Dziękuję za sprawdzenie tekstu carmendraconi, a teraz zapraszam do czytania.
Mimo zaśnięcia tuż po kolacji nie byłem wyspany. Była to moja pierwsza noc w tym dworze bez Alexa. Kilka razy budziłem się, ale przecież nie było burzy, więc nie miałem wytłumaczenia gdyby odkrył on moją obecność w swoim łóżku. Poza tym musiałem wstać o godzinie ósmej, do czego byłem przyzwyczajony po pobycie u Dursley'ów.
Po pobudce poszedłem się szybko wykąpać. Jak zwykle łazienkę wypełnił zapach pomarańczy, a po pięciu minutach stałem przed lustrem z ręcznikiem na biodrach. Postanowiłem spróbować użyć mojej magii żeby usunąć z pomieszczenia parę wodną. Oczywiście nie wszystko poszło po mojej myśli, ponieważ mimo osuszenia pomieszczenia, woda jaka została w brodziku zamarzła, a lustro pokrył szron. Ubrałem się szybko w dresowe spodnie zwężane na łydkach i czarny T-shirt, po czym zabrałem się za suszenie włosów, które dalej żyły swoim własnym życiem. Przy okazji odparowało lustro, więc byłem w stanie zobaczyć jak wygląda moja blizna.
Podczas przejeżdżania po niej palcem nic mnie nie bolało, więc na pewno wszystko dobrze się zagoiło, natomiast blizna została. Długa, lekko szarpana i różowo – brązowa, co znaczy, że nie zniknie nawet przy pomocy magii. Mówi się trudno. Kolejna do kolekcji. Dość sporej kolekcji.
Wyszedłem z łazienki i w drodze na śniadanie szybko sprawdziłem czas. Na szczęście miałem pięć minut na dojście, więc zdążyłem. Usiadłem na swoim standardowym miejscu i rozejrzałem się po reszcie moich przyjaciół. Każdy z nich, tak jak ja, miał lekko podkrążone oczy i jeszcze trochę zaspany wzrok. Najlepiej jednak wyglądała Hermiona z jej rozwalonymi na całej głowie włosami, które teraz były już jak sprężynki. Kiedy zjedliśmy śniadanie do Sali weszło ośmiu dorosłych. Jednego z nich oczywiście rozpoznałem jako mojego wuja, ale reszty nie kojarzyłem.
- Jak zapewne wiecie, dzisiaj rozpoczynacie wasz miesięczny trening. Nie będzie on polegał tylko na nauce oklumencji i legilimencji, ale również zaklęć, eliksirów, magii żywiołów, technologii – na te słowa aż zatarłem ręce – strategii i walki, co oznacza trening siłowy. Jak zauważyliście są ze mną ludzie, którzy będą was uczyć. Ja zajmę się oklumencją i legilimencją, a pomogą mi w tym wasi pozostali nauczyciele.
Serpens Sangre – wystąpił tu pierwszy mężczyzna o brązowych włosach i czarnych oczach – będzie nauczał was zaklęć i wszystkiego co z nimi związane.
Eliksirami zajmie się Bruno Sangre – wystąpił drugi mężczyzna, który wyglądał jak jego poprzednik nie licząc odwrotnych kolorów oczu i włosów.
Magii żywiołów będzie nauczać was Jack Frost – wystąpił dość młody mężczyzna o blond włosach i przeraźliwie niebieskich oczach, jednak jako jeden z nielicznych uśmiechał się przyjaźnie.
Technologią zajmie się Christopher Morgersthern – wystąpił najwyższy mężczyzna w okularach z, co zaskoczyło trochę resztę, niebieskimi włosami i zielonymi oczami. Mnie to nie zdziwiło, ponieważ interesowałem się trochę tym tematem i wiedziałem, że był jedną z pierwszych osób, które zdecydowały się ujawnić w swojej wiosce jako czarodziej i użyć magii do pomocy mugolom.
Strategią zajmie się Sasha Sinox – wystąpił mężczyzna o niebieskich oczach i brązowych włosach. Uśmiechnął się do nas mile, ale w jego oczach widniały niebezpieczne iskierki.
Waszym treningiem siłowym zajmie się Evan Rosier – wystąpił mężczyzna o czarnych jak heban włosach i oczach. Był dobrze zbudowany i roztaczał aurę tajemniczości i siły.
Sztuk walki nauczać was będzie Joselin Cargastar – i ostatnia postać wystąpiła z rzędu i ściągnęła kaptur. Była to kobieta o białych jak śnieg włosach i porcelanowej skórze. Jej oczy jednak miały czerwony odcień, co znaczy, że jest wysoko postanowiona.
Wiem to wszystko jedynie dzięki naukom Hermiony w pokoju życzeń i moim umiejętnościom. Odkryłem to pod koniec tego roku szkolnego, kiedy musieliśmy wypić eliksir przyrządzony przez Nevilla. Snape uznał, że jest bezużyteczny i na nikogo nie zadziała, ponieważ po dodaniu innego płatka kwiatu niż w przepisie zmienia się w substancję aktywującą dodatkowe umiejętności. Wszyscy uznali, że nic się nie stało, ale ja zacząłem widzieć aury ludzi, które mówiły mi o ich poziomie mocy czy pochodzeniu. Przez to zainteresowałem się z Hermioną rasami magicznymi.
- Że kobieta ma nas uczyć sztuk walki? No błagam was. I czego ona nas nauczy?
- Malfoy! Natychmiast przestań! Wiesz kim ona jest?
- No kim Isaac? Kobietą, a one, jak wszystkim wiadomo są słabsze od płci przeciwnej.
- MALFOY! Na prawdę nie wiesz kim jest? Jest wampirzycą! I to jedną z najwyżej postawionych, najprawdopodobniej z Rady, co sugeruje jej kolor oczu! Powinieneś odnosić się do niej z szacunkiem! Mogłaby cię zabić jednym ruchem ręki, ale jak widać masz szczęście, że ta sytuacja i twoja głupota ją bawi. Ona wręcz robi nam łaskę ucząc nas! – szybko klęknąłem przed nią na jedno kolano, schyliłem swoją głowę i wystawiłem rękę z odsłoniętym nadgarstkiem – Pani, proszę o wybaczenie. Mój przyjaciel nie wiedział kim jesteś. W ramach zadośćuczynienia proszę skosztować mojej krwi.
- Jestem pod wrażeniem młodzieńcze. Nie wiedziałam, że jesteś aż tak wyedukowany, mimo że żyłeś wśród mugoli. Nawet niektórzy z nas nie są w stanie rozpoznać kim i jak wysoko postawiona jestem. Co skłoniło cię do pogłębienia wiedzy na temat ras magicznych?
Spojrzałem na Hermionę, ale ta tylko kiwnęła głową, na znak, że mogę udzielić informacji.
- Podczas pewnej lekcji eliksirów kolega pomylił składniki, co spowodowało obudzenie się we mnie zdolności do czytania aur. Dzięki temu i pomocy mojej przyjaciółki nauczyłem się rozróżniać kto jest jakiej rasy, jaką ma pozycję w swoim społeczeństwie lub jaki poziom ma jego moc.
- Czy twój ojciec o tym wie? Jest to jeden z najrzadszych darów spotykany raz na tysiąc lat.
- Niestety nie zdążyłem go o tym poinformować.
- Cóż, może lepiej niech to zostanie naszą tajemnicą. Wasi towarzysze nie będą tego pamiętać, ponieważ nie słyszeli tej rozmowy. A teraz proszę, wstań, nie będę pić twojej krwi i wybaczam twojemu przyjacielowi, ponieważ miał prawo nie wiedzieć kim jestem.
- Dobrze, skoro już sobie porozmawialiście, to macie czas na przebranie się. A teraz biegiem gówniarze do swoich pokoi! Za piętnaście minut widzę was tu spowrotem i nie czekam ani minuty dłużej!
