- Isi, dlaczego wstałeś tak wcześnie?
- Mamo? Co ty tu robisz? Myślałem, że wszyscy śpią, tylko ja się tak wcześnie obudziłem.
- Wiesz synku, że jest już za dziesięć dziesiąta?
- C-co? Już? Ale ja wstałem koło ósmej...
- Czasami jak się zamyślisz, to można spędzić w swoim świecie nawet kilka godzin.
Mama uśmiechnęła się lekko, pożegnała i wyszła do salonu. Po chwili usłyszałem jak ktoś zbiega po schodach i w następnym momencie w kuchni stali Hermiona z jej odwieczną burzą włosów, Blaise z uśmiechem wielkości banana przytulał się do Hermiony, Draco trzymał na dłoni... papugę i Alex, który przecierał oczy.
- Isi, czemu wstałeś tak wczeeeśnie?
- Wiesz Hermiono, że czasami tak mam, a szczególnie wtedy, gdy coś mnie boli. - Kiedy to mówiłem odruchowo złapałem się za już mniej bolący kark. - Ale wiesz również, że kawa i ciastka załatwiają sprawę.
Uśmiechnąłem się do niej, a ona odpowiedziała mi tym samym.
- Draco, dlaczego masz... arę araraunę?
- Isi, ty wiesz co to za papuga?
- No oczywiście, że tak. Więc, skąd ją masz? Albo raczej od kogo?
- Nikt mu nie powiedział? - Draco popatrzył się po wszystkich, ale oni tylko pokręcili głowami. O czym nie powiedzieli? - Tak więc twoja rodzina od lat zajmuje się, nie wiem, hodowlą (?) najrzadszych ptaków. Jak byłem mały, to Orson - wskazał głową na papugę, która zagruchała uradowana - doznał wypadku i twój ojciec się nim zajął. Wtedy przyjechałem do ciebie na wakacje, a jak poszedłem z tobą oglądać ptaki, to Orson od razu do mnie potruchtał, bo miał złamane skrzydło i nie dał się nikomu innemu dotknąć. Od tego momentu jesteśmy przyjaciółmi.
- Czyli, że masz swoją papugę?
- No tak. W tym roku mogę ją zabrać w końcu do Hogwartu.
- Ejj, skoro śniadanie jest o 11, to może pokażecie mi i Hermionie, bo widzę jak się jej błyszczą oczy, tą naszą małą wolierę?
- Och, no oczywiście. Zawsze jak byliśmy mali, to lubiliśmy tam przesiadywać.
Przeszliśmy do salonu, w którym znajdowały się wielkie drzwi na taras, z którego rozchodził się piękny widok na ogród. Szliśmy kamienną ścieżką otoczoną małymi krzaczkami bukszpanu, aż w oddali zauważyłem zarys woliery. Była ogromna. Kiedy weszliśmy do środka wszystkie ptaki latały swobodnie. Było ich tak dużo i były tak kolorowe, że nie chciało się odrywać od nich oczu. Jednak moja uwagę przykuł ptak siedzący samotnie na gałęzi jednego z najbardziej schowanych drzew. Miał dumnie uniesioną głowę, dziób czerwony i wielkości mojego palca, zielone oczy, czerwono-zielono-żółte oczy. Jego samego opisałbym jako ogromny, ponieważ wielkością dorównywał orłowi jeśli go nie przewyższał. Jego skrzydła były spuszczone przy ciele, ale gdy je rozłożył ich rozpiętość wynosiła około dwóch metrów. Jego nogi były porośnięte łuskami zakończone czterema długimi pazurami, którymi bez problemu mógł rozdrapać komuś oczy. Był piękny. Był żmijoptakiem. Kiedy mnie spostrzegł poderwał się do lotu. Okrążył naszą grupę trzy razy w powietrzu, po czym wylądował na moim wyciągniętym ramieniu. Wyciągnąłem lewą rękę żeby go pogłaskać po piórkach na głowie, a on przymkną oczy podczas tej pieszczoty. Dopiero teraz zauważyłem, że każdy mi się przypatruje.
- O co chodzi? Alex, dlaczego patrzycie na mnie jakbym zabił człowieka?
- Isi, wiesz co to jest za ptak?
- Tak, żmijoptak. I co z tego?
- A no to Isi, że jeszcze nikt, powtarzam NIKT nie stworzył więzi z tym stworzeniem. Patrząc na to, że ten ptak bez żadnych przeszkód siedzi na twojej ręce, śmiem twierdzić, że cię wybrał.
- Czyli że jest takim moim jakby przyjacielem?
- Można tak chyba powiedzieć.
- Hermiona, powiesz nam coś o tym ptaku?
- Yyy, jasne. Poczekaj, muszę sobie przypomnieć. Żmijoptak to magiczne stworzenie spotykane na Dalekim Wschodzie i w Indiach. Jest upierzonym i uskrzydlonym dwunogim stworzeniem o wężowatym ciele, które może osiągnąć piętnaście stóp długości. Żywi się głównie szczurami i ptakami, ale zdarzało się, że porywał małpy. Żmijoptak jest agresywny wobec wszystkich, którzy się do niego zbliżą, szczególnie, kiedy broni swoich jaj, których skorupki zrobione są z najczystszego i najdelikatniejszego srebra. Jeśli żmijoptak wybierze cię na swojego przyjaciela nie możesz mu odmówić. Jeśli jego pan zginie, on razem z nim.
- Isi, czy Hermiona tak zawsze?
- Tak Alex. Hermiona jest najmądrzejszą czarownicą od czasów Roweny Ravenclaw.
- Pff, no oczywiście. Ona zawsze zna odpowiedź na jakiekolwiek pytanie, jakie jej zadasz.
- Malfoy, nie prychaj. Wyglądasz przy tym jak rozjuszona kotka.
Każdy zaśmiał się na porównanie jak dotąd milczącego Blaisa. Jedynie Draco przez chwilę stał obrażony, ale po chwili dołączył do nas. Jeszcze chwilę oglądaliśmy ptaki, a potem ruszyliśmy na śniadanie. Kiedy weszliśmy do jadalni wszyscy już siedzieli przy stole, ale na dźwięk otwieranych drzwi odwrócili w naszą stronę twarze. Lekko uniosłem swoją prawą rękę, dając znak żmijoptakowi, aby odleciał. Jedyne co zrobił, to usiadł na oparciu mojego krzesła i groźnie patrzył się na innych. Zajęliśmy swoje miejsca i na znak ojca zajęliśmy się jedzeniem. Po chwili zabrał on głos.
- Isaac, w jaki sposób najbardziej niebezpieczny i pokręcony ptak w świecie bez przeszkód siedzi na oparciu i nie zabija?
- Wiesz tato, podobno między nami wytworzyła się jakaś specjalna więź, ale więcej na ten temat powie ci Hermiona.
- Och, no dobrze. Ale wiesz, że jest o bardzo niebezpieczny i że będziesz musiał go bardzo pilnować?
- Domyśliłem się. Tato, czy jest możliwe, że na naszym terenie są myszy, bo on się tym żywi?
- On?
- No wyczuwam, ze to chłopiec. - Lekko się zarumieniłem, a ojciec uśmiechnął z pobłażaniem.
- Tak Isi. Inaczej nie trzymalibyśmy tu tego ptaka.
Reszta śniadania przeminęła na rozmowach o wszystkim i o niczym, po czym ojciec zaprosił nas do salonu. Kiedy wszyscy już usiedli zaczął mówić.
- Wasi rodzice już wiedzą, ale wy – tu spojrzał na nas, czyli młodzież – nie. Co roku 10 sierpnia jest organizowany bal dla śmierciożerców. Obecność na nim jest obowiązkowa. Mam nadzieję, że się na nim pojawicie.
- Tato, na czym konkretnie będzie polegał ten bal?
- No na początku przemawiam ja i nasi przyjaciele. – tu wskazał ręką na rodziny moich… przyjaciół – potem jest uroczysty obiad i tańce oczywiście. Zawsze jest tak, że podczas oficjalnej części dzieci śmierciożerców są z nimi, natomiast potem przechodzicie do specjalnych pokoi na tę okazję i tam się bawicie. Dla was jest to bardziej spotkanie towarzyskie, a dla nas trochę biznesowe. No, to już wszystko. Możecie już iść.
Tato się do nas uśmiechnął i dał znak ręką, żebyśmy już poszli. Wyszliśmy z salonu do holu, a Alex zaczął nas prowadzić. Szedłem koło niego i miałem nieodpartą chęć zapytania się, gdzie idziemy. A jak ja coś chcę, to to zrobię.
- Alex, gdzie idziemy?
- Nie powiem.
- No ale Alex. Mi chyba możesz powiedzieć? Oni nie muszą wiedzieć.
- Właśnie o to chodzi, że tylko ty z Hermioną nie wiecie, gdzie idziemy.
- Co? A co z moim ptakiem? I Orsonem? Gdzie oni są?
- Spokojnie, już tam na nas czekają. Zaraz powinniśmy być na miejscu.
I rzeczywiście. Po pięciu minutach marszu przez kręte korytarze doszliśmy do dużych drewnianych drzwi. Było ciemno, więc nie byłem w stanie pominąć przeszkód, które leżały na podłodze. Potknąłem się o coś i już witałem się z podłogą. Przygotowałem się na ból, ale on nie nadszedł. Jedyne co poczułem, to silne ramiona, które mnie przytrzymywały. Powoli otworzyłem oczy i przede mną widziałem głupio uśmiechającego się Alexa, a reszta śmiała się do rozpuku. Czułem jak na mojej twarzy tworzy się krwisty rumieniec.
- Alex, możesz mnie już puścić?
- A co będę z tego miał?
- Yyy, satysfakcję? Nie wiem.
- Isi, ja jestem urodzonym ślizgonem. Chcę coś namacalnego.
Czemu on się uśmiecha tak głupkowato? Jemu chyba nie chodzi o…? Nie, nie zrobię tego.
- Nie, nie pocałuje cię, Alex.
- Co… Co… nie, nie o to mi chodziło. Chcę abyś potowarzyszył mi na balu jako tako. Ale całusem bym nie pogardził…
On to zrobił specjalnie czy myślał, że go nie słyszę?
- No okay.
Potem Alex mnie podniósł, ale zaprowadził do siedzisk, które teraz już widziałem, dzięki zapalonym świecom.
Pokój był ciepłych barwach, a na środku kolorowego dywanu stał kawowy stolik. Otaczało go pięć puf. W sam raz dla nas. Usiedliśmy i patrzyliśmy na siebie, aż wpadłem na pewien pomysł.
- Skoro jesteśmy razem, to może zajmiemy się robieniem tego eliksiru dla Snape’a?
- Yyy, ale tu nie ma żadnych stołów ani składników. Jak chcesz to zrobić Isi?
- Hermiona, od czego mamy różdżki?
Uśmiechnąłem się do niej i wszyscy w jednym momencie wzięliśmy się za szykowanie tajnego laboratorium. Hermiona z Draco i Blaisem wyczarowali stoły i poszli po kociołki, natomiast ja z Alexem mieliśmy przynieść składniki. Tylko skąd?
- Alex, wiesz gdzie są składniki?
- No oczywiście, chodź.
Podszedłem z Alexem do ściany. Czyżby to był kolejny ukryty pokój? W środku znajdował się wielki składzik składników do eliksirów. Był jeszcze większy od tego w Hogwarcie. Patrząc na te różności miało się nieodpartą chęć robienia eliksirów. Wzięliśmy potrzebne składniki i wróciliśmy do laboratorium. Czekali już na nas przy stanowiskach. Wolałem się upewnić, że wszystko wyjdzie idealnie.
- Okay, każdy wie, jaki element jednego wielkiego eliksiru robi.
- Tak, panie profesorze.
- Blaise, na podwiązki Merlina, nigdy nie będę profesorem eliksirów, więc mnie tak nie nazywaj, dobra? Jak już to OPCM’u.
- Dobra ludzie, bierzemy się do roboty.
Miałem do zrobienia eliksir słodkiego snu. Jeden z najprostszych, więc nie powinno być problemu zarówno z przygotowaniem jak i ze składnikami:
- 2 krople śluzu gumochłona
- 4 gałązki lawendy
- 4 gałązki waleriany
- 6 miarek standardowego składnika
Wszystko poszło ładnie i gładko. Ja zrobiłem swój eliksir, Hermiona Eliksir Bujnego Owłosienia, Blaise Eliksir Rozdymający, Draco Eliksir Ridikulus, a Alex Eliksir Rogu. Przelaliśmy eliksiry do odpowiednich fiolek i posprzątaliśmy stanowiska pracy. Zemsta jest słodka.
Podczas robienia eliksirów mieliśmy małą przerwę na obiad, więc teraz jest koło 9 wieczorem. Po skończeniu pracy udaliśmy się do swoich pokoju. Byłem wykończony, ale mimo to nie mogłem zasnąć. Znowu za oknem szalała burza. Wziąłem nawet Eliksir Słodkiego Snu, ale obudziłem się o dwudziestej drugiej i nie mogłem zasnąć. Jestem Isaac Riddle, nie boję się walki, ale burzy to już tak, prawda? Nie, nie wytrzymałem. Zebrałem się z łóżka i wyszedłem z pokoju. Stanąłem przed brązowymi drzwiami i zapukałem. Kiedy nie usłyszałem żadnego "proszę" po prostu wszedłem do środka i cicho zamknąłem za sobą drzwi.
- Isi?
- Alex, przepraszam że cię budzę, ale...
I nie dokończyłem zdania, ponieważ walnął piorun, a ja z piskiem małego dziecka rzuciłem się na łóżko Alexa. Ten jedynie zaśmiał się i przykrył kołdrą. Co jest śmiesznego w tym, że ktoś boi się burzy?
- Alex, nie masz nic przeciwko żebym z tobą spał?
- Spał powiadasz? - miałem ochotę zedrzeć mu ten szarmancki uśmieszek z twarzy. Moje wielkie i piekące rumieńce mi w tym nie pomagały.
- Przestań się tak uśmiechać. Nie chodziło mi o... TO. - no i spiekłem tradycyjnego buraka - Po prostu nie mogę sam zasnąć, bo trwa burza.
- No przecież wiem. Nie mam problemu.
Uśmiechnął się do mnie lekko i przytulił do swojego torsu. Był taki ciepły i było mi tak wygodnie. Jakby tu było moje miejsce. Ciepło ciała Alexa utuliło mnie do snu.
____________________________________________________________________
Nazwy eliksirów, których użyli czerpałam stąd. Mam nadzieję, że się podoba i przepraszam za nieobecność i błędy. I mam prośbę, czy moglibyście skomentować moje wypociny? Wystarczy jeden komentarz lub dwa i od razu poprawia się humor i pojawia uśmiech na twarzy.
~ Nagini Riddle
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz