Po otworzeniu drzwi ukazał się wspaniały widok. Nowszej generacji laptopy, komputery ze specjalnymi monitorami i sprzętem szpiegowskim, mnóstwo różnego rodzaju broni i amunicji. Podziwiałem to, ponieważ był to mój mały konik, nie licząc rysowania, a reszta patrzyła na to jakby zobaczyła jakiegoś potwora.

- Witam was na pierwszej lekcji technologii. Podczas nich będziecie się uczyć co to są za urządzenia, jak ich używać w połączeniu z magią, do czego w ogóle służą i czasami, podczas treningów siłowych, zajęć ze sztuk walki lub różnych terenowych konkurencji, będziecie ich używać. Dziś postaram się wam wyjaśnić na jakiej zasadzie działają i spróbować ich z wami poużywać.

Kiedy profesor Morgersthern wyjaśnił reszcie jak to działa, ponieważ ja od razu wziąłem się za przeglądanie sprzętu szpiegowskiego, dał każdemu z nas po telefonie komórkowym, specjalnych słuchawkach i mikrofonach szpiegowskich. Wyjaśnił jakich zaklęć używa się żeby urządzenia były z nią kompatybilne i przeprowadziliśmy krótki test. Pozwolono nam je zatrzymać.

Nikt z nas nie wiedział czy zajęcia z profesorem Sashą Sinox będą czysto teoretyczne, czy również praktyczne. Wydawało nam się, że pierwsze założenie będzie prawdziwe, tak samo jak myśl, że profesor jest spokojnym człowiekiem.

Mimo tego, że zajęcie trwały tylko godzinę, zdążyliśmy się dowiedzieć, że jesteśmy głupi, nieodpowiedzialni i kompletnie nie nadajemy się na te zajęcia, ale on się tak łatwo nie poddaje i że postanawia nas wyszkolić. Mimochodem zostało nam wspomniane, że nasze plany będą używane do terenowych wycieczek i bitew.

Po zajęciach udaliśmy się na kolację lekko zdołowani. Nasz trener i profesor Sasha zawzięcie dyskutowali jak to beznadziejni jesteśmy, natomiast reszta nauczycieli rozmawiała na inne tematy. Nie byliśmy zbytnio chętni do rozmów, ale Blaise trochę rozluźnił atmosferę.

Każdy z nas nie mógł się doczekać TYCH zajęć. Hermiona, Blaise i Draco chcieli poznać swoje żywioły, a ja i Alex- udoskonalić lub okiełznać, a było to dla nas coś nowego i zaskakującego.

Wchodząc do sali dało się zauważyć jej właściwości. Jeśli podchodziło się do jakiejś części samotnie, zmieniała ona swoje właściwości pod nasz żywioł, ale tylko wtedy, jeśli wiedzieliśmy jaki on jest. Jeśli natomiast nie, wtedy jedyne pokazywał pokrewne, które miały nas na niego naprowadzić.

- Witam, nazywam się Jack Frost i będę uczył was magii żywiołów. Lekcje będą w większości praktyczne, ale nie zabraknie również teorii. Dzisiaj spróbujemy odkryć wasze żywioły i chwilę z nimi się pobawicie żeby się do nich przyzwyczaić, natomiast na następnych zajęciach zaczniemy posługiwać się nimi do różnych prostych czynności i rozwijaniem waszych darów.

Kiedy profesor tłumaczył po kolei jak wydobyć z siebie żywioł, ja z Alexem używaliśmy swoich, a raczej to on pokazywał mi różne rzeczy stworzone z ognia.

Raz przypadkowo ogień mnie dotknął, a to zaowocowało czymś dziwnym. Zamiast użyć lodu moje ciało wypuściło czarną smugę, która zmieniła ten płomyk w jasny strumień, który na chwilę połączył się z moim i stworzyły yin – yang, po czym wszystko znikło. Byliśmy tym trochę skonfundowani, ale potem lekcja się skończyła.

Pod koniec zajęć każde z nas wiedziało czym się posługuje. Hermionie przypadła woda, co raczej nikogo nie zdziwiło. Jak to mówią, cicha woda brzegi rwie, co idealnie odnosi się do Hermiony. Kiedy Alex zażartował z niej po raz kolejny ta chlusnęła mu prosto w twarz strumieniem wody. Wszyscy się później śmiali z jego miny, razem z profesorem.

Blaise opanował powietrze. To było zaskakujące, ale kiedy pod koniec zajęć niechcący wiatr rozwiał wszystkie papiery i włosy, nikt nie miał wątpliwości.

Draco przypadła ziemia. Spokojna, trochę zamknięta w sobie, idealnie pasująca do niego. Kiedy każdy zajmował się swoim żywiołem, Draco siedział na podłodze i dzięki swojej magii tworzyła różne piękne kwiaty, kiedy myślał, że nikt nie patrzy.

Ostatnie w planie mieliśmy oklumencję i legilimencję. Bałem się tych lekcji jak diabli mimo poprawy stosunków z wujem.

- Ej, myślicie, że ktoś zauważy, jeśli zniknę z tych lekcji?

- Isaac! Na pewno Snape, który nie da ci po tym żyć. Wiesz, że to może bardzo pomóc w życiu.

- No wiem, ale i tak nie jestem do nich przekonany.

- Nie bój żaby. Przecież cię nie zabije, prawda?

- Wiesz, nasze ostatnie lekcje wcale nie skończyły się dobrze. W sumie to szybko się skończyły.

- Co masz na myśli?

- Nie ważne. Patrzcie, już doszliśmy pod salę.

Kiedy tylko stanęliśmy pod drzwiami ktoś ze środka otworzył je przed naszym zapukaniem. Weszliśmy do sali i trochę zdziwił mnie jej wystrój. Żadnych ciemnych ścian, dziwnych przyrządów czy czegoś takiego. W sumie, to pokój wydawał się być normalny. Kilka krzeseł, stół, fotele, na których siedzieli wuj, rodzeństwo Sangre, profesor Cargastar i profesor Frost. Ruchem ręki wskazali nam żebyśmy zajęli miejsca na krzesłach. Usiedliśmy w sumie podobnie jak na zaklęciach. Ja w środku, Alex nieodłącznie obok mnie, a reszta jak chciała. Kiedy już usiedliśmy i wymieniliśmy spojrzeniami głos wyjątkowo zabrała profesor Cargastar.

- Jak pewnie się domyślacie, każdemu z was będzie przysługiwał jeden nauczyciel. Nasze lekcje nie będą polegały tylko i wyłącznie na nauce bronienia się przed legilimencją, ale również spróbujemy podzielić się z wami naszymi umiejętnościami jak podsyłanie komuś wymyślonych obrazów, chowanie wspomnień czy tworzenie strażników. Jeśli bardzo dobrze wam pójdzie i do przerwy świątecznej to wszystko opanujecie, to możliwe, że w czasie jej trwania nauczę was trochę z wampirzej kultury. Teraz pozwolicie, że wybierzemy kogo będziemy uczyć.

To było dość dziwne, bo na jakiej podstawie mają nas wybierać? Przecież jeszcze nie przeprowadzili testu czy czegoś aby nas sprawdzić. Po tym jak to pomyślałem poczułem jakby nacisk na mój umysł. Rozejrzałem się po profesorach, ale w sumie nic takiego nie zauważyłem. Dopiero po większym skupieniu zauważyłem, że rodzeństwo Sangre co jakiś czas spogląda w moją i Alexa stronę. Było to jednoznaczne z tym, że próbują się dostać do naszych umysłów. Z każdą chwilą nacisk się zwiększał, więc postanowiłem postawić mur z cegieł, którego nauczyła mnie Hermiona i za którym chowałem się w moim umyśle. Nigdy nie potrafiłem utrzymać go dłużej niż kilka minut, więc nie zdziwiłem się, że pojawiają się na nim pęknięcia.

Poczułem jednak coś dziwnego. Jakby dodatkową siłę w mojej głowie. W świecie rzeczywistym czułem dłoń Alexa trzymającą moją, a po chwili on sam pojawił się w moim umyśle i pomógł utrzymać mur. Było to dość dziwne, ponieważ zamiast wzmocnić fundamenty, Alex po prostu wzniósł ścianę ognia. Kilka minut potem wszystko ustało. Nacisk zniknął, a Alex po troszkę za długim momencie opuścił mój umysł.

Wszyscy nauczyciele jednak siedzieli w fotelach jakby nic się nie stało. Pierwszy odezwał się Bruno Sangre.

- Zauważyliście, że przeprowadziliśmy na was test. Każdy z nas wcześniej wybrał czyj umysł będzie atakował i że właśnie to przesądzi, czy weźmie was pod swoje skrzydła. Może uściślijmy nasze wybory. Ja z moim bratem zajmiemy się Riddlem i Farfaixem. Severus będzie nauczał Zabiniego, Jack Malfoya, a Joselin Lestrange. Nie pytajcie się nas dlaczego, bo nie uzyskacie odpowiedzi. A teraz rozsiądźcie się każdy do innego rogu sali.

Udałem się za rodzeństwem razem z Alexem i stołkami w najbardziej oddalony róg sali. Trochę mnie to przerażało, ale postanowiłem tego nie okazywać. Kiedy usiedliśmy ponownie na stołkach, teraz w innym miejscy, z trochę zdziwionymi minami spojrzeliśmy na rodzeństwo. Teraz głos zabrał drugi z braci.

- Na tych lekcjach prosimy was o mówienie nam po imieniu. Nie jesteśmy tak starzy żeby mówić do nas cały czas profesorze, profesorze.

Wzięliśmy was od nasze skrzydła tylko dlatego, że objawiacie taki dar, jaki dostają bliźniaki. Nie jesteśmy zwykli, ponieważ mamy wrodzoną umiejętność telepatii. To, co razem stworzyliście podczas naszego testu jest swego rodzaju odmianą tej umiejętności. Tą lekcję poświecimy na podstawy, natomiast ogólnie nauczycie się właśnie jak korzystać z telepatii, jak wznosić silniejsze mury dzięki magii żywiołów, jak tworzyć strażników itd..

Teraz powiedzcie mi, czy wyciszacie co wieczór przed pójściem spać umysł?

- Tak.

- Nie.

Moja odpowiedź byłą przecząca, więc teraz nie dziwiło mnie, że Alex umiał pomóc mi w obronieniu się.

- No to Isaac będziesz musiał zacząć to robić, choć i tak jestem pod wrażeniem, że udało ci się utrzyma mur kilka minut bez pomocy Alexa. Teraz macie kilka minut na wyciszenie się, a potem my przystąpimy do ataku.

Ja naprawdę próbowałem się wyciszyć, ale kompletnie nie wiedziałem jak. Wiedziałem że mój zwyczajowy mur nie zadziała, ponieważ nigdy nie umiałem go stworzyć drugi raz w tak krótkim czasie, więc postanowiłem stworzyć coś na wzór tego, co Alex. Zacząłem powoli tworzyć kopułę z lodu wokół mojego wewnętrznego ja.

Po chwili poczułem jak ktoś zaczyna atakować mój umysł. Czułem napór na moją osłonę, więc postanowiłem się zrelaksować i powielić warstwę lodu. Kiedy każda kolejna była niszczona, przypomniałem sobie o jednej ważnej rzeczy. Nie używałem w pełni mojego daru. Postanowiłem stworzyć mały labirynt w środku kopuły z połączenia dwóch żywiołów, a w środku umieścić zagadkę, której rozwiązanie było dość trudne, gdyż byłą napisana mugolskim szyfrem.

To działanie tak bardzo mnie wykończyło, że musiałem oddalić się w głąb umysłu i znieść resztę barier z samego lodu. Widziałem jak nauczyciel przedziera się przez labirynt i po chwili dociera do zagadki. Męczył się z nią przez dobrych kilka minut, a potem opuścił mój umysł. Powoli zaczynałem wracać umysłem do rzeczywistości.

- Jestem pod wrażeniem Isaac. Bardzo dobrze zaplanowane działanie i zagadka. Skąd wpadłeś na ten pomysł? Ćwiczyłeś to już kiedyś?

- Dziękuję Serpens. W sumie to było to nieplanowane działanie zarówno sama kopuła jak i motyw z labiryntem i zagadką. Sam pomysł z użyciem żywiołów nieświadomie podsunął mi Alex.

- I tak jestem pod wrażeniem. W dość szybkim czasie oczyściłeś umysł i...

- Ale ja wcale nie wyciszałem umysły, Serpens. Nikt nigdy nie wytłumaczył mi na czym to polega, więc po prostu wycofałem się w głąb umysłu i stworzyłem tą kopułę.

- No, coraz bardziej mnie zadziwiasz, Isaac. Bruno, jak Alex?

- Och, poradził sobie doskonale. Idealnie oczyścił umysł, stworzył dość mocną barierę i prawie ze mną wygrał, ale pod koniec zabrakło mu sił. Chyba wcześniejsza pomoc Isaacowi go trochę wyczerpała. Swoją drogą ciekawe wspomnienia ma nasz Alex.

- Hej, prosiłem cię żeby to zostało w tajemnicy.

- Dobra dobra, nie zapomniałem. Jak poćwiczycie trochę oczyszczanie umysłu przed snem, to powinno wam pomóc. W sumie lekcja kończy się za pięć minut, a wasi przyjaciele też już skończyli, więc możecie już iść.

Jak za dotknięciem magicznej pałeczki wszyscy zeszli ze stołków i udali się do wyjścia. Przez chwilę nic nie mówili, ale po chwili Hermiona nie wytrzymała.

- I jak pierwsze wrażenie?

- Wiecie co, profesor Jack wydawał się być zamknięty w sobie i bardzo cięty jak dla mnie, ale w sumie to niezły z niego nauczyciel. Blaise, co ty masz taką skwaszoną minę?

- Teraz to ja się nie dziwię Harry'emu, że ni chciał iść na te zajęcia. On jest po prostu straszny. Nie dość, że nie dał mi czasu na wyciszenie, to jeszcze atakował raz za razem bez ostrzeżenia. Po którymś z kolei odbiłem jego zaklęcie. Śmignęło mu koło ucha, ale w jego oczach była istna furia. Jakby chciał mnie zabić.

- Wiesz, w sumie jakbym był nauczycielem i ktoś chciałby mi przeglądać wspomnienia, to też bym się wkurzył.

- Tu się z tobą zgodzę, Isaac. Wiecie, że to rodzeństwo Sangre nie jest takie złe? Kazali nam sobie mówić po imieniu i nie mówili nam, że jesteśmy kretynami, kiedy nam się nie udało. Ale tak czy siak czuję się dziwnie kiedy ktoś o pięć lat tylko starszy przegląda moje prywatne wspomnienia i uczucia.

- A co tak właściwie znalazł Bruno w twojej głowie?

- Nie twoja sprawa Isaac!

- Dobra chłopaki, nie kłóćcie się. A jak tobie poszło, Isi?

- No w sumie, to nikt nie przeglądnął moich wspomnień.

- Wow, jak to zrobiłeś? Przecież zawsze jak za mną ćwiczyłeś, to nie byłeś w stanie stworzyć drugi raz muru.

- Bo widzisz, po prostu zmiana techniki. A jaka jest profesor Cargastar?

- Och, bardzo miła, kiedy z tobą rozmawia, niewykrywalna kiedy się zbliża i agresywna gdy atakuje. Podejrzewam, że to przez jej wampirzą naturę, ale nie narzekam. Dała mi kilka rad i mam nadzieję, że to mi pomoże.

- Dobra ludzie, jestem wykończony dzisiejszym dniem. Chodźmy już spać, co?

Po słowach Blaise'a wszyscy udali się do swoich pokoi. Kiedy byłem już pod swoim, postanowiłem przeprosić Alexa.

- Alex?

- Tak, Isi?

- Ja... przepraszam, że tak wypytywałem. Nie chciałem cię zdenerwować i nie wiedziałem, że te wspomnienia są aż tak prywatne.

- Nic się nie stało. Ja też przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłem. Wiesz, może kiedyś sam się przekonasz jakie wspomnienia zobaczył Bruno.

Po tym zdaniu Alex uśmiechnął się do mnie lewym kącikiem tych różowych ust. Odpowiedziałem mu swoim nieśmiałym uśmiechem i już miałem odejść, kiedy ręka Alexa oplotła mnie w talii, a ja poczułem jego wargi na swoim policzku. To było jak dotknięcie skrzydeł motyla. Takie magiczne. Stałem tak skonfundowany i nawet nie zauważyłem jak Alex zniknął w swoim pokoju. Dopiero po chwili ja sam udałem się do swojego. Na krześle siedział mój żmijoptak, więc krótko się z nim przywitałem i, biorąc piżamę, udałem pod szybki prysznic.

Podczas kąpieli myślałem o tym, co zrobił. Alex. Było to czysto koleżeńskie zachowanie czy może coś więcej. Te i podobne myśli towarzyszyły mi cały czas.

Po całym zabiegu, który nie trwał nawet dziesięciu minut, rzuciłem się na łóżko i w locie zasnąłem z uśmiechem na ustach dzięki Alexowi i jego czynowi. Nie byłem świadom, że on sam również czuje się tak dobrze z tego powodu.

Rozdział 5

wężomowa

Czułem miłe ciepło rozchodzące się od ciała, które mnie przytulało, ale również ból lewego policzka. Dopiero teraz przypomniałem sobie o mojej ranie. Przez ten cały czas nie zwracałem na to uwagi, ponieważ byłem zajęty poznawaniem moich przyjaciół z dzieciństwa. Na całej długości były założone magiczne szwy, które również utrzymywały bliznę w czystości. Będę musiał zapytać taty, czy ma jakiś eliksir przeciwbólowy, ale jak na razie muszę wstać.

Powoli otworzyłem oczy i ściągnąłem rękę Alexa z mojego policzka i usiadłem. Widok jaki zastałem zaparł mi dech w piersiach. Przede mną leżał chłopak z mojego wczorajszego rysunku. Szybko pobiegłem po szkicownik i ołówki i dokończyłem swoją pracę. Po około godzinie rysunek był gotowy. Praktycznie identyczny do prawdziwego, śpiącego Alexa. Dopiero teraz zauważyłem ile czasu zajęło mi rysowanie, ponieważ wstałem o ósmej, a teraz jest dziewiąta. Schowałem szkicownik pod poduszkę i biorąc ubrania, poszedłem do łazienki.

- Kruczku!

- Sir?

- Przynieś proszę zieloną koszulę, czarne spodnie i buty dla Alexa, dobrze?

- Tak jest, paniczu.

Położyłem komplet ubrań na półce i wszedłem pod prysznic. Użyłem kosmetyków, dzięki którym w łazience rozszedł się zapach pomarańczy. Stałem tak pod strumieniem wody i myślałem. Czy gdybym na prawdę był synem Potterów, jego życie wyglądałoby inaczej? Jeśli nie zostałbym odseparowany od rodziców, doznałbym miłości i troski o wiele wcześniej? Moje rozmyślania przerwało pojawienie się skrzata.

- Sir?

- Tak, Kruczku?

- Kruczek przyniósł ubrania panicza Alexa, sir.

- Dobrze, dziękuję ci Kruczku.

- Do usług, paniczu.

Po deportacji skrzata wyszedłem spod prysznica i chciałem sięgnąć po ręcznik, ale zauważyłem, że byłem już suchy. Trochę mnie to zastanowiło. Od jakiegoś czasu nie miałem wybuchów magii. Jednak to? Coś takiego jeszcze nie miało miejsca. Podszedłem do lustra i chciałem je przetrzeć, ponieważ zaparowało, ale gdy tylko zbliżyłem rękę, woda zamarzła. Dopiero teraz zauważyłem, że w pomieszczeniu jest strasznie zimno. Myślałem, że wybuchy magii minęły, ale jak widać myliłem się.

Ubrałem zieloną koszulę, którą zostawiłem na zewnątrz szarych spodni. Ponownie podszedłem do lustra i przyjrzałem się bliźnie. Rana goiła się znacznie szybciej niż u mugoli. Porównując ja do moich poprzednich, jest w fazie, w której można ściągnąć szwy, ale nałożyć opatrunek.

Wyszedłem z łazienki i przysiadłem na krawędzi łóżka, przyglądając się Alexowi. Był słodki kiedy spał. Zacząłem delikatnie obrysowywać kształt odciśniętej poduszki na jego policzku. Alex wydał z siebie coś na dźwięk mruczenia, a to spowodowało, że się przestraszyłem. Zaskutkowało to tym, że w pokoju zrobiło się zimniej. Chyba śpiąca królewna to wyczuła, bo mocniej opatuliła się kołdrą. Muszę się kontrolować. Kiedy się uspokoiłem, temperatura pokoju powoli wracała do normy. Nawet mój żmijoptak to wyczuł, bo jego upierzenie zmieniło kolor na niebiesko - białe.

- Isaac? Czemu tu jest tak zimno?

- Słodki Merlinie, przestraszyłeś mnie. Może kiedyś ci to wyjaśnię. Teraz musisz wstawać i się wykąpać, bo zaraz śniadanie.

- Tak jest, paniczu.

- Alex!

Starałem się go zrugać za takie określenie mojej osoby, ale wszystko popsuł uśmiech na mojej twarzy. Alex wziął swoje rzeczy z krzesła i poszedł do łazienki. Żeby się nie nudzić wziąłem się za rysowanie mojego nowego przyjaciela. Wydawałoby się, że to jest proste, ale strasznie trudno jest ująć wszystkie szczegóły i ten połysk piór i łusek.

Miałem dopiero szkic, kiedy Alex wyszedł z łazienki. Bez żadnych skrupułów skradał się, aby zobaczyć co rysuję, ale byłem sprytniejszy. Tuż przed jego nosem zamknąłem szkicownik i zabezpieczyłem swoją magią. Miał minę kota w butach ze Shreka, ale nie dałem się. Jedynie z uśmiechem poklepałem go po policzku i skierowałem się do wyjścia z pomieszczenia.

- Isaac?

- Tak?

- Wyspałeś się?

- No tak, czemu pytasz?

- Bo wstałeś wcześniej niż ja.

- Ale przecież to nie oznacza, że nie mogłem się wyspać.

- Czyli potwierdzasz, że jak śpisz ze mną, to nie masz jakichś koszmarów i nie budzisz się nagle w środku nocy?

- Yyy... tego nie powiedziałem, ale skoro tak to odbierasz.

- Tak! Mogę zadać ci jeszcze jedno pytanie?

- Właśnie zadałeś.

- Merlinie, wiesz o ci mi chodzi. To mogę?

- No pytaj, skoro tak bardzo chcesz wiedzieć.

- Dobra, co rysowałeś wczoraj i dzisiaj?

- No bo wiesz... yyy... eee... o, patrz! Już doszliśmy do jadalni. Na Merlina, jestem strasznie głodny. No chodź!

Weszliśmy do jadalni i zajęliśmy nasze miejsca. Brakowało tylko Blaise'a i Hermiony, ale po chwili wbiegli, śmiejąc się. Zajęliśmy się jedzeniem. Nałożyłem sobie tosty z dżemem truskawkowym i nalałem soku pomarańczowego. Mama i tata rozmawiali z rodzicami Alexa, pani Lestrange zaśmiewała się z tego, co powiedzieli jej Blaise z Hermioną.

Już kończyłem jeść, kiedy poczułem coś zimnego oplatającego się wokół moich nóg. Strasznie się przestraszyłem, mimo wiedzy, że może to być Nagini, co spowodowało kolejny wybuch magii. Nagle zaczęło się robić coraz zimniej. Wszelkiego rodzaju ciecze zaczęły zamarzać. Na reszcie zastawy i sztućcach pojawiał się szron, a na oparciach krzeseł wymyślne wzorki z lodu.

- Isaac?

- Tak, ojcze?

- Pójdź ze mną i z matką do gabinetu, dobrze?

- Tak, ojcze.
- Cóż to za wspaniałe dziecko, Tom? Wyczuwam w nim waszą krew. Czy to Isaac?

- Witaj, Nagini. Tak, nazywam się Isaac.

- Jesteś wężousty. Dlaczego mi nie powiedziałeś?

- Nie wiedziałem, że to takie ważne. Przepraszam.

- Nie przepraszaj. Wiesz, że dzięki temu możesz porozumiewać się ze swoim pierzastym przyjacielem?

- Na prawdę? Myślałem, że rozumie to, co do niego mówię.

- Rozumie to tylko i wyłącznie dzięki waszej więzi i twoim chęciom. Przekazujesz mu to jakby telepatycznie, ale nieświadomie.

- Och, no tak. Dziękuję, tato.

- Dobrze, chyba musimy zakończyć naszą mała pogawędkę, ponieważ reszta tu obecnych nas nie rozumie. Nagini, po śniadaniu udasz się za mną.

- Dobrze, Tom.

- Przepraszamy was za to. Alexandrze?

- Tak, Tom?

C - co? Tom? Na prawdę? Dobra, spodziewałem się czegoś podobnego do "Panie", bądź tak jak Hermiona "wuju". Jak widać WSZYSTKO jest na odwrót niż mówił Dumbledore, a przyjaźń z rodziną Farfaix jest bardzo silna.

- Mógłbyś przywrócić w jadalni normalną temperaturę?

- Oczywiście.

Alex wyciągnął przed siebie rękę i wszystko zaczęło wracać do normy, ale nie to mnie zainteresowało. Kiedy obracał rękę, wyglądało to tak, jakby jego dłoń smagały języki ognia. Tańczyły wokół jego palców i oplatały dłoń. Na twarzy gościł lekki uśmiech, a czasami z kuszących i lekko różowych ust wydobywał się chichot, jakby go to łaskotało... Chwila, czy ja właśnie pomyślałem, że Alex ma kuszące usta? Nie, to zaszło za daleko. Opanuj się Isaac, opanuj. Po kilku chwilach wszystko wróciło do normy.

- Dobrze, skoro zjedliście, to mam nadzieję, że nie będzie wam przeszkadzać jeśli opuścimy was w tym momencie?

- Oczywiście, że nie, Tom.

- Dobrze. W takim razie, Anabell, Isaac, chodźcie ze mną. Zapomniałbym, Alexandrze, dołączysz do nas za piętnaście minut.

- Z wielką chęcią.

Kiedy tata wstał, zrobiłem z mamą to samo i udaliśmy się do jego gabinetu. Szliśmy chwilę korytarzami, a za nami pełzła Nagini. Kiedy wchodziliśmy po schodach i byliśmy na wysokości piętra z moim pokojem, podleciał do mnie mój ptak i usiadł na wyciągniętym ramieniu. Jego ubarwienie do teraz pozostało w niebiesko - białych kolorach. Rodzice byli zbyt zajęci rozmową miedzy sobą, a wąż pełzał koło nich, więc postanowiłem zobaczyć, czy tata miał rację.
- Jak się nazywasz?

- Panie? Nie wiedziałem, że umiesz posługiwać się tym pradawnym językiem. Nie posiadam imienia.

- Wychodzi na to, że odziedziczyłem tą umiejętność po ojcu. Proszę, nie mów do mnie panie. Czuję się wtedy, jakbym miał co najmniej pięćdziesiąt lat. Wystarczy Isaac. Czy pasowałoby ci imię Anguis?

- Brzmi dobrze.

- Mam pytanie. Dlaczego mnie wybrałeś? Ze wszystkich tam obecnych wolałeś mnie. Mogłeś w sumie nawet odlecieć, ale wolałeś zostać. Dlaczego?

- Wiesz czym jestem, prawda? Jednym z najstarszych zwierząt, które pochodzi z Indii. Jednak nikt nie wie o tym, że żmijoptak to rodzina, nie gatunek. Wyróżnia się dwa: te z Indii i z Norwegii. Natomiast ja jestem jednym z najstarszych żmijoptaków żyjących na Ziemi. Jestem wnukiem pierwszego z nich. Nasza wyjątkowość nie opiera się tylko na upierzeniu i wymieszaniu rodziny ptaków z tą żmii. Każdemu z nas odpowiada tak zwany przyjaciel duszy na całe życie, którego mamy chronić i mu służyć. W dzisiejszych czasach jest bardzo mało ludzi, którzy uznają nas a prawdziwych przyjaciół, a nie służących, czy tarczę.

- Łał, w naszych podręcznikach jest na prawdę niewiele informacji.

- Tak, jest to spowodowane kontrolami i różnymi ograniczeniami nałożonymi przez Ministerstwo skorumpowane przez Dumbledore'a. Newton Scamander z zapałem poznawał wiele zwierząt i poświęcił im praktycznie całe życie. Niestety, po jego śmierci opis badań został skrócony i zaniedbany. Na świecie istnieje jedynie kilka oryginalnych egzemplarzy, które Newton napisał własnoręcznie.

- Dziękuję ci za przekazanie mi tych informacji, Anguis. Właśnie doszliśmy do gabinetu mojego taty. Wchodzisz ze mną?

- Nie, udam się na polowanie. Ja też dziękuję za rozmowę.

Weszliśmy do gabinetu utrzymanego w ciemnych, ale nie ponurych barwach. Na przeciwległej ścianie do drzwi stało kilka regałów  z książkami. Przed nimi duże, masywne biurko z wygodnymi fotelami za nim i dwoma krzesłami z poduszkami przed. Po lewej stronie był mały kominek, przy którym stała sofa i mały stoliczek z Ognistą Whisky. Po prawej były dwa duże okna z wyjściem na średni balkon.

- Isaac?

- Tak, ojcze?

- Zechciałbyś usiąść?

- Oczywiście.

- Pewnie zastanawiasz się, dlaczego cię tu zaprosiłem.

- W sumie to nie, ojcze. Domyślam się, że powodem twojej decyzji był mój wybuch magii.

- Tak, chcieliśmy z twoją matką o tym z tobą porozmawiać. Jak zapewne wiesz, Riddle jest jednym z najstarszych rodów. Mój ojciec nie był mugolem, tylko charłakiem, a matka pochodziła z rodziny czystokrwistej. To samo tyczy się również rodu Snape. Nie wiem czy słyszałeś, ale nasze rody i kilka innych opiewa legenda, że każdy z ich członków posiada moc władania żywiołem. Pierwsze wzmianki o tym pojawiają się w pismach z X wieku, co sugeruje, że było tak praktycznie od zawsze. Do tych rodów należą Riddle, Farfaix, Snape, Malfoy, Lestrange, Zabini i Weasley. Twoja matka włada ziemią, natomiast ja powietrzem. Rodzice Alexandra władają wodą i plazmą, natomiast on sam ogniem, ale to nie koniec. W każdym z was, mówię tu twoich przyjaciołach, kształtuje się taka moc. U jednych szybciej, a u innych wolniej. Jak zauważyłeś twoim jest lód.

- Wśród mniej ważnych rodów jest również legenda, która mówi jakoby dwóch synów jednych z najpotężniejszych głów rodów, którzy urodzą się piątego i siódmego miesiąca mieli mieć moc, której nie posiadał żaden przodek. Moc dwóch żywiołów. Jednemu miały służyć ogień i jasność, a drugiemu lód i ciemność. Niestety, w tym miejscu nasz pergamin, na którym jest to spisane został urwany, a kopia tej legendy znajduje się gdzieś w Hogwarcie. Jedyna rzecz jaka jeszcze mnie z twoim ojcem zastanawia, to okazanie twoich umiejętności dopiero teraz. Jest to niemożliwością, żeby było to w twoim przypadku naturalne.

- Razem z matką podejrzewamy, że Dumbledore podczas próby twojego zabójstwa, kiedy mu się to nie udało, zablokował dopływ twoich mocy. Możliwe jest złamanie tej blokady, ale do tego potrzeba osoby o przeciwnym darze...

Wypowiedź mojego ojca przerwało pukanie do drzwi, i zapytanie Alexa, czy może wejść.

- Wchodź Alexander i usiądź proszę. Jak już mówiłem, potrzeba osoby o przeciwnym darze – tu wskazał na nowo przybyłego, który uśmiechał się od ucha do ucha – i eliksiru, którego ważeniem zajmuje się brat twojej mamy. Musicie dzisiaj zejść do jego pracowni znajdującej się w lochach w celu dodania waszego DNA. Myślę, że jak na razie to wszystko. Alexander już został poinformowany wcześniej, a ty jakbyś miał pytania zawsze możesz do nas przyjść. No, a teraz wynocha.

- Dobrze, dziękuję ojcze.

Wyszliśmy z Alexem z gabinetu i udaliśmy się w stronę pokoju, w którym ważyliśmy eliksiry.

- Polecenie mojego taty ułatwia nam zrobienie kawałowi Snape'owi, nie uważasz?

- Tak Isi, tylko jak chcesz mu podać eliksir słodkiego snu żeby nie zauważył? Przecież jest mistrzem.

- Dodałem do niego mięty, co spowodowało reakcję, w skutek której stracił on zapach i smak. Jest teraz jak woda, a on tylko ją pije, więc nie zauważy jak ją podmienimy. Może zróbmy tak, ja pójdę do swojego pokoju po aparat i mój eliksir, a ty zawołasz resztę z ich, okay?

- Dobra, to do zobaczenia na dole.

Wszedłem do swojego pokoju i udałem się po potrzebne mi rzeczy. Zabrałem aparat i zmniejszyłem aby schować do kieszeni razem z eliksirem.

- Anguis?

- Tak, Isaac?

- Mógłbyś mi pomóc?

- Właśnie wróciłem z polowania i miałem się kłaść spać, ale mogę ci pomóc. Co mam robić?

- Mógłbyś, lecąc przede mną, wskazać mi drogę do sali od eliksirów?

- Dobrze, ale nie byłoby szybciej, gdybym nas tam deportował?

- Ale jak?

- Tylko my tak potrafimy. A teraz złap się mojej nogi.

Kiedy złapałem Anguisa za nogę nic nie poczułem. Jedynie ciągle towarzyszący mi chłód się wzmocnił, a gdy wylądowaliśmy przed salą, zauważyłem jak ciemne macki dymu znikają z mojego ciała.

- Isaac?

- Tak, Hermiono?

- Co to było?

- Wiesz, no Anguis mnie tu teleportował.

- Nie chodzi mi o to. Chodzi mi o te macki i chłód, który pojawił

się z twoim przybyciem.

- Ach, to. Myślę że Blaise z Draco ci to wyjaśnią. A teraz, macie eliksiry? – po ich skinięciu głowami i wyciągnięciu przez nich eliksirów kontynuowałem – Dobra, my z Alexem mamy do załatwienia jakby na osobności ze Snapem, ale przy okazji damy mu eliksir słodkiego snu, którego nie wyczuje dzięki mięcie. Potem zawołamy was do środka, a wy zajmiecie się aparatem dobra?

- Dobrze, ale Isaac, co musicie załatwić?

- Kiedy już porozmawiasz z Blaisem i Draco, dowiesz się co. A teraz schowajcie się pod peleryną, a my wejdziemy.

Kiedy pozostała trójka zniknęła, zapukaliśmy do drzwi pracowni. Po chwili usłyszeliśmy wołanie Snape'a, więc weszliśmy do środka przy okazji wpuszczając resztę. Podczas gdy ja zająłem się rozmową ze Snapem i podaniem mu naszych włosów, Alex wlał mu do wody eliksir. Dzięki temu rozcieńczeniu będzie działać tylko godzinę, ale w połączeniu z innymi utrwali ich efekt. Po dosłownie pięciu minutach Snape spał jak zabity.

- Dobra, Hermiono, zajmijcie się aparatem, a my zaaplikujemy resztę eliksirów z Isaaciem.

Eliksir Bujnego Owłosienia zaaplikowaliśmy na głowę, żuchwę i ręce. Eliksir rogu na czoło, natomiast rozdymający na brzuch i nogi. Kiedy Snape zaczął się budzić wyszliśmy z pomieszczenia, ale zdążyliśmy rozpylić eliksir rozweselający i schować się pod peleryną – niewidką. Po chwili z pracowni wypadł Snape, ale w kompletnie innym wydaniu. Wielki róg na czole, ogromny brzuch i nogi, przez które poruszał się jak pingwin. Do tego masakrycznie długie włosy i ciągły rechot. Musieliśmy się powstrzymywać od wybuchu śmiechem do momentu, w którym Hermiona nie rzuciła zaklęcia ciszy na obszar wokół peleryny. Udaliśmy się za nim aż do salonu, w którym przesiadywali wszyscy nasi rodzice.

- To... hahah... Tom... twój ba... haha... chor mnie tak... hahaha urządził... hahahahhahahaha... pomóż mi... hahaha

Wszyscy w pokoju starali się zachować powagę, ale po chwili również zaczęli się śmiać a nieudolnych prób powiedzenia czegoś przez Snape'a. Nie zauważyliśmy, że podczas naszego napadu peleryna się obsunęła. Niestety, po około pięciu minutach tato użył kilku zaklęć, które niwelowały praktycznie wszystkie efekty. Z wyjątkiem jednego. Ciągłej wesołości na twarzy Snape'a.

- No no no. Nieźle to sobie wymyśliliście. I do tego poprawnie uważone eliksiry. Tylko zastanawia mnie jedno. W jaki sposób zredukowaliście eliksir słodkiego snu do takiej formy?

- Wystarczyło dodać mięty, a dzięki rozcieńczeniu go miał krótszy efekt działania, ale za to wzmacniał inne.

- Jestem pod wrażeniem, Riddle. Za to nie będę żądał od Toma kary za twój uczynne i możesz się do mnie zwracać wuju. A teraz żegnam.

Kiedy wychodził dało się słyszeć jeszcze pomruki typu 'jak ten bachor do tego doszedł', 'piętnaście lat pracy, a temu zajęło to tylko kilka dni' i 'muszę to dodać do swoich udoskonaleń'.

- Isaac?

- Tak, tato?

- Ile zajęło wam przygotowanie do tego?

- Około dwóch dni razem ze znalezieniem zaklęć.

- Do czego zaklęć?

- Żeby ukryć aparat i spowodować, ze postać ze zdjęcia nie ucieknie poza ramkę.

- Moglibyśmy dostać kopie?

- Oczywiście.

- Dobrze, a teraz chodźcie do jadalni. Obiad już czeka.

Wszyscy dorośli wstali z miejsc i udaliśmy się za nimi do jadalni. Dzisiaj skrzaty podały łososia smażonego z sosem śmietanowo – serowym, a na deser lody waniliowe z polewą z kwiatu lilii. Kiedy kończyliśmy już jeść tata zastukał w kieliszek żeby przerwać nasze szeptane rozmowy o  byle czym i coś ogłosić.

- Jak wiecie od jutra zaczynacie trening. Wstajecie o godzinie ósmej, śniadanie o ósmej piętnaście. Podczas niego dostaniecie plan zajęć. Obiad jest standardowo o czternastej, natomiast pora kolacji również się zmieni. Macie również nie zapominać o balu, który jest w sobotę. Musicie znaleźć sobie partnerki lub partnerów – na te słowa lewa powieka Draco lekko zadrgała, ciekawe czym jest to spowodowane. Mam co do tego pewne podejrzenia. – i dobrać stroje. To chyba tyle. Teraz możecie udać się na basen w nagrodę za to, co dzisiaj zrobiliście, a wierzcie mi. Nawet nam się to nie udało.

Kiedy wszyscy wstali od stołu podszedłem do taty.

- Ojcze?

- Tak, synu? Masz jakiś problem?

- Chodzi o mój policzek. Rana jest w stadium kiedy można ściągnąć szwy. Czy mógłbyś?

- Och, oczywiście synu. Przy okazji nałożę zaklęcie, które do końca uleczy twoją ranę, ale niestety. Nawet magią nie jesteśmy w stanie usunąć blizny.

- Dobrze ojcze.

Tato machnął pierwszy raz różdżką i poczułem lekkie szczypanie, co oznaczało usunięcie szwów. Za drugim poczułem chłód.

- Dziękuję tato.

- Nie ma za co synu. Do zobaczenia na kolacji. Nie pozabijajcie się tylko.

Pożegnałam tatę uśmiechem, który odwzajemnił i udałem się szybo do pokoju aby się przebrać. Szybko podbiegłem do szafy, nie zauważając Alexa siedzącego na moim łóżku, i wyciągnąłem z niej kąpielówki. Ściągnąłem swoje ciuchy i założyłem przygotowany strój. Dopiero gwizd uświadomił mi, że nie jestem sam.

- No no no. Nie wiedziałem, że jesteś tak obdarzony przez naturę, ale również mało spostrzegawczy.

- Alex! Co ty tu robisz? – przez jego słowa zrobiłem się purpurowy ja piwonia - Mogłeś chociaż poinformować, że tu jesteś!

- Ale wtedy straciłbym takie wspaniałe widoki. Dobra, nie obrażaj się, no. – podczas gdy to mówił podszedł i mnie przytulił – A teraz chodź. Reszta już na nas czeka.

Razem z Alexem, który mnie prowadził, udaliśmy się do basenu. Tuż przed wejściem do pomieszczenia dostałem klapsa, przez który ledwo co już widoczny rumieniec znowu się pogłębił. Za co to było?

Po wejściu położyłem swój ręcznik na leżaku i z rozbiegu wskoczyłem do wody. Wszyscy chlapali się nawzajem , a potem ścigaliśmy się. Kiedy każdy zajął się sobą, podpłynąłem do Malfoya.

- Draco?

- Tak?

- Wiesz, zauważyłem że byłeś trochę smutny po informacji, że nie skontaktujemy się z resztą moich starych przyjaciół z zakonu i trochę zmieszany, kiedy mój tata mówił o partnerach na bal.

- Nie wiem o czym mówisz Isaac.

Odpowiedział szybko. Za szybko.

- Tak? A ja myślę, że coś jest na rzeczy i się nie mylę, prawda?

- Ehh, tak. Masz rację.

- Chodzi o Ginny?

- C-co? Ale jak ty?

- Wiesz, to nie mogła być Nimfadora, bo ona jest zakochana w Remusie, a inne kobiety albo już kogoś mają, albo nie są po naszej stronie. Więc zostaje Ginny.

- Załóżmy, że tak. Ale czemu nie pomyślałeś, że ona tez może być po stronie Dumbledora?

- Bo to ona otworzyła mi oczy i naprowadziła na prawdę. A teraz chodź. Czas na kolację.

Wszyscy zebrali się do wyjścia. Po wysuszeniu i ubraniu w ciuchy, które przygotowały nam skrzaty, udaliśmy się do jadalni. Rozmawialiśmy o dzisiejszym kawale i wyjściu na basen. Pod koniec posiłku głos zabrał mój ojciec.

- Dobrze. Mam nadzieję, że podobał wam się dzisiejszy ostatni dzień leniuchowania. Od jutra zaczynacie trening, więc proszę was abyście od razu udali się do spania. Dobranoc.

Wszyscy udali się do swoich pokoi. Po umyciu położyłem się w łóżku i czytałem przez chwilę, Dzisiaj zapowiadało się na pierwszą czystą noc. Samotną noc bez Alexa.