Gniew jest jedną z najsilniejszych emocji jakich doświadcza człowiek. Dzięki niemu dokonujemy niedopuszczalnych czynów i robimy rzeczy, z których nie zawsze jesteśmy dumni. Gniew napędza nas, daje siłę i wyzwala adrenalinę, przez co działamy bardziej agresywnie. Jednocześnie może doprowadzić do ucieczki.
Dlatego właśnie uciekałem. Byłem wściekły i miałem już dość ludzi i rzeczy, którzy kierowali mną jakbym był kukiełką w teatrze.
Do dzisiejszego dnia nie wiedziałem, że dzięki żywiołom można zmieniać formy, ale w tym momencie było mi to na rękę. Mogłem uciec od Alexa i tego całego zamieszania. Miałem chwilę dla siebie. Mogłem patrzeć na taflę jeziora, która załamywała się w miejscu, którędy leciałem.
Po jakimś czasie zatrzymałem się na środku jeziora i delikatnie dotknąłem stopami jego tafli. W miejscu zetknięcia się mojego ciała z wodą powierzchnia zamarzła. Powoli dotknąłem je ręką i skupiłem się. Po chwili całe jezioro pokryło się lodem.
Dopiero teraz, kiedy stałem w miejscu, przyjrzałem się swojej formie. Ogromne czarne skrzydła na końcach przechodzące w błękit lodu. Ciało stało się trochę większe, a wszystkie blizny, mimo że w mniejszym stopniu, były widoczne. Paznokcie zamieniły się w szpony i przybrały czarny kolor. Nie miałem na sobie ubrań, a jedyne odzienie stanowiły urwane w kolanach spodnie od garnituru. Reszta najprawdopodobniej została rozerwana podczas przemiany. Kiedy przejeżdżałem językiem po zębach, poczułem że jest rozwidlony na końcu.
Dopiero teraz przepowiednia o jakiej mówiła mama, słowa Anguisa i Alexa nabrały sensu. Dwóch synów... ogień i jasność... lód i ciemność... towarzysz... Alex był moim towarzyszem i podczas kłótni udało mu się odblokować do końca moje moce.
Powoli opadłem na zamarznięte jezioro i usiadłem, otulając się skrzydłami. Czułem się taki samotny. Dlaczego wszyscy mnie okłamywali i chcieli mną manipulować? Najpierw Dumbledore, który chciał zrobić ze mnie żołnierzyka. Potem rodzice i Alex, którzy woleli mieć mnie po swojej stronie i w pewnym sensie wykorzystać. A teraz magia. Jedna z najpiękniejszych rzeczy jakie istnieją na świecie, jednak również kieruje w całkowitym stopniu moim życiem.
Kiedy siedziałem tak sam i rozmyślałem nad swoim dotychczasowym życiem, nie zauważyłem zbliżającej się postaci. Dopiero kiedy ta przytuliła się do moich pleców i okryła swoimi, białymi jak śnieg z lekko czerwonymi końcami skrzydłami, zauważyłem jej obecność. Po kolorze skrzydeł wiedziałem kto to jest. Alex.
- Dlaczego? Dlaczego uciekłeś?
- A jak ty byś zareagował, gdybyś dowiedział się, że znowu ktoś lub coś kieruje twoim i życiem i nie masz wyboru?
- Nie wiem.
- No właśnie, więc proszę, nie obwiniaj mnie za to co zrobiłem.
- Tylko wiesz o tym, że nie jesteś w tym sam? Ja też nie miałem wyboru, to stara magia tak zadecydowała.
- Wiem, ale znowu czułem się osaczony.
- Pamiętaj, nie jesteś sam. Pomogę ci.
Dopiero teraz, kiedy gniew zniknął, poczułem to uczucie bliskości i przyjemności, kiedy Alex mnie przytulał. Napajałem się tym.
- Isaac?
- Tak?
- Powiesz mi skąd masz te blizny na ciele? Wyczuwam je.
Całkowicie o nich zapomniałem. Co mam mu powiedzieć? Prawdę? Czy może skłamać? Czułem jednak, że kłamstwo nie będzie dobrym rozwiązaniem.
- Kiedy mieszkałem jeszcze u wujostwa, mój kuzyn z jego kolegami często mnie bili. Dopiero po pewnym czasie nauczyłem się uciekać. Tylko do tego czasu wujek pokazał na mnie jak się znęcać Dudleyowi. Długa blizna na brzuchu jest od noża Dudleya, te drobne od upadku na kawałki rozbitej zastawy ciotki, a poparzenia od papierosów wujka.
- Skąd masz blizny na rękach?
- Sam je zrobiłem...
Okres, w którym to się stało, nie był dla mnie najlepszy. Były wakacje po śmierci Cedrica i cały czas we snach przewijało mi się to wspomnienie. Dodatkowo Dudley się uwziął, a ja nie miałem już siły. Czułem się strasznie samotny, a nie mogłem napisać do przyjaciół, bo listy były przechwytywane przez Dumbledore'a. Dodatkowo nie chciałem ich martwić. Jedynym ukojeniem było samookaleczanie. Na szczęście w czasie roku szkolnego Hermiona poprawiała mi milion razy humor i udało mi się z tego wyjść.
Myślałem że Alex nie będzie chciał ze mną rozmawiać i odejdzie, ale wtedy on pomógł mi wstać i przytulił do siebie.
- Wiesz, że nie jesteś w tym sam? Mimo tego, że znasz mnie dość krótko, to udało nam się złapać kontakt. Nie zmuszam cię do niczego, ale wiesz, że będziesz musiał się z tym prędzej czy później pogodzić?
- Ale ja nie chcę! Po raz kolejny nie mogę podjąć decyzji sam! Naprawdę cię lubię Alex, ale nie chcę już teraz z kimś się spotykać i nie mam zamiaru tak łatwo się poddawać!
Wiem że nie powinienem tak robić, ale znowu uciekłem. Znowu go zraniłem. Czy tylko tak mogę traktować ludzi?
Do swojego pokoju wróciłem dopiero po północy. Starałem się zmienić z powrotem, ale nie było to wcale takie łatwe. Dopiero po godzinie mi się udało i od razu rzuciłem się zmęczony na łóżko.
*-*-*-*
Przez cały czas unikałem Alexa. Rozmawiałem ze wszystkimi, tylko nie z nim. Nigdy nie dawałem mu szansy na rozmowę sam na sam. Byłem zbyt przerażony i wściekły żeby to zrobić. Czułem jednak wielką pustkę i tęsknotę do niego od przemiany, ale starałem się to zignorować.
Dni mijały jeden za drugim, a ja byłem coraz bardziej przygnębiony. Przyjaciele chyba to zauważyli, ale na szczęście nie zadawali pytań i jestem im za to wdzięczny. Co miałbym im powiedzieć? Że zmieniam się w najczystszą formę Diabła i że mam towarzysza?
W ostatni tydzień miała miejsce pełnia księżyca, podczas której nie mogliśmy powstrzymać przemiany. Każde z nas miało przyjąć naturalną magiczną formę, przez co dla bezpieczeństwa zamknięto nas w sali do sztuk walki i nałożono na nią zabezpieczające zaklęcia.
Przemiana zaczęła się, kiedy pierwsze promienie księżyca zawitały do sali. Siła z jaką nasze formy się wyzwoliły była tak ogromna, że fala magii poraziła każdego w budynku. A każdy z nas był wyjątkowy.
Hermiona wypiękniała. Przez to, że jej żywiołem byłą woda, przybrała formę boginki wodnej. Wyglądała na niewinną, ale kiedy spojrzało się w jej oczy, zauważało się czające nich niebezpieczeństwo, a jej postawa przywodziła na myśl cichego zabójcę.
Blaise nie zmienił się zbytnio z budowy. Jedynie jego oczy były całkowicie białe, ciało wydawało biało - niebieską poświatę, a on sam unosił się lekko w powietrzu. Na plecach miał przerzucony łuk i kołczan ze strzałami. Kiedy strzelił jedną z nich, ta podczas lotu, który ledwo zauważyliśmy, wydała świszczący dźwięk i z niesłychaną szybkością wbiła się w ścianę.
Forma Draco była zadziwiająca. Był on bardziej masywny i wyższy od normalnego siebie gdzieś o dwie głowy. Jego dłonie wyglądały, jakby były zrobione z zaschniętej ziemi, która nie jest w stanie się rozpaść, a jego oczy były soczyście zielone. Kiedy uderzył w podłogę, w tej pojawiło się wielkie wgniecenie, a sama ziemia się zatrzęsła.
Forma Alexa, którą widziałem już wcześniej, nadal była olśniewająca. Nie mogłem powstrzymać się od patrzenia na jego idealne ciało, piękne skrzydła i hipnotyzujące oczy.
Dopiero teraz poczułem jak bardzo za nim tęskniłem. Tak jakby niewidzialna siła pchała mnie do niego. Chciałem się temu oprzeć, ale wtedy zostałem uderzony strumieniem wody. Nie byłem przygotowany na atak, przez co poleciałem w stronę Alexa. Udało mi się lekko wyhamować przy pomocy skrzydeł, ale to jego ramiona uratowały mnie od upadku.
- Isaac?
- Czego?
- Wiesz, że nie możesz unikać mnie w nieskończoność? Widzisz co magia z nami robi? Nie będziemy mogli wytrzymać w takiej relacji, jak dotąd, po tej pełni.
- Nie oczekuj, że nagle będę się do ciebie przytulał i mówił czułe słówka.
- Nawet o tym nie pomyślałem, ale będziemy musieli spędzać ze sobą czas.
- Nie mam zamiaru poświęcać ci go więcej niż to potrzebne do normalnego funkcjonowania.
- Nie oczekuję od ciebie niczego więcej niż mi dasz.
Wyczułem w jego głosie ból i zawiedzenie, ale nie mogłem nic poradzić. Dla mnie było za dużo zmian i zasad. Potrzebowałem czasu żeby zaakceptować i to.
Kiedy skończyliśmy rozmowę, przyłączyliśmy się do walki z resztą przyjaciół. Każdy używał swoich umiejętności nabytych podczas treningu i tych uwolnionych dzięki przemianie.
*-*-*-*
Kiedy odpoczywaliśmy wykończeni po przemianie, obudził nas dźwięk drzwi uderzających z wielką siłą w ścianę. W tym momencie miałem ochotę zabić tego kogoś, ale to uderzenie kulki ziemi ze strony Draco powaliło nieproszonego gościa. Którym okazał się nie kto inny jak mój wujek. Powoli podniósł się z podłogi z niejasną miną i otrzepał szaty.
- Widać niektórzy z was są zmęczeni po nocnej zabawie. Macie szczęście, że zrobiłem wam eliksir pieprzowy. Czeka na was w pokojach razem z szatą bojową dostosowaną do waszych żywiołów. Nie chcę nic mówić, ale za godzinę macie test sprawdzający.
Po tych słowach wyszedł, a my ruszyliśmy biegiem do swoich pokoi. Dzisiaj, to jest piątek, był ostatni test sprawdzający, podczas którego mieliśmy stoczyć walkę przeciwko nauczycielom. Podobno z każdego przedmiotu się wyciągnęliśmy, nie licząc strategii i treningu siłowego, na których nauczyciele dalej na nas narzekali. Miejmy nadzieję, że nie umrzemy.
Wziąłem szybki prysznic, ubrałem się w strój, który był zrobiony ze smoczej skóry i zabrałem swoją broń. Podczas zajęć z profesor Cargastar każdy wybrał broń, w walce z którą się specjalizował. Mi przypadła dość dziwna, ale za to wieloforemna. Była to broń, która zmieniała kształt kiedy tylko się o nim pomyślało. Mógł to być zwykły miecz, ale również kosa lub sztylet. Zależało to jedynie od mojej woli i danej sytuacji.
Zbiórka miała miejsce na skraju lasu, gdzie czekali na nas nauczyciele. Kiedy już wszyscy byli obecni, profesor Frost.
- Jak wiecie, jesteśmy podzieleni na dwie grupy. Nauczyciele kontra uczniowie, jednak żeby ułatwić wam choć trochę zadanie, profesor Morgersthern będzie z wami. Na środku lasu znajduje się potok. W nim ukryty jest puchar, który pozwoli wam wrócić do Riddle Manor. My będziemy starali się wam przeszkodzić. Użyjemy wszelkich środków i nie zawahamy się przed poważnym zranieniem was. Macie pięć minut na naradę, a my udamy się już do lasu.
Po jego słowach stanęliśmy blisko siebie, ale bez profesora technologii i głos, po rzuceniu zaklęcia prywatności i tarczy, zabrał Alex.
- Nie ufam mu. Trzeba wykorzystać całą jego wiedzę i umiejętności, ale jednocześnie uważać i być gotowym na jego zdradę, rozumiecie? Hermiona, jakieś pomysły dotyczące strategii?
- Skoro mamy dojść do strumyka, to pewnie wszystkie pułapki w tym obrębię są uruchomione. Trasa zajmuje dwa kilometry, co sugeruje, że profesorowie będą od siebie oddaleni co kilkaset metrów, najprawdopodobniej pojedynczo lub w parach, a po skończeniu ataku na nas, teleportują się do strumyka. Najlepiej jeśli każdy przybierze naturalną formę. Będzie nam najłatwiej i będziemy bardziej czujni.
Blaise, ty polecisz pierwszy, przed nami o 20 metrów i będziesz nas informował przez słuchawki. Tylko uważaj.
Draco trzymałabym w środku, bo w każdej chwili może unieść ziemię i stworzyć tarczę. Musisz być najbardziej czujny i skupiać się na obronie, dlatego my będziemy cię osłaniać.
Przez to, że mam mały dostęp do wody, ale powietrze jest dość wilgotne, to będę atakować ich strumieniami i zablokować dostęp do powietrza.
Alex i Isaac, wy będziecie razem osłaniać Draco. Musicie być bardzo czujni, użyć wszystkich zmysłów i szybko reagować. Jeśli uda wam się dogadać i połączyć żywioły podczas zmasowanego ataku pod koniec mimo waszej kłótni, to byłoby super.
A, i jeszcze jedno. Dopiero po zażyciu to wyczułam. W eliksirze pieprzowym był nadajnik, przez co tylko jedna osoba może dotknąć puchar, a teleportują się wszyscy. Gotowi?
- Tak!
- No to idziemy. Blaise, leć i proszę, uważaj na siebie.
Po tym jak niewidzialny Blaise odleciał, a w uszach usłyszeliśmy jego głos, ruszyliśmy. Powoli parliśmy do przodu, kiedy po około dwudziestu minutach dostaliśmy wiadomość o czekających na nas moim wujku i profesorze Rosierze. Kiedy tylko w naszą stronę poleciały pierwsze zaklęcia, Draco utworzył solidną osłonę. Sami rzucaliśmy zaklęcia, ale wiedzieliśmy, że po jakimś czasie tarcza padnie. Udało nam się jednak osłabić przeciwnika, który przed opuszczeniem tarczy zniknął.
Szliśmy dalej, dając Draco możliwość odpoczęcia. Teraz ja z Hermioną mieliśmy zająć się obroną, a reszta atakiem. Profesor pomagał nam, ale nie ze wszystkich sił i kiedy tylko dostawaliśmy wiadomość od Blaise'a o nowym przeciwniku, to mówił coś do swojego mikrofonu, ale my go nie słyszeliśmy. Kiedy od strumyka dzieliło nas pokonanie ostatniej pary, odłączyłem go.
- Halo, wszyscy obecni?
- Tak. Coś się stało?
- Kiedy tylko Blaise informuje nas o parze, profesor mówi coś do mikrofonu, ale go nie słyszę. Podejrzewam, że mimo iż teraz nam pomaga, to pod koniec stanie przeciwko nam. Kiedy uda nam się pokonać ostatnia parę, zaknebluję go i Blaise zabierze go do strumyka i upuści tam. Od razu potem do nas wróć i nie atakuj. Po twoim powrocie odpoczniemy chwilę i dopiero zaatakujemy. Podejrzewam, że wzięli eliksir regenerujący, dlatego potrzebujemy tego odpoczynku. Reszta taktyki pozostaje taka sama.
- Tak jest!
Tuż po pokonaniu ostatniej pary unieszkodliwiłem profesora, który niczego się nie spodziewał. Niewidzialna siła zabrała go i potem usiedliśmy, wcześniej sprawdzając, czy teren jest bezpieczny. Powrót zajął Blaise'owi chwilę i na szczęście był tylko zmęczony. Odpoczęliśmy dziesięć minut, uleczyliśmy rany i ruszyliśmy dalej. Każdy czujny i w pełnej gotowości.
Nauczyciele już na nas czekali. Ustawieni w rzędzie, z bronią wycelowaną prosto w nas i ironicznymi uśmieszkami na twarzach. Kiedy tylko wkroczyliśmy na polanę, na której znajdował się strumyk, ci zaatakowali. Zaklęcia latały we wszystkie strony, tarcze nie utrzymywały się zbyt długo, a bronie zgrzytały o siebie. Strumienie wody uderzały w przeciwników, oszołamiając ich, a podmuchy przewracały. Z ziemi wyrastały silne pnącza i unieruchamiały ich. Światło oślepiało, a ciemność gubiła. Ogień palił, a lód zamrażał. Kiedy dochodziło do kontaktu, bronie zgrzytały przy zderzeniach, a na ciałach pojawiały się rany.
Żadne z nas nie przewidziało, że profesorowie użyją przeciwko nam eliksiru. Po kilkunastu minutach walki poczuliśmy jak nasze ruchy stają się wolniejsze. Staraliśmy się z tym walczyć, ale wtedy traciliśmy na czujności. Było tylko jedno rozwiązanie.
- Uwaga! Hermiona, użyjesz swojej mocy aby przywołać puchar. Wtedy Blaise i Draco uchronią puchar podczas lotu, a ja z Alexem nas podczas całej operacji. Użyjemy zmasowanego ataku naszych żywiołów.
- Isaac, to jest niebezpieczne! Jesteście zbyt słabi!
- Damy sobie radę razem. Na trzy! Raz! Dwa! Trzy!
Użyłem wszystkich sił żeby utworzyć tarczę. Hermiona skupił się jak mogła i zaczęła przywoływać puchar. Każdy z nas męczył się niesamowicie, ale staraliśmy się z całych sił. Kiedy puchar był zaledwie pięć metrów od nas, Alex nie dał rady i tarcza opadła. Wtedy uderzyło w niego silne zaklęcie tnące, a ostrze trafiło w bok.
Wszystko dookoła zwolniło, a ja wydałem z siebie krzyk bólu. Czułem się, jakby ktoś zabrał mi najważniejszą rzecz w życiu. Jakbym został kompletnie sam. Wtedy w moje ciało wstąpiła nowa siła. Kolory oczu stały się jeszcze bardziej intensywniejsze, stałem się bardziej czujny, a moje ręce objęły żywioły. Mną samym zawładnęła wściekłość.
Nie wiedziałem co robię. W niewyjaśniony sposób poruszałem się tak szybko, że nie trafiało mnie żadne zaklęcie czy ostrze. Atakowałem każdego przeciwnika jeśli nie zdołał się uprzednio teleportować. Przed zadaniem niebezpiecznego ciosu profesor Cargastar powstrzymało mnie dotknięcie przez Hermionę pucharu.
*-*-*-*
Kiedy wróciliśmy do domu, nieprzytomnych zabrano do skrzydła
szpitalnego, a nas uzdrowiła Hermiona. Byłem tak oszołomiony, że nawet po skończeniu przez nią leczenia mnie, kiedy rodzice wpadli do pokoju, nie byłem w stanie im odpowiedzieć. Dopiero Hermiona opowiedziała im co się stało.
Podobno wpadłem w szał i atakowałem wszystko, co było winne sytuacji, w której znalazł się Alex. Profesorowie uciekali z przerażenia i zranieni, a po powrocie od razu mdleli. Ja sam tego nie pamiętałem. W ogóle nie zarejestrowałem swojego zachowania. Miałem jedynie przebłyski z tamtych chwil.
Kiedy mijał ostatni weekend wakacji, a wszyscy wracali do siebie, ja siedziałem u siebie w domu i zawzięcie rysowałem. Utrwalałem na papierze wspomnienia związane z naszym miesięcznym treningiem i starałem się nie płakać, kiedy przypominałem sobie o nieprzytomnym Alexie.
Dopiero w południe w niedzielę dostałem dobre wieści. Alex się obudził.