Byłem już przebrany, więc czekałem na resztę z nauczycielami. Kiedy wszyscy już wrócili, głos znów zabrał mój wuj.
- Dobra dzieciaki. Teraz dostaniecie plany zajęć i mapki, na których macie zaznaczone klasy i sale treningowe. Możecie zapoznać się z planem i chwilę jeszcze odpocząć. Za godzinę macie pierwsze zajęcia, a teraz żegnam.
Od razu wzięliśmy się za sprawdzanie planu. Niestety był on dość rygorystyczny.
PONIEDZIAŁEK, ŚRODA, PĄTEK
6:00 pobudka
6:15 śniadanie
6:30 – 9:30 eliksiry
9:35 – 13:10 trening siłowy
13:10 – 13:30 obiad
13:35 – 16:35 zaklęcia
16:40 – 17:40 technologia
17:45 – 18:45 strategia
18:50 – 19:00 kolacja
19:05 – 21:05 magia żywiołów
21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja
WTOREK, CZWARTEK, SOBOTA
6:00 pobudka
6:15 śniadanie
6:30 – 9:30 eliksiry
9:35 – 13:00 walka
13:10 – 13:30 obiad
13:35 – 16:35 zaklęcia
16:40 – 17:40 technologia
17:45 – 18:45 strategia
18:50 – 19:00 kolacja
19:05 – 21:05 magia żywiołów
21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja
NIEDZIELA
10:00 pobudka
10:20 śniadanie
10:35 – 12:35 pojedynki
12:40 – 13:00 obiad
13:00 – 19:00 pływanie w terenie
19:10 – 19:20 kolacja
19:20 – 22:00 czas wolny
- Czy oni oszaleli? Że my niby mamy brać udział w takim treningu i nie umrzeć?
- Ymm, Draco weź pod uwagę, że przygotowujemy się do wojny i nie da się tego zrobić inaczej. Musimy zacząć trenować, bo zostaniemy rozwaleni pierwszym lepszym pojedynku.
- W sumie masz rację Hermiona. Chodźcie, przed chwilą zaczęły się zajęcia z treningu siłowego. Ciekawe jaki jest nauczyciel.
Kiedy szliśmy korytarzami wszyscy myśleliśmy o nauczycielu. Dzięki mapkom doszliśmy do Sali treningowej, stanęliśmy na środku, ale miałem złe przeczucia. Na wszelki wypadek uniosłem wokół siebie tarczę, której uczyliśmy się z Hermioną. Jedynym jej minusem było ograniczone pole działania, bo obejmowało tylko jedną osobę. Zauważyłem, że Hermiona robi to samo. Potem dowiedziałem się, dlaczego moja intuicja mnie zaalarmowała.
Nagle w naszą stronę poleciał szereg zaklęć rozbrajających i tnących wycelowanych w nogi. Tylko Alex dzięki swojemu refleksowi udało się na czas stworzyć tarcze, natomiast reszta leżała na ziemi poraniona i rozbrojona. Hermiona rzuciła się do leczenia ich, ale zapomniała o tarczy. Wiedziałem, że tak zrobi, więc instynktownie wyciągnąłem przed siebie ręce, widząc lecące w naszą stronę kolejne zaklęcia, ale przy okazji wypuściłem różdżkę. Zamknąłem oczy, więc nie wiedziałem co się stało. Jednie zdziwione sapnięcia spowodowały otworzenie ich.
Naszą grupę okrywała jakby połowa piłki, tylko stworzona z lodu, który przeplatany był czarnymi pasmami. Całość migotała od pochłanianych zaklęć, ale po chwili zaklęcia przestały napływać. Zauważyłem, że Hermiona kończyła uzdrawiać Dracona, a potem wstała również dołączyła do osób w szoku. Z wyjątkiem Alexa, który lekko się uśmiechał.
- Kto z was to zrobił?
- Profesorze Frost, ja nie chciałem, to po prostu tak samoistnie. Ja tego nie kontroluję.
- Dobrze Isaac, to jest dość zaawansowana magia żywiołów, więc jestem pod wrażeniem, tylko czy mógłbyś już znieść tą tarczę?
- Ale ja nie umiem profesorze.
- Nie możesz tego po prostu rozwalić swoją magią?
- Joselin, nie da się. Nawet wasza wampirza magia nic nie da na połączenie dwóch żywiołów. Sam musiałbym z kimś połączyć swój, ale mi się nie chce. Które z was mu pomogło?
- On sam to wyczarował, profesorze.
- Jestem pod wrażeniem. Od ponad tysiąca lat nie spotkałam nikogo kto władałby dwoma żywiołami.
- Pani profesor, dlaczego na treningu siłowym obecni są wszyscy nauczyciele?
- Chcieliśmy sprawdzić wasz refleks i znajomość zaklęć leczniczych, jak również czy macie przeczucie. Jak zauważyliśmy tylko ty i Hermiona mu ufacie, natomiast razem z Alexem macie bardzo dobry refleks. Lestrange bardzo dobrze zna zaklęcia, natomiast gdyby nie wasza trójka, leżelibyście martwi. A teraz Evan, mógłbyś im pokazać, co to znaczy wycisk fizyczny?
- Oczywiście, madame. Poproszę was jednak teraz o wyjście. A WY BACHORY PIĘĆDZIESIĄT KÓŁEK, A JEŚLI KTOŚ MI ZACZNIE JĘCZEĆ, TO DOSTANIE CULTER! RUSZAĆ SIĘ ALBO BĘDZIE SZEŚĆDZIESIĄT!!!
I tak zaczęliśmy biegać. Przez ciągłe ucieczki przed Dudleyem, a raczej jego szybkimi sługusami, byłem trochę nauczony jak rozłożyć szybkość biegu, żeby się nie zmęczyć. Skoro mieliśmy zrobić aż pięćdziesiąt okrążeni, to trzeba było biec na prawdę wolnym truchtem. Oczywiście taki Malfoy chciał pokazać swoją szybkość i praktycznie zaczął od sprintu, co skończyło się dla niego szybkim chodem i jednym culter pod koniec. Zadziwiające było to, że dobiegłem na równi z dziewczynami, a tuż za nami Alex. Blaise miał do nas dwa kółka, natomiast Malfoy pięć. Skończyło się to dla nich kolejnym culter.
- Co to ma być nędzne śmiecie?! Jesteście beznadziejni! Macie się wziąć za siebie albo każdy trening będzie się tak kończył nieroby jedne!! Lestrange!
- Tak trenerze?
- Ulecz swoich kolegów, a teraz dajcie mi odpocząć. Za dużo przebywania z tłumokami jak na jeden dzień. – i wyszedł zostawiając nas samych.
- Dobra, zaczynam się go powoli bać. Jak każdy trening ma tak wyglądać, to ja chyba podziękuję.
- Nie martw się Blaise. Jakoś damy radę. A teraz panowie, obracamy się na brzuch i przygotować się, że może szczypać, ale musimy się pospieszyć. Zaraz obiad, a chciałabym jeszcze rzucić na siebie zaklęcie czyszczące.
Kiedy Hermiona uleczyła już Blaise'a i Draco udaliśmy się na obiad. Byliśmy wykończeni po treningu. Każdy mięsień promieniował bólem. Pocieszające było to, że teraz mieliśmy pół godziny przerwy aż do następnej lekcji.
Podczas drogi do jadalni każdy rzucił na siebie zaklęcie czyszczące, dzięki czemu czuliśmy się choć trochę lepiej. Zasiedliśmy do stołu i czekaliśmy na naszych profesorów aż do nas dołączą. Spóźniali się chyba pięć minut i już mieliśmy sięgać po jedzenie, kiedy weszli do jadalni i zasiedli cały czas ze sobą rozmawiając, a nasz trener uśmiechał się podle i sarkastycznie. Zaczęliśmy jeść. Każde z nas było wykończone i masakrycznie głodne po takim wysiłku, więc praktycznie rzuciliśmy się na jedzenie. Kiedy skończyliśmy nie chciało nam się w ogóle nic robić, ale czas nas gonił i trzeba było iść na następną lekcję, którą były zaklęcia.
Dotarliśmy pod salę tuż przed końcem przerwy, ze względu na nasze obolałe mięśnie. Weszliśmy do klasy. Wystarczyło przejść kilka kroków żeby dojść do stołu wygiętego w bumerang z pięcioma krzesłami. Przed nim był panel do pojedynków jak również schowana w podłodze wysuwana katedra, do której podszedł profesor wcześniej każąc nam zająć miejsca przy stołach. Usiadłem na środku, po mojej lewej Alex i Draco, a po prawej Blaise z Hermioną.
- Jak pewne niektórzy z was zapamiętali, nazywam się Serpens Sangre i będę was uczył zaklęć. Na tych zajęciach nie będziemy zajmować się tylko poznawaniem zaklęć. Zajmiemy się również transmutacją, animagią i poznaniem innych ras. Mogę jedynie mieć nadzieję, że słuchaliście tego co jest nauczane w szkole i zapamiętaliście coś z tego.
Jeśli chodzi o testy. Raz w miesiącu będę robił pisemny z wiedzy teoretycznej i tak samo z wiedzy praktycznej, czyli pojedynki. Raz na pół roku będziemy organizować pojedynek uczniowie vs nauczyciele. Do tego czasu mam nadzieję przeszkolić was na tyle żebyście nie zginęli. Potem, może i uda się uczniowi prześcignąć mistrza...
W sumie pierwsza lekcja zaklęć nie była taka męcząca, ponieważ profesor sprawdzał naszą wiedzę i uznał, że mamy tylko małe braki, które nie wymagają specjalnego powtórzenia.
Następną lekcją była technologia. Praktycznie wszyscy, z wyjątkiem mnie i Hermiony, nie mieli bladego pojęcia o czym będą te zajęcia. Po otworzeniu drzwi ukazał się wspaniały widok. Nowszej generacji laptopy, komputery ze specjalnymi monitorami i sprzętem szpiegowskim, mnóstwo różnego rodzaju broni i amunicji. Podziwiałem to, ponieważ był to mój mały konik, nie licząc rysowania, a reszta patrzyła na to jakby zobaczyła jakiegoś potwora.
- Witam was na pierwszej lekcji technologii. Podczas nich będziecie się uczyć co to są za urządzenia, jak ich używać w połączeniu z magią, do czego w ogóle służą i czasami, podczas treningów siłowych, zajęć ze sztuk walki lub różnych terenowych konkurencji, będziecie ich używać. Dziś postaram się wam wyjaśnić na jakiej zasadzie działają i spróbować ich z wami poużywać.
Kiedy profesor Morgersthern wyjaśnił reszcie jak to działa, ponieważ ja od razu wziąłem się za przeglądanie sprzętu szpiegowskiego, dał każdemu z nas po telefonie komórkowym, specjalnych słuchawkach i mikrofonach szpiegowskich. Wyjaśnił jakich zaklęć używa się żeby urządzenia były z nią kompatybilne i przeprowadziliśmy krótki test. Pozwolono nam je zatrzymać.
Nikt z nas nie wiedział czy zajęcia z profesorem Sashą Sinox będą czysto teoretyczne, czy również praktyczne. Wydawało nam się, że pierwsze założenie będzie prawdziwe, tak samo jak myśl, że profesor jest spokojnym człowiekiem.
Mimo tego, że zajęcie trwały tylko godzinę, zdążyliśmy się dowiedzieć, że jesteśmy głupi, nieodpowiedzialni i kompletnie nie nadajemy się na te zajęcia, ale on się tak łatwo nie poddaje i że postanawia nas wyszkolić. Mimochodem zostało nam wspomniane, że nasze plany będą używane do terenowych wycieczek i bitew.
Po zajęciach udaliśmy się na kolację lekko zdołowani. Nasz trener i profesor Sasha zawzięcie dyskutowali jak to beznadziejni jesteśmy, natomiast reszta nauczycieli rozmawiała na inne tematy. Nie byliśmy zbytnio chętni do rozmów, ale Blaise trochę rozluźnił atmosferę.
Każdy z nas nie mógł się doczekać TYCH zajęć. Hermiona, Blaise i Draco chcieli poznać swoje żywioły, a ja i Alex- udoskonalić lub okiełznać, a było to dla nas coś nowego i zaskakującego.
Wchodząc do sali dało się zauważyć jej właściwości. Jeśli podchodziło się do jakiejś części samotnie, zmieniała ona swoje właściwości pod nasz żywioł, ale tylko wtedy, jeśli wiedzieliśmy jaki on jest. Jeśli natomiast nie, wtedy jedyne pokazywał pokrewne, które miały nas na niego naprowadzić.
- Witam, nazywam się Jack Frost i będę uczył was magii żywiołów. Lekcje będą w większości praktyczne, ale nie zabraknie również teorii. Dzisiaj spróbujemy odkryć wasze żywioły i chwilę z nimi się pobawicie żeby się do nich przyzwyczaić, natomiast na następnych zajęciach zaczniemy posługiwać się nimi do różnych prostych czynności i rozwijaniem waszych darów.
Kiedy profesor tłumaczył po kolei jak wydobyć z siebie żywioł, ja z Alexem używaliśmy swoich, a raczej to on pokazywał mi różne rzeczy stworzone z ognia.
Raz przypadkowo ogień mnie dotknął, a to zaowocowało czymś dziwnym. Zamiast użyć lodu moje ciało wypuściło czarną smugę, która zmieniła ten płomyk w jasny strumień, który na chwilę połączył się z moim i stworzyły yin – yang, po czym wszystko znikło. Byliśmy tym trochę skonfundowani, ale potem lekcja się skończyła.
Pod koniec zajęć każde z nas wiedziało czym się posługuje. Hermionie przypadła woda, co raczej nikogo nie zdziwiło. Jak to mówią, cicha woda brzegi rwie, co idealnie odnosi się do Hermiony. Kiedy Alex zażartował z niej po raz kolejny ta chlusnęła mu prosto w twarz strumieniem wody. Wszyscy się później śmiali z jego miny, razem z profesorem.
Blaise opanował powietrze. To było zaskakujące, ale kiedy pod koniec zajęć niechcący wiatr rozwiał wszystkie papiery i włosy, nikt nie miał wątpliwości.
Draco przypadła ziemia. Spokojna, trochę zamknięta w sobie, idealnie pasująca do niego. Kiedy każdy zajmował się swoim żywiołem, Draco siedział na podłodze i dzięki swojej magii tworzyła różne piękne kwiaty, kiedy myślał, że nikt nie patrzy.
Ostatnie w planie mieliśmy oklumencję i legilimencję. Bałem się tych lekcji jak diabli mimo poprawy stosunków z wujem.
- Ej, myślicie, że ktoś zauważy, jeśli zniknę z tych lekcji?
- Isaac! Na pewno Snape, który nie da ci po tym żyć. Wiesz, że to może bardzo pomóc w życiu.
- No wiem, ale i tak nie jestem do nich przekonany.
- Nie bój żaby. Przecież cię nie zabije, prawda?
- Wiesz, nasze ostatnie lekcje wcale nie skończyły się dobrze. W sumie to szybko się skończyły.
- Co masz na myśli?
- Nie ważne. Patrzcie, już doszliśmy pod salę.
Kiedy tylko stanęliśmy pod drzwiami ktoś ze środka otworzył je przed naszym zapukaniem. Weszliśmy do sali i trochę zdziwił mnie jej wystrój. Żadnych ciemnych ścian, dziwnych przyrządów czy czegoś takiego. W sumie, to pokój wydawał się być normalny. Kilka krzeseł, stół, fotele, na których siedzieli wuj, rodzeństwo Sangre, profesor Cargastar i profesor Frost. Ruchem ręki wskazali nam żebyśmy zajęli miejsca na krzesłach. Usiedliśmy w sumie podobnie jak na zaklęciach. Ja w środku, Alex nieodłącznie obok mnie, a reszta jak chciała. Kiedy już usiedliśmy i wymieniliśmy spojrzeniami głos wyjątkowo zabrała profesor Cargastar.
- Jak pewnie się domyślacie, każdemu z was będzie przysługiwał jeden nauczyciel. Nasze lekcje nie będą polegały tylko i wyłącznie na nauce bronienia się przed legilimencją, ale również spróbujemy podzielić się z wami naszymi umiejętnościami jak podsyłanie komuś wymyślonych obrazów, chowanie wspomnień czy tworzenie strażników. Jeśli bardzo dobrze wam pójdzie i do przerwy świątecznej to wszystko opanujecie, to możliwe, że w czasie jej trwania nauczę was trochę z wampirzej kultury. Teraz pozwolicie, że wybierzemy kogo będziemy uczyć.
To było dość dziwne, bo na jakiej podstawie mają nas wybierać? Przecież jeszcze nie przeprowadzili testu czy czegoś aby nas sprawdzić. Po tym jak to pomyślałem poczułem jakby nacisk na mój umysł. Rozejrzałem się po profesorach, ale w sumie nic takiego nie zauważyłem. Dopiero po większym skupieniu zauważyłem, że rodzeństwo Sangre co jakiś czas spogląda w moją i Alexa stronę. Było to jednoznaczne z tym, że próbują się dostać do naszych umysłów. Z każdą chwilą nacisk się zwiększał, więc postanowiłem postawić mur z cegieł, którego nauczyła mnie Hermiona i za którym chowałem się w moim umyśle. Nigdy nie potrafiłem utrzymać go dłużej niż kilka minut, więc nie zdziwiłem się, że pojawiają się na nim pęknięcia.
Poczułem jednak coś dziwnego. Jakby dodatkową siłę w mojej głowie. W świecie rzeczywistym czułem dłoń Alexa trzymającą moją, a po chwili on sam pojawił się w moim umyśle i pomógł utrzymać mur. Było to dość dziwne, ponieważ zamiast wzmocnić fundamenty, Alex po prostu wzniósł ścianę ognia. Kilka minut potem wszystko ustało. Nacisk zniknął, a Alex po troszkę za długim momencie opuścił mój umysł.
Wszyscy nauczyciele jednak siedzieli w fotelach jakby nic się nie stało. Pierwszy odezwał się Bruno Sangre.
- Zauważyliście, że przeprowadziliśmy na was test. Każdy z nas wcześniej wybrał czyj umysł będzie atakował i że właśnie to przesądzi, czy weźmie was pod swoje skrzydła. Może uściślijmy nasze wybory. Ja z moim bratem zajmiemy się Riddlem i Farfaixem. Severus będzie nauczał Zabiniego, Jack Malfoya, a Joselin Lestrange. Nie pytajcie się nas dlaczego, bo nie uzyskacie odpowiedzi. A teraz rozsiądźcie się każdy do innego rogu sali.
Udałem się za rodzeństwem razem z Alexem i stołkami w najbardziej oddalony róg sali. Trochę mnie to przerażało, ale postanowiłem tego nie okazywać. Kiedy usiedliśmy ponownie na stołkach, teraz w innym miejscy, z trochę zdziwionymi minami spojrzeliśmy na rodzeństwo. Teraz głos zabrał drugi z braci.
- Na tych lekcjach prosimy was o mówienie nam po imieniu. Nie jesteśmy tak starzy żeby mówić do nas cały czas profesorze, profesorze.
Wzięliśmy was od nasze skrzydła tylko dlatego, że objawiacie taki dar, jaki dostają bliźniaki. Nie jesteśmy zwykli, ponieważ mamy wrodzoną umiejętność telepatii. To, co razem stworzyliście podczas naszego testu jest swego rodzaju odmianą tej umiejętności. Tą lekcję poświecimy na podstawy, natomiast ogólnie nauczycie się właśnie jak korzystać z telepatii, jak wznosić silniejsze mury dzięki magii żywiołów, jak tworzyć strażników itd..
Teraz powiedzcie mi, czy wyciszacie co wieczór przed pójściem spać umysł?
- Tak.
- Nie.
Moja odpowiedź byłą przecząca, więc teraz nie dziwiło mnie, że Alex umiał pomóc mi w obronieniu się.
- No to Isaac będziesz musiał zacząć to robić, choć i tak jestem pod wrażeniem, że udało ci się utrzyma mur kilka minut bez pomocy Alexa. Teraz macie kilka minut na wyciszenie się, a potem my przystąpimy do ataku.
Ja naprawdę próbowałem się wyciszyć, ale kompletnie nie wiedziałem jak. Wiedziałem że mój zwyczajowy mur nie zadziała, ponieważ nigdy nie umiałem go stworzyć drugi raz w tak krótkim czasie, więc postanowiłem stworzyć coś na wzór tego, co Alex. Zacząłem powoli tworzyć kopułę z lodu wokół mojego wewnętrznego ja.
Po chwili poczułem jak ktoś zaczyna atakować mój umysł. Czułem napór na moją osłonę, więc postanowiłem się zrelaksować i powielić warstwę lodu. Kiedy każda kolejna była niszczona, przypomniałem sobie o jednej ważnej rzeczy. Nie używałem w pełni mojego daru. Postanowiłem stworzyć mały labirynt w środku kopuły z połączenia dwóch żywiołów, a w środku umieścić zagadkę, której rozwiązanie było dość trudne, gdyż byłą napisana mugolskim szyfrem.
To działanie tak bardzo mnie wykończyło, że musiałem oddalić się w głąb umysłu i znieść resztę barier z samego lodu. Widziałem jak nauczyciel przedziera się przez labirynt i po chwili dociera do zagadki. Męczył się z nią przez dobrych kilka minut, a potem opuścił mój umysł. Powoli zaczynałem wracać umysłem do rzeczywistości.
- Jestem pod wrażeniem Isaac. Bardzo dobrze zaplanowane działanie i zagadka. Skąd wpadłeś na ten pomysł? Ćwiczyłeś to już kiedyś?
- Dziękuję Serpens. W sumie to było to nieplanowane działanie zarówno sama kopuła jak i motyw z labiryntem i zagadką. Sam pomysł z użyciem żywiołów nieświadomie podsunął mi Alex.
- I tak jestem pod wrażeniem. W dość szybkim czasie oczyściłeś umysł i...
- Ale ja wcale nie wyciszałem umysły, Serpens. Nikt nigdy nie wytłumaczył mi na czym to polega, więc po prostu wycofałem się w głąb umysłu i stworzyłem tą kopułę.
- No, coraz bardziej mnie zadziwiasz, Isaac. Bruno, jak Alex?
- Och, poradził sobie doskonale. Idealnie oczyścił umysł, stworzył dość mocną barierę i prawie ze mną wygrał, ale pod koniec zabrakło mu sił. Chyba wcześniejsza pomoc Isaacowi go trochę wyczerpała. Swoją drogą ciekawe wspomnienia ma nasz Alex.
- Hej, prosiłem cię żeby to zostało w tajemnicy.
- Dobra dobra, nie zapomniałem. Jak poćwiczycie trochę oczyszczanie umysłu przed snem, to powinno wam pomóc. W sumie lekcja kończy się za pięć minut, a wasi przyjaciele też już skończyli, więc możecie już iść.
Jak za dotknięciem magicznej pałeczki wszyscy zeszli ze stołków i udali się do wyjścia. Przez chwilę nic nie mówili, ale po chwili Hermiona nie wytrzymała.
- I jak pierwsze wrażenie?
- Wiecie co, profesor Jack wydawał się być zamknięty w sobie i bardzo cięty jak dla mnie, ale w sumie to niezły z niego nauczyciel. Blaise, co ty masz taką skwaszoną minę?
- Teraz to ja się nie dziwię Harry'emu, że ni chciał iść na te zajęcia. On jest po prostu straszny. Nie dość, że nie dał mi czasu na wyciszenie, to jeszcze atakował raz za razem bez ostrzeżenia. Po którymś z kolei odbiłem jego zaklęcie. Śmignęło mu koło ucha, ale w jego oczach była istna furia. Jakby chciał mnie zabić.
- Wiesz, w sumie jakbym był nauczycielem i ktoś chciałby mi przeglądać wspomnienia, to też bym się wkurzył.
- Tu się z tobą zgodzę, Isaac. Wiecie, że to rodzeństwo Sangre nie jest takie złe? Kazali nam sobie mówić po imieniu i nie mówili nam, że jesteśmy kretynami, kiedy nam się nie udało. Ale tak czy siak czuję się dziwnie kiedy ktoś o pięć lat tylko starszy przegląda moje prywatne wspomnienia i uczucia.
- A co tak właściwie znalazł Bruno w twojej głowie?
- Nie twoja sprawa Isaac!
- Dobra chłopaki, nie kłóćcie się. A jak tobie poszło, Isi?
- No w sumie, to nikt nie przeglądnął moich wspomnień.
- Wow, jak to zrobiłeś? Przecież zawsze jak za mną ćwiczyłeś, to nie byłeś w stanie stworzyć drugi raz muru.
- Bo widzisz, po prostu zmiana techniki. A jaka jest profesor Cargastar?
- Och, bardzo miła, kiedy z tobą rozmawia, niewykrywalna kiedy się zbliża i agresywna gdy atakuje. Podejrzewam, że to przez jej wampirzą naturę, ale nie narzekam. Dała mi kilka rad i mam nadzieję, że to mi pomoże.
- Dobra ludzie, jestem wykończony dzisiejszym dniem. Chodźmy już spać, co?
Po słowach Blaise'a wszyscy udali się do swoich pokoi. Kiedy byłem już pod swoim, postanowiłem przeprosić Alexa.
- Alex?
- Tak, Isi?
- Ja... przepraszam, że tak wypytywałem. Nie chciałem cię zdenerwować i nie wiedziałem, że te wspomnienia są aż tak prywatne.
- Nic się nie stało. Ja też przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłem. Wiesz, może kiedyś sam się przekonasz jakie wspomnienia zobaczył Bruno.
Po tym zdaniu Alex uśmiechnął się do mnie lewym kącikiem tych różowych ust. Odpowiedziałem mu swoim nieśmiałym uśmiechem i już miałem odejść, kiedy ręka Alexa oplotła mnie w talii, a ja poczułem jego wargi na swoim policzku. To było jak dotknięcie skrzydeł motyla. Takie magiczne. Stałem tak skonfundowany i nawet nie zauważyłem jak Alex zniknął w swoim pokoju. Dopiero po chwili ja sam udałem się do swojego. Na krześle siedział mój żmijoptak, więc krótko się z nim przywitałem i, biorąc piżamę, udałem pod szybki prysznic.
Podczas kąpieli myślałem o tym, co zrobił. Alex. Było to czysto koleżeńskie zachowanie czy może coś więcej. Te i podobne myśli towarzyszyły mi cały czas.
Po całym zabiegu, który nie trwał nawet dziesięciu minut, rzuciłem się na łóżko i w locie zasnąłem z uśmiechem na ustach dzięki Alexowi i jego czynowi. Nie byłem świadom, że on sam również czuje się tak dobrze z tego powodu.
Mimo zaśnięcia tuż po kolacji nie byłem wyspany. Była to moja pierwsza noc w tym dworze bez Alexa. Kilka razy budziłem się, ale przecież nie było burzy, więc nie miałem wytłumaczenia gdyby odkrył on moją obecność w swoim łóżku. Poza tym musiałem wstać o godzinie ósmej, do czego byłem przyzwyczajony po pobycie u Dursley'ów.
Po pobudce poszedłem się szybko wykąpać. Jak zwykle łazienkę wypełnił zapach pomarańczy, a po pięciu minutach stałem przed lustrem z ręcznikiem na biodrach. Postanowiłem spróbować użyć mojej magii żeby usunąć z pomieszczenia parę wodną. Oczywiście nie wszystko poszło po mojej myśli, ponieważ mimo osuszenia pomieszczenia, woda jaka została w brodziku zamarzła, a lustro pokrył szron. Ubrałem się szybko w dresowe spodnie zwężane na łydkach i czarny T-shirt, po czym zabrałem się za suszenie włosów, które dalej żyły swoim własnym życiem. Przy okazji odparowało lustro, więc byłem w stanie zobaczyć jak wygląda moja blizna.
Podczas przejeżdżania po niej palcem nic mnie nie bolało, więc na pewno wszystko dobrze się zagoiło, natomiast blizna została. Długa, lekko szarpana i różowo – brązowa, co znaczy, że nie zniknie nawet przy pomocy magii. Mówi się trudno. Kolejna do kolekcji. Dość sporej kolekcji.
Wyszedłem z łazienki i w drodze na śniadanie szybko sprawdziłem czas. Na szczęście miałem pięć minut na dojście, więc zdążyłem. Usiadłem na swoim standardowym miejscu i rozejrzałem się po reszcie moich przyjaciół. Każdy z nich, tak jak ja, miał lekko podkrążone oczy i jeszcze trochę zaspany wzrok. Najlepiej jednak wyglądała Hermiona z jej rozwalonymi na całej głowie włosami, które teraz były już jak sprężynki. Kiedy zjedliśmy śniadanie do Sali weszło ośmiu dorosłych. Jednego z nich oczywiście rozpoznałem jako mojego wuja, ale reszty nie kojarzyłem.
- Jak zapewne wiecie, dzisiaj rozpoczynacie wasz miesięczny trening. Nie będzie on polegał tylko na nauce oklumencji i legilimencji, ale również zaklęć, eliksirów, magii żywiołów, technologii – na te słowa aż zatarłem ręce – strategii i walki, co oznacza trening siłowy. Jak zauważyliście są ze mną ludzie, którzy będą was uczyć. Ja zajmę się oklumencją i legilimencją, a pomogą mi w tym wasi pozostali nauczyciele.
Serpens Sangre – wystąpił tu pierwszy mężczyzna o brązowych włosach i czarnych oczach – będzie nauczał was zaklęć i wszystkiego co z nimi związane.
Eliksirami zajmie się Bruno Sangre – wystąpił drugi mężczyzna, który wyglądał jak jego poprzednik nie licząc odwrotnych kolorów oczu i włosów.
Magii żywiołów będzie nauczać was Jack Frost – wystąpił dość młody mężczyzna o blond włosach i przeraźliwie niebieskich oczach, jednak jako jeden z nielicznych uśmiechał się przyjaźnie.
Technologią zajmie się Christopher Morgersthern – wystąpił najwyższy mężczyzna w okularach z, co zaskoczyło trochę resztę, niebieskimi włosami i zielonymi oczami. Mnie to nie zdziwiło, ponieważ interesowałem się trochę tym tematem i wiedziałem, że był jedną z pierwszych osób, które zdecydowały się ujawnić w swojej wiosce jako czarodziej i użyć magii do pomocy mugolom.
Strategią zajmie się Sasha Sinox – wystąpił mężczyzna o niebieskich oczach i brązowych włosach. Uśmiechnął się do nas mile, ale w jego oczach widniały niebezpieczne iskierki.
Waszym treningiem siłowym zajmie się Evan Rosier – wystąpił mężczyzna o czarnych jak heban włosach i oczach. Był dobrze zbudowany i roztaczał aurę tajemniczości i siły.
Sztuk walki nauczać was będzie Joselin Cargastar – i ostatnia postać wystąpiła z rzędu i ściągnęła kaptur. Była to kobieta o białych jak śnieg włosach i porcelanowej skórze. Jej oczy jednak miały czerwony odcień, co znaczy, że jest wysoko postanowiona.
Wiem to wszystko jedynie dzięki naukom Hermiony w pokoju życzeń i moim umiejętnościom. Odkryłem to pod koniec tego roku szkolnego, kiedy musieliśmy wypić eliksir przyrządzony przez Nevilla. Snape uznał, że jest bezużyteczny i na nikogo nie zadziała, ponieważ po dodaniu innego płatka kwiatu niż w przepisie zmienia się w substancję aktywującą dodatkowe umiejętności. Wszyscy uznali, że nic się nie stało, ale ja zacząłem widzieć aury ludzi, które mówiły mi o ich poziomie mocy czy pochodzeniu. Przez to zainteresowałem się z Hermioną rasami magicznymi.
- Że kobieta ma nas uczyć sztuk walki? No błagam was. I czego ona nas nauczy?
- Malfoy! Natychmiast przestań! Wiesz kim ona jest?
- No kim Isaac? Kobietą, a one, jak wszystkim wiadomo są słabsze od płci przeciwnej.
- MALFOY! Na prawdę nie wiesz kim jest? Jest wampirzycą! I to jedną z najwyżej postawionych, najprawdopodobniej z Rady, co sugeruje jej kolor oczu! Powinieneś odnosić się do niej z szacunkiem! Mogłaby cię zabić jednym ruchem ręki, ale jak widać masz szczęście, że ta sytuacja i twoja głupota ją bawi. Ona wręcz robi nam łaskę ucząc nas! – szybko klęknąłem przed nią na jedno kolano, schyliłem swoją głowę i wystawiłem rękę z odsłoniętym nadgarstkiem – Pani, proszę o wybaczenie. Mój przyjaciel nie wiedział kim jesteś. W ramach zadośćuczynienia proszę skosztować mojej krwi.
- Jestem pod wrażeniem młodzieńcze. Nie wiedziałam, że jesteś aż tak wyedukowany, mimo że żyłeś wśród mugoli. Nawet niektórzy z nas nie są w stanie rozpoznać kim i jak wysoko postawiona jestem. Co skłoniło cię do pogłębienia wiedzy na temat ras magicznych?
Spojrzałem na Hermionę, ale ta tylko kiwnęła głową, na znak, że mogę udzielić informacji.
- Podczas pewnej lekcji eliksirów kolega pomylił składniki, co spowodowało obudzenie się we mnie zdolności do czytania aur. Dzięki temu i pomocy mojej przyjaciółki nauczyłem się rozróżniać kto jest jakiej rasy, jaką ma pozycję w swoim społeczeństwie lub jaki poziom ma jego moc.
- Czy twój ojciec o tym wie? Jest to jeden z najrzadszych darów spotykany raz na tysiąc lat.
- Niestety nie zdążyłem go o tym poinformować.
- Cóż, może lepiej niech to zostanie naszą tajemnicą. Wasi towarzysze nie będą tego pamiętać, ponieważ nie słyszeli tej rozmowy. A teraz proszę, wstań, nie będę pić twojej krwi i wybaczam twojemu przyjacielowi, ponieważ miał prawo nie wiedzieć kim jestem.
- Dobrze, skoro już sobie porozmawialiście, to macie czas na przebranie się. A teraz biegiem gówniarze do swoich pokoi! Za piętnaście minut widzę was tu spowrotem i nie czekam ani minuty dłużej!
Byłem już przebrany, więc czekałem na resztę z nauczycielami. Kiedy wszyscy już wrócili, głos znów zabrał mój wuj.
- Dobra dzieciaki. Teraz dostaniecie plany zajęć i mapki, na których macie zaznaczone klasy i sale treningowe. Możecie zapoznać się z planem i chwilę jeszcze odpocząć. Za godzinę macie pierwsze zajęcia, a teraz żegnam.
Od razu wzięliśmy się za sprawdzanie planu. Niestety był on dość rygorystyczny.
PONIEDZIAŁEK, ŚRODA, PĄTEK
6:00 pobudka
6:15 śniadanie
6:30 – 9:30 eliksiry
9:35 – 13:10 trening siłowy
13:10 – 13:30 obiad
13:35 – 16:35 zaklęcia
16:40 – 17:40 technologia
17:45 – 18:45 strategia
18:50 – 19:00 kolacja
19:05 – 21:05 magia żywiołów
21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja
WTOREK, CZWARTEK, SOBOTA
6:00 pobudka
6:15 śniadanie
6:30 – 9:30 eliksiry
9:35 – 13:00 walka
13:10 – 13:30 obiad
13:35 – 16:35 zaklęcia
16:40 – 17:40 technologia
17:45 – 18:45 strategia
18:50 – 19:00 kolacja
19:05 – 21:05 magia żywiołów
21:10 – 22:10 oklumencja i legilimencja
NIEDZIELA
10:00 pobudka
10:20 śniadanie
10:35 – 12:35 pojedynki
12:40 – 13:00 obiad
13:00 – 19:00 pływanie w terenie
19:10 – 19:20 kolacja
19:20 – 22:00 czas wolny
- Czy oni oszaleli? Że my niby mamy brać udział w takim treningu i nie umrzeć?
- Ymm, Draco weź pod uwagę, że przygotowujemy się do wojny i nie da się tego zrobić inaczej. Musimy zacząć trenować, bo zostaniemy rozwaleni pierwszym lepszym pojedynku.
- W sumie masz rację Hermiona. Chodźcie, przed chwilą zaczęły się zajęcia z treningu siłowego. Ciekawe jaki jest nauczyciel.
Kiedy szliśmy korytarzami wszyscy myśleliśmy o nauczycielu. Dzięki mapkom doszliśmy do Sali treningowej, stanęliśmy na środku, ale miałem złe przeczucia. Na wszelki wypadek uniosłem wokół siebie tarczę, której uczyliśmy się z Hermioną. Jedynym jej minusem było ograniczone pole działania, bo obejmowało tylko jedną osobę. Zauważyłem, że Hermiona robi to samo. Potem dowiedziałem się, dlaczego moja intuicja mnie zaalarmowała.
Nagle w naszą stronę poleciał szereg zaklęć rozbrajających i tnących wycelowanych w nogi. Tylko Alex dzięki swojemu refleksowi udało się na czas stworzyć tarcze, natomiast reszta leżała na ziemi poraniona i rozbrojona. Hermiona rzuciła się do leczenia ich, ale zapomniała o tarczy. Wiedziałem, że tak zrobi, więc instynktownie wyciągnąłem przed siebie ręce, widząc lecące w naszą stronę kolejne zaklęcia, ale przy okazji wypuściłem różdżkę. Zamknąłem oczy, więc nie wiedziałem co się stało. Jednie zdziwione sapnięcia spowodowały otworzenie ich.
Naszą grupę okrywała jakby połowa piłki, tylko stworzona z lodu, który przeplatany był czarnymi pasmami. Całość migotała od pochłanianych zaklęć, ale po chwili zaklęcia przestały napływać. Zauważyłem, że Hermiona kończyła uzdrawiać Dracona, a potem wstała również dołączyła do osób w szoku. Z wyjątkiem Alexa, który lekko się uśmiechał.
- Kto z was to zrobił?
- Profesorze Frost, ja nie chciałem, to po prostu tak samoistnie. Ja tego nie kontroluję.
- Dobrze Isaac, to jest dość zaawansowana magia żywiołów, więc jestem pod wrażeniem, tylko czy mógłbyś już znieść tą tarczę?
- Ale ja nie umiem profesorze.
- Nie możesz tego po prostu rozwalić swoją magią?
- Joselin, nie da się. Nawet wasza wampirza magia nic nie da na połączenie dwóch żywiołów. Sam musiałbym z kimś połączyć swój, ale mi się nie chce. Które z was mu pomogło?
- On sam to wyczarował, profesorze.
- Jestem pod wrażeniem. Od ponad tysiąca lat nie spotkałam nikogo kto władałby dwoma żywiołami.
- Pani profesor, dlaczego na treningu siłowym obecni są wszyscy nauczyciele?
- Chcieliśmy sprawdzić wasz refleks i znajomość zaklęć leczniczych, jak również czy macie przeczucie. Jak zauważyliśmy tylko ty i Hermiona mu ufacie, natomiast razem z Alexem macie bardzo dobry refleks. Lestrange bardzo dobrze zna zaklęcia, natomiast gdyby nie wasza trójka, leżelibyście martwi. A teraz Evan, mógłbyś im pokazać, co to znaczy wycisk fizyczny?
- Oczywiście, madame. Poproszę was jednak teraz o wyjście. A WY BACHORY PIĘĆDZIESIĄT KÓŁEK, A JEŚLI KTOŚ MI ZACZNIE JĘCZEĆ, TO DOSTANIE CULTER! RUSZAĆ SIĘ ALBO BĘDZIE SZEŚĆDZIESIĄT!!!
I tak zaczęliśmy biegać. Przez ciągłe ucieczki przed Dudleyem, a raczej jego szybkimi sługusami, byłem trochę nauczony jak rozłożyć szybkość biegu, żeby się nie zmęczyć. Skoro mieliśmy zrobić aż pięćdziesiąt okrążeni, to trzeba było biec na prawdę wolnym truchtem. Oczywiście taki Malfoy chciał pokazać swoją szybkość i praktycznie zaczął od sprintu, co skończyło się dla niego szybkim chodem i jednym culter pod koniec. Zadziwiające było to, że dobiegłem na równi z dziewczynami, a tuż za nami Alex. Blaise miał do nas dwa kółka, natomiast Malfoy pięć. Skończyło się to dla nich kolejnym culter.
- Co to ma być nędzne śmiecie?! Jesteście beznadziejni! Macie się wziąć za siebie albo każdy trening będzie się tak kończył nieroby jedne!! Lestrange!
- Tak trenerze?
- Ulecz swoich kolegów, a teraz dajcie mi odpocząć. Za dużo przebywania z tłumokami jak na jeden dzień. – i wyszedł zostawiając nas samych.
- Dobra, zaczynam się go powoli bać. Jak każdy trening ma tak wyglądać, to ja chyba podziękuję.
- Nie martw się Blaise. Jakoś damy radę. A teraz panowie, obracamy się na brzuch i przygotować się, że może szczypać, ale musimy się pospieszyć. Zaraz obiad, a chciałabym jeszcze rzucić na siebie zaklęcie czyszczące.
Kiedy Hermiona uleczyła już Blaise'a i Draco udaliśmy się na obiad. Byliśmy wykończeni po treningu. Każdy mięsień promieniował bólem. Pocieszające było to, że teraz mieliśmy pół godziny przerwy aż do następnej lekcji.
Podczas drogi do jadalni każdy rzucił na siebie zaklęcie czyszczące, dzięki czemu czuliśmy się choć trochę lepiej. Zasiedliśmy do stołu i czekaliśmy na naszych profesorów aż do nas dołączą. Spóźniali się chyba pięć minut i już mieliśmy sięgać po jedzenie, kiedy weszli do jadalni i zasiedli cały czas ze sobą rozmawiając, a nasz trener uśmiechał się podle i sarkastycznie. Zaczęliśmy jeść. Każde z nas było wykończone i masakrycznie głodne po takim wysiłku, więc praktycznie rzuciliśmy się na jedzenie. Kiedy skończyliśmy nie chciało nam się w ogóle nic robić, ale czas nas gonił i trzeba było iść na następną lekcję, którą były zaklęcia.
Dotarliśmy pod salę tuż przed końcem przerwy, ze względu na nasze obolałe mięśnie. Weszliśmy do klasy. Wystarczyło przejść kilka kroków żeby dojść do stołu wygiętego w bumerang z pięcioma krzesłami. Przed nim był panel do pojedynków jak również schowana w podłodze wysuwana katedra, do której podszedł profesor wcześniej każąc nam zająć miejsca przy stołach. Usiadłem na środku, po mojej lewej Alex i Draco, a po prawej Blaise z Hermioną.
- Jak pewne niektórzy z was zapamiętali, nazywam się Serpens Sangre i będę was uczył zaklęć. Na tych zajęciach nie będziemy zajmować się tylko poznawaniem zaklęć. Zajmiemy się również transmutacją, animagią i poznaniem innych ras. Mogę jedynie mieć nadzieję, że słuchaliście tego co jest nauczane w szkole i zapamiętaliście coś z tego.
Jeśli chodzi o testy. Raz w miesiącu będę robił pisemny z wiedzy teoretycznej i tak samo z wiedzy praktycznej, czyli pojedynki. Raz na pół roku będziemy organizować pojedynek uczniowie vs nauczyciele. Do tego czasu mam nadzieję przeszkolić was na tyle żebyście nie zginęli. Potem, może i uda się uczniowi prześcignąć mistrza...
W sumie pierwsza lekcja zaklęć nie była taka męcząca, ponieważ profesor sprawdzał naszą wiedzę i uznał, że mamy tylko małe braki, które nie wymagają specjalnego powtórzenia.
Następną lekcją była technologia. Praktycznie wszyscy, z wyjątkiem mnie i Hermiony, nie mieli bladego pojęcia o czym będą te zajęcia. Po otworzeniu drzwi ukazał się wspaniały widok. Nowszej generacji laptopy, komputery ze specjalnymi monitorami i sprzętem szpiegowskim, mnóstwo różnego rodzaju broni i amunicji. Podziwiałem to, ponieważ był to mój mały konik, nie licząc rysowania, a reszta patrzyła na to jakby zobaczyła jakiegoś potwora.
- Witam was na pierwszej lekcji technologii. Podczas nich będziecie się uczyć co to są za urządzenia, jak ich używać w połączeniu z magią, do czego w ogóle służą i czasami, podczas treningów siłowych, zajęć ze sztuk walki lub różnych terenowych konkurencji, będziecie ich używać. Dziś postaram się wam wyjaśnić na jakiej zasadzie działają i spróbować ich z wami poużywać.
Kiedy profesor Morgersthern wyjaśnił reszcie jak to działa, ponieważ ja od razu wziąłem się za przeglądanie sprzętu szpiegowskiego, dał każdemu z nas po telefonie komórkowym, specjalnych słuchawkach i mikrofonach szpiegowskich. Wyjaśnił jakich zaklęć używa się żeby urządzenia były z nią kompatybilne i przeprowadziliśmy krótki test. Pozwolono nam je zatrzymać.
Nikt z nas nie wiedział czy zajęcia z profesorem Sashą Sinox będą czysto teoretyczne, czy również praktyczne. Wydawało nam się, że pierwsze założenie będzie prawdziwe, tak samo jak myśl, że profesor jest spokojnym człowiekiem.
Mimo tego, że zajęcie trwały tylko godzinę, zdążyliśmy się dowiedzieć, że jesteśmy głupi, nieodpowiedzialni i kompletnie nie nadajemy się na te zajęcia, ale on się tak łatwo nie poddaje i że postanawia nas wyszkolić. Mimochodem zostało nam wspomniane, że nasze plany będą używane do terenowych wycieczek i bitew.
Po zajęciach udaliśmy się na kolację lekko zdołowani. Nasz trener i profesor Sasha zawzięcie dyskutowali jak to beznadziejni jesteśmy, natomiast reszta nauczycieli rozmawiała na inne tematy. Nie byliśmy zbytnio chętni do rozmów, ale Blaise trochę rozluźnił atmosferę.
Każdy z nas nie mógł się doczekać TYCH zajęć. Hermiona, Blaise i Draco chcieli poznać swoje żywioły, a ja i Alex- udoskonalić lub okiełznać, a było to dla nas coś nowego i zaskakującego.
Wchodząc do sali dało się zauważyć jej właściwości. Jeśli podchodziło się do jakiejś części samotnie, zmieniała ona swoje właściwości pod nasz żywioł, ale tylko wtedy, jeśli wiedzieliśmy jaki on jest. Jeśli natomiast nie, wtedy jedyne pokazywał pokrewne, które miały nas na niego naprowadzić.
- Witam, nazywam się Jack Frost i będę uczył was magii żywiołów. Lekcje będą w większości praktyczne, ale nie zabraknie również teorii. Dzisiaj spróbujemy odkryć wasze żywioły i chwilę z nimi się pobawicie żeby się do nich przyzwyczaić, natomiast na następnych zajęciach zaczniemy posługiwać się nimi do różnych prostych czynności i rozwijaniem waszych darów.
Kiedy profesor tłumaczył po kolei jak wydobyć z siebie żywioł, ja z Alexem używaliśmy swoich, a raczej to on pokazywał mi różne rzeczy stworzone z ognia.
Raz przypadkowo ogień mnie dotknął, a to zaowocowało czymś dziwnym. Zamiast użyć lodu moje ciało wypuściło czarną smugę, która zmieniła ten płomyk w jasny strumień, który na chwilę połączył się z moim i stworzyły yin – yang, po czym wszystko znikło. Byliśmy tym trochę skonfundowani, ale potem lekcja się skończyła.
Pod koniec zajęć każde z nas wiedziało czym się posługuje. Hermionie przypadła woda, co raczej nikogo nie zdziwiło. Jak to mówią, cicha woda brzegi rwie, co idealnie odnosi się do Hermiony. Kiedy Alex zażartował z niej po raz kolejny ta chlusnęła mu prosto w twarz strumieniem wody. Wszyscy się później śmiali z jego miny, razem z profesorem.
Blaise opanował powietrze. To było zaskakujące, ale kiedy pod koniec zajęć niechcący wiatr rozwiał wszystkie papiery i włosy, nikt nie miał wątpliwości.
Draco przypadła ziemia. Spokojna, trochę zamknięta w sobie, idealnie pasująca do niego. Kiedy każdy zajmował się swoim żywiołem, Draco siedział na podłodze i dzięki swojej magii tworzyła różne piękne kwiaty, kiedy myślał, że nikt nie patrzy.
Ostatnie w planie mieliśmy oklumencję i legilimencję. Bałem się tych lekcji jak diabli mimo poprawy stosunków z wujem.
- Ej, myślicie, że ktoś zauważy, jeśli zniknę z tych lekcji?
- Isaac! Na pewno Snape, który nie da ci po tym żyć. Wiesz, że to może bardzo pomóc w życiu.
- No wiem, ale i tak nie jestem do nich przekonany.
- Nie bój żaby. Przecież cię nie zabije, prawda?
- Wiesz, nasze ostatnie lekcje wcale nie skończyły się dobrze. W sumie to szybko się skończyły.
- Co masz na myśli?
- Nie ważne. Patrzcie, już doszliśmy pod salę.
Kiedy tylko stanęliśmy pod drzwiami ktoś ze środka otworzył je przed naszym zapukaniem. Weszliśmy do sali i trochę zdziwił mnie jej wystrój. Żadnych ciemnych ścian, dziwnych przyrządów czy czegoś takiego. W sumie, to pokój wydawał się być normalny. Kilka krzeseł, stół, fotele, na których siedzieli wuj, rodzeństwo Sangre, profesor Cargastar i profesor Frost. Ruchem ręki wskazali nam żebyśmy zajęli miejsca na krzesłach. Usiedliśmy w sumie podobnie jak na zaklęciach. Ja w środku, Alex nieodłącznie obok mnie, a reszta jak chciała. Kiedy już usiedliśmy i wymieniliśmy spojrzeniami głos wyjątkowo zabrała profesor Cargastar.
- Jak pewnie się domyślacie, każdemu z was będzie przysługiwał jeden nauczyciel. Nasze lekcje nie będą polegały tylko i wyłącznie na nauce bronienia się przed legilimencją, ale również spróbujemy podzielić się z wami naszymi umiejętnościami jak podsyłanie komuś wymyślonych obrazów, chowanie wspomnień czy tworzenie strażników. Jeśli bardzo dobrze wam pójdzie i do przerwy świątecznej to wszystko opanujecie, to możliwe, że w czasie jej trwania nauczę was trochę z wampirzej kultury. Teraz pozwolicie, że wybierzemy kogo będziemy uczyć.
To było dość dziwne, bo na jakiej podstawie mają nas wybierać? Przecież jeszcze nie przeprowadzili testu czy czegoś aby nas sprawdzić. Po tym jak to pomyślałem poczułem jakby nacisk na mój umysł. Rozejrzałem się po profesorach, ale w sumie nic takiego nie zauważyłem. Dopiero po większym skupieniu zauważyłem, że rodzeństwo Sangre co jakiś czas spogląda w moją i Alexa stronę. Było to jednoznaczne z tym, że próbują się dostać do naszych umysłów. Z każdą chwilą nacisk się zwiększał, więc postanowiłem postawić mur z cegieł, którego nauczyła mnie Hermiona i za którym chowałem się w moim umyśle. Nigdy nie potrafiłem utrzymać go dłużej niż kilka minut, więc nie zdziwiłem się, że pojawiają się na nim pęknięcia.
Poczułem jednak coś dziwnego. Jakby dodatkową siłę w mojej głowie. W świecie rzeczywistym czułem dłoń Alexa trzymającą moją, a po chwili on sam pojawił się w moim umyśle i pomógł utrzymać mur. Było to dość dziwne, ponieważ zamiast wzmocnić fundamenty, Alex po prostu wzniósł ścianę ognia. Kilka minut potem wszystko ustało. Nacisk zniknął, a Alex po troszkę za długim momencie opuścił mój umysł.
Wszyscy nauczyciele jednak siedzieli w fotelach jakby nic się nie stało. Pierwszy odezwał się Bruno Sangre.
- Zauważyliście, że przeprowadziliśmy na was test. Każdy z nas wcześniej wybrał czyj umysł będzie atakował i że właśnie to przesądzi, czy weźmie was pod swoje skrzydła. Może uściślijmy nasze wybory. Ja z moim bratem zajmiemy się Riddlem i Farfaixem. Severus będzie nauczał Zabiniego, Jack Malfoya, a Joselin Lestrange. Nie pytajcie się nas dlaczego, bo nie uzyskacie odpowiedzi. A teraz rozsiądźcie się każdy do innego rogu sali.
Udałem się za rodzeństwem razem z Alexem i stołkami w najbardziej oddalony róg sali. Trochę mnie to przerażało, ale postanowiłem tego nie okazywać. Kiedy usiedliśmy ponownie na stołkach, teraz w innym miejscy, z trochę zdziwionymi minami spojrzeliśmy na rodzeństwo. Teraz głos zabrał drugi z braci.
- Na tych lekcjach prosimy was o mówienie nam po imieniu. Nie jesteśmy tak starzy żeby mówić do nas cały czas profesorze, profesorze.
Wzięliśmy was od nasze skrzydła tylko dlatego, że objawiacie taki dar, jaki dostają bliźniaki. Nie jesteśmy zwykli, ponieważ mamy wrodzoną umiejętność telepatii. To, co razem stworzyliście podczas naszego testu jest swego rodzaju odmianą tej umiejętności. Tą lekcję poświecimy na podstawy, natomiast ogólnie nauczycie się właśnie jak korzystać z telepatii, jak wznosić silniejsze mury dzięki magii żywiołów, jak tworzyć strażników itd..
Teraz powiedzcie mi, czy wyciszacie co wieczór przed pójściem spać umysł?
- Tak.
- Nie.
Moja odpowiedź byłą przecząca, więc teraz nie dziwiło mnie, że Alex umiał pomóc mi w obronieniu się.
- No to Isaac będziesz musiał zacząć to robić, choć i tak jestem pod wrażeniem, że udało ci się utrzyma mur kilka minut bez pomocy Alexa. Teraz macie kilka minut na wyciszenie się, a potem my przystąpimy do ataku.
Ja naprawdę próbowałem się wyciszