Rozdział 10

Błękit oceanu zlewał się z różem nieba na linii horyzontu. Słońce zachodziło powoli, obwieszczając koniec kolejnego dnia. Na szczycie klifu stali dwaj mężczyźni wtuleni w siebie. Blondyn obejmował bruneta w talii, a ten opierał głowę na jego ramieniu. Obydwoje delikatnie się uśmiechali, patrząc w piękną toń oceanu.

- Kiedyś mówiłeś, że lubisz wschody słońca.

- Tak, przypominają obudzenie się czegoś nowego. Dlaczego pytasz?

- Ja wolę zachody. Kończą coś, dając nadzieję na lepsze. Na noc, która jednocześnie jest domem koszmarów, ale również spokoju i odkupienia.

- Wiesz, patrząc na to od tej strony, obydwie rzeczy, wschód i zachód, dają czemuś początek.

Budzik zaczął dzwonić w momencie, kiedy miałem zobaczyć twarze dwóch mężczyzn. Jednak treść mojego snu była dość dziwna, a nawet inspirująca. Kojarzyła mi się z dzisiejszym dniem, konkretniej z powrotem do Hogwartu.

Powoli wstałem z łóżka i poszedłem się umyć do łazienki. Opłukałem twarz i spojrzałem w lustro. Włosy dalej były w nieładzie, ale teraz nie kręciły się tak bardzo. Jedynie sterczały jak patyczki na wszystkie strony. Szybko wykonałem poranną toaletę i przebrałem się w czarny komplet ubrań uszykowany wczoraj.

Kiedy smarowałem swój tost dżemem porzeczkowym, w jadalni zaczęli zbierać się nasi rodzice, a ich dzieci jedynie wbiegły po śniadanie. Kiedyś też taki byłem, ale w te wakacje zaszła we mnie zmiana. Byłem bardziej poukładany, choć czasami moja artystyczna dusza dawała o sobie znać.

- Isaac?

- Tak, mamo?

- Nie powinieneś się spakować?

- Zrobiłem to już wczoraj żeby móc teraz w spokoju zjeść śniadanie, a nie biegać jak idiota i potem pisać do was z prośbą o jakieś rzeczy, których zapomniałem.

- Och, to dość rozsądne z twojej strony.

Połknąłem kawałek tostu i popiłem go łykiem kawy, kiedy do głowy wpadło mi pewne pytanie.

- Mamo, czym się tak właściwie zajmujesz?

- Skąd to pytanie?

- No bo, kiedy mieszkałem u Dursleyów, ciotka Petunia zazwyczaj plotkowała u sąsiadek lub

wyjeżdżała na zakupy, ale nie wydaje mi się żebyś była taką kobietą.

- Wiesz Isaac, przed poznaniem twojego ojca zajmowałam się projektowaniem budynków, a teraz odnawiam jakieś zakurzone lub zepsute antyki i sprzedaję je później w swoim sklepiku.

- Łał, nie sądziłem że w rodzinie jest jeszcze jakiś artysta. Bardziej pasowałaś mi pod ukrytego ważyciela eliksirów.

- Nie, mój drogi. W eliksirach specjalizuje się ród Prince. To Snape'owie mają w genach sztuki artystyczne. Pokazałbyś mi kiedyś twoje rysunki?

- Może kiedyś, mamo. Teraz zostało mi 15 minut na zabranie bagażu i pojawienie się w holu.

Wstałem od stołu, dałem jej buziaka w policzek i poszedłem do siebie do pokoju. W korytarzu zderzyłem się z Alexem, który pędził po coś do Draco. Nawet mnie nie zauważył!

Za dwadzieścia jedenasta stałem w holu i czekałem na resztę. Dopiero pięć minut później byliśmy gotowi do pożegnań i wyjazdu. Każdy nie chciał wyjeżdżać, a jednocześnie możliwość przygód w szkole była zachęcająca. Lały się łzy, a każdy nie mógł przestać się przytulać, kiedy żegnał rodziców.

- Mam nadzieję, że uda ci się przetrwać w szkole, synu, i że nas nie zawiedziesz.

- Tak jest, tato.

- Jeśli miałbyś jakiś problem, to zawsze możesz iść do swojego wujka.

- Dobrze mamo.

Kiedy pozostało nam pięć minut do odjazdu Hogwart Express, Snape teleportował nas wprost przed pociąg.

- No to do zobaczenia za uczcie powitalnej, dzieciaki. Nie rozrabiać mi. - i tyle widzieliśmy drogiego wujaszka.

- Czy... czy on właśnie okazał wobec nas troskę?

- Jestem w szoku.

- Chyba każdy jest. Idziemy do przedziału?

- Z wielką chęcią.

I tak każdy złapał za swój bagaż i podążył za Hermioną. Znaleźliśmy zupełnie wolny przedział dopiero na samym końcu pociągu z nadzieją, że nikt nie będzie nam przeszkadzał. Położyliśmy swoje kufry na półkach i usiedliśmy na kanapach. Ja przy oknie, przyciskany lekko przez Alexa, obok którego siedział Draco, patrząc przed siebie czasami maślanymi oczami na Ginny. Swoją drogą, czemu on do niej nie zagada? Przecież ona też dziwnie się do niego uśmiecha. Pasują do siebie jak ulał. Obok niej siedzieli, oczywiście przytuleni, Blaise i Hermiona, której buzia nie mogła się zamknąć nawet na pięć minut.

- Jak myślicie, uda się ten pomysł z tiarą?

- Nie mamy innego, więc trzeba mieć nadzieję, że wypali. Najwyżej skończymy w Gryffindorze, pogrzebani przez Rona.

- Hej, przecież macie jeszcze mnie. Obronię was!

- Tak, Ognistowłosa, na pewno. Szczególnie ze swoim wzrostem.

Oczy Ginny ciskały teraz gromy w stronę Malfoya. Chyba nie zdawał sobie sprawy, ile energii kryje się w tym drobnym ciałku. Nigdy nie zapomnę, kiedy przywaliła Seamusowi, bo nazwał ją Wiewióreczką. Przez tydzień chodził z siniakiem na nosie, którego pani Pomfrey nie mogła wyleczyć.

- Jeszcze raz wspomnisz o moim wzroście, tleniony blondasie, to powieszę cię nie powiem za co.

- Okay, przepraszam.

Ich kłótnie były naprawdę bardzo śmieszne, a dyskusja z Hermioną bardzo pociągająca, ale moja nowa książka o wiele bardziej. Podwinąłem pod siebie nogi i delikatnie przejechałem ręką po jej grzbiecie. Nawet teraz czułem bijącą z niej czystą magię. Z lekkim westchnieniem zadowolenia zagłębiłem się w lekturze.

Mocniejsze szturchnięcie moim ramieniem oderwało mnie od książki. Spojrzałem jeszcze zamglonym wzrokiem na Alexa, który wyglądał na zniecierpliwionego.

- Yyy, coś mówiłeś?

- Od jakichś pięciu minut staram się dowiedzieć, czy chcesz coś do jedzenia, bo pani przyszła z wózkiem, ale jak widać byłeś zbyt zafascynowany książką. Chcesz coś w końcu do jedzenia?

- Może czekoladową żabę, musy świstusy i paczkę fasolek wszystkich smaków?

- Okay, zaraz ci podam.

- Dzięki.

Kiedy tylko dostałem swoje słodycze i odpakowałem czekoladową żabę, wróciłem do czytania. Dopiero trzy godziny później się od niej oderwałem, gdy dojechaliśmy na miejsce. Przebraliśmy się w szaty szkolne i wysiedliśmy z pociągu. Razem z Hermioną udaliśmy się w stronę Hagrida by go przywitać, lecz Ron nas uprzedził, a ja nie miałem ochoty przebywać blisko niego.

Wróciliśmy do chłopców i Ginny i wsiedliśmy do jednego z powozów. Dopiero teraz dostrzegłem testrale, które ciągnęły dorożki. Były nawet piękniejsze niż opisywane w książkach. Po dłuższej chwili wpatrywania się w to zwierzę usłyszałem cienki głos.

- Ty też je widzisz?

Aż podskoczyłem ze strachu. Jeszcze nigdy nie widziałem tej drobnej blondynki, która swoją drogą wyglądała, jakby była wyciągnięta z innego wymiaru, ale Ginny wydawała się ją znać.

- Dopiero teraz je zauważyłem, ale tak. Są piękniejsze niż w opisach.

- Książki często kłamią na ich temat albo zapominają wspomnieć o ich magicznej aurze. Jestem Luna, Luna Lovegood. A ty to Isaac Riddle, prawda?

Wszystkich automatycznie zamurowało. Skąd ona mogła znać moje prawdziwe imię i nazwisko? Przecież nigdy z nią nie rozmawialiśmy i wątpię, aby Ginny jej powiedziała.

- Tak. Przepraszam, nie chcę być niegrzeczny, ale skąd znasz moje imię i nazwisko?

- Och, mój tata czasami przychodzi na spotkania i usłyszał, jak pan Riddle tak o tobie mówi. Podobno to bardzo miły człowiek.

Po tych słowach Luna wróciła do czytania swojej gazetki, która mogła być Żonglerem, ale nie jestem pewnie, ponieważ była do góry nogami. Popatrzyliśmy po sobie zdziwionym wzrokiem, ale nikt nic nie powiedział.

Kiedy przejeżdżaliśmy koło jeziora, nie mogłem oprzeć się pokusie i posłałem kilka zaklęć w stronę płynących pierwszaków. Tafla wody lekko zmieniła barwę, a gdzie niegdzie pojawiały się małe lilie z lodu. Dzieciaki były zachwycone, a mi sprawiało przyjemność patrzenie na lód.

Kiedy dojechaliśmy na miejsce i wysiedliśmy z powozu, nasze bagaże zostały zabrane i udaliśmy się w stronę Wielkiej Sali. Przekraczając bramę Hogwartu poczułem miłe ciepło i magię, która przenikała każdą komórkę mojego ciała. Byłem w domu, ale jednak gdy spojrzałem w oczy dyrektora, iskierka strachu pojawiła się w moim sercu.

Nikt z obecnych w Hogwarcie, ani uczeń, ani nauczyciel, nie zauważył, że lodowe lilie na jeziorze zmieniły barwę na ciemnego fioletu i granatu, a las pokrył się szronem. Jedynie centaury wyczuły pojawienie się dziedziców pierwotnej magii i zmianę jednego z nich, a w powietrzu uniosła się smutna pieśń pięknego żmijoptaka.

*-*-*

Wszedłem powoli do Wielkiej Sali unikając wzroku dyrektora. Mimo treningu dalej bałem się jego zdolności legilimencyjnych. W końcu to on zawładną całą magiczną Anglią i ma mnóstwo wiernych żołnierzy Zakonu Feniksa, gotowych na każde jego skinienie.

Powoli usiadłem przy stole Gryffindoru razem z Hermioną i Ginny, czując gniewny wzrok Dymbledore'a. Wiedział co zrobiłem. Wiedział po czyjej jestem stronie i będzie starał się mnie zniszczyć. Ale nie na tym powinienem się teraz skupić. Tiara przydziału zaraz się obudzi.

Razem z Hermioną zaczęliśmy głęboko zastanawiać się nad naszym przydziałem. Podważać decyzję sprzed kilku lat. Myśleć o możliwościach, jakie dałoby nam bycie w innym domu. Wtedy rozbrzmiały słowa pieśni Tiary.

Wielkie zło czai się po kątach,
Strzeżcie się przyjaciele.
Lecz to diabeł aniołem się okaże,
A niebo piekłem

Jednak jest nadzieja w tych czasach.
Dziedzicowie powrócili na swoje ziemie.
Niosą prawdę i wybawienie.
Dla zgubionych zbawienie.

Dwoje z nich, połączeni w jedno,
Zgodni będą i żarliwi.
Do wojny dojdzie,
Poleje się krew.

Krzywda się stanie,
Lecz wszystko zostanie naprawione.
Miłość połączy tych dwoje
I razem poprowadzą Was do wygranej.

Czarna Śmierć upadnie,
A Jasność w końcu zwycięży.
Dzięki wam, moi drodzy,
I waszej woli walki.

Teraz jednak naprawię to, co źle zrobiłam.
Nowego wyboru dokonam.
Dam nowe możliwości,
Dzięki ponownemu przydziałowi.

W Wielkiej Sali zapanowała niczym niezmącona cisza. Uczniowie patrzyli po sobie w niezrozumienie, lecz nauczyciele wyglądali na zdziwionych, a nawet przerażonych. Jakby wiedzieli co się szykuje. Wtedy Dumbledore wstał ze swojego miejsca i podszedł do mównicy.

- Moi drodzy! Nie martwcie się słowami Tiary. Znacie jej opowieści. Długie bajki o dawnych czasach. Jedyne, czym powinniśmy się zająć, to ponowny przydział. Każdy dostanie nowy. Nie możemy aż tak lekceważyć Tiary.

Teraz rocznikowo od najmłodszych będziecie nakładać Tiarę i czekać na jej decyzję.

Najpierw zostali przydzieleni pierwszoroczni, a potem sprawa poszła dość gładko, jedynie około dwudziestu osób zmieniło dom, ale nie było to coś wielkiego. Dopiero kiedy przyszła kolej na szósty rocznik, wszystko wywróciło się do góry nogami. Praktycznie każdy zmienił dom. Kiedy zostało wyczytane nazwisko Alexa, wzbudziło rumor. Każdy kojarzył ten ród, znał jego historię. Slytherin wyczuł moc, która łączyła naszą szóstkę, a szczególnie mnie i Alexa. Patrzyli po nas i doszukiwali się odpowiedzi. To samo zauważyli krukoni i nauczyciele. Wyładowania lecące ode mnie w jego stronę.

Nikt nie był zdziwiony, gdy został przydzielony do Slytherinu. Kiedy zostało wyczytane nazwisko Hermiony, sala na nowo zamarła. Patrzyli się na nią jak na trędowatą. Jednak gdy przydzielono ją do slytherinu, gryfoni zaczęli wrzeszczeć i ją wyzywać. Najdziwniejsze jednak było dla nich to, że to właśnie najważniejsi ślizgoni stanęli w jej obronie.

Kiedy przyszła moja kolej, wszyscy się na mnie patrzyli. Gryfoni z nadzieją i przerażeniem, tak samo puchoni, krukoni z ciekawością, a ślizgoni uśmiechali się. Jednak to wzrok dyrektora zmroził mi krew w żyłach. Wyrażał chęć mordu.

Usiadłem na stołku i usłyszałem w głowie tak dobrze znany mi głos.

- Witaj, Isaacu. Teraz tak się nazywasz, nieprawdaż? Jak czujesz się w nowej roli?

- Co masz na myśli?

- Wiem o tym, co działo się w Riddle Manor. Wiem, kim jest dla ciebie ten chłopak, który dopiero dzisiaj otrzyma przydział. Wiem o tym, co was łączy i znam kompletną treść przepowiedni.

- Całą?

- Tak, ale nie mogę ci teraz jej zdradzić. Musisz zakraść się do gabinetu w sobotnią północ, kiedy Dumbledore uda się na zebranie Zakonu Feniksa. Wtedy opowiem ci o tym. Teraz jednak przejdźmy do przydziału. Czy teraz wierzysz mi, że to w Slytherinie jest twoje miejsce? Po tych zmianach, które w tobie zaszły?

- Teraz, kiedy dowiedziałem się prawdy i odzyskałem rodzinę, przyjaciół i wspomnienia, wiem że to tam przynależę.

- Czyli nie podważysz już mojej decyzji?

- Nie.

- Więc niech będzie... SLYTHERIN!

Miałem ochotę stamtąd uciec. Wszystkie oczy przeszywały mnie na wylot. Jakby zaglądały w głąb mojej głowy i grzebały w moich myślach. Zniesmaczone i nienawistne miny mówiły wszystko. Jedynym domem, jaki mi tu pozostał, był Slitherin.

Kiedy usiadłem przy stole, witały mnie brawa i gratulacje, ale również przyjaciele.

Po skończonym przydziale głos zabrał Dumbledore.

- Moi drodzy, proszę o zachowanie spokoju. Mam nadzieję, że mimo zmiany domów nie dojdzie między wami do sporów. Pierwszorocznych i pana Alexandra Farfaixa serdecznie witam po raz pierwszy w Hogwarcie.

Wstęp do Zakazanego Lasu jest zakazany, a nowym nauczycielem wróżbiarstwa zostaje centaur Firenzo.

Wierzę, że ten rok będzie obfitował w same nowe przygody. A teraz, wsuwajcie!

Razem z zakończeniem przemowy dyrektora na stołach pojawiło się jedzenie. Rozmowy ucichły i dało się słyszeć jedynie uderzanie sztućców o talerze. Ja jednak nie byłem w stanie nic przełknąć. Wzrok dyrektora był przytłaczający, a siła, z jaką chciał się dostać do mojej głowy, zwalająca z nóg. Głowa zaczęła mnie coraz bardziej boleć, a ciało odmawiało posłuszeństwa. Nie sądziłem, że dyrektor pokusi się o rzucenie na mnie klątwy.

- Alex.

- O Merlinie, Isaac! Wszystko w porządku? Jesteś strasznie blady. Co się dzieje?

- Jestem praktycznie pewny, że Dumbledore rzucił na mnie klątwę.

- Wyczułeś to?

Kpiący głos dobiegł od naszej prawej strony. Jak się okazało, była to Pansy Parkinson.

- Parkinson, radzę ci się zamknąć. Powinnaś wiedzieć, że nazwisko Riddle coś znaczy.

- O przepraszam, to teraz nagle Isaac ma zamiar zająć cały Slytherin?

- Nie, ale jednocześnie nie mam zamiaru słuchać kogoś tak głupiego. Możemy iść już do dormitorium?

- Uciekasz, tak? Mały, biedny Isaac ucieka jak tchórz.

- Parkinson, moja cierpliwość się kończy. Jeszcze raz powiesz coś głupiego i podważysz mój autorytet, to pokażę ci na czym polega moc, o której mówiła Tiara.

Kiedy zbliżyłem się niebezpiecznie do Pansy, moje palce otoczyło zimno i niebezpieczne cienie. Na szczęście Alex powstrzymał mnie przed zrobieniem czegoś głupiego.

- Isaac, może jednak już chodźmy? Nie chcesz zniszczyć nikogo niewinnego.

Razem udaliśmy się do lochów. Ich chłód powoli mnie uspokajał, dzięki czemu mogłem zacząć walczyć z klątwa. Czułem jak wraca kontrola nad moim ciałem, a zły prąd opuszcza moje żyły.

Nawet nie zauważyłem, kiedy znaleźliśmy się w dormitorium. Byłem tak zaaferowany poczuciem spokoju.

- ac... Isaac, słyszysz mnie? Wszystko w porządku? Udało ci się?

- Tak, już wszystko w porządku. Jestem tylko trochę zmęczony. Pójdę się wyłapać i zaraz się położę.

- wziąłem ze sobą pidżamę i udałem się do łazienki. - Tak w ogóle, to z kim dzielimy dormitorium?

- Z Draco i Blaisem. Nie ma tu pięcio - osobowych pokoi.

Podczas brania prysznica moje mięśnie rozluźniały się, a umysł uspokajał. Pierwsza konfrontacja z ludźmi, których nienawidziłem. Zdziwiło mnie jednak, że w Wielkiej Sali nie było Rona. Dlaczego?

Coś się stało? Czy to kolejna z tajemnic, jaką muszę rozwiązać?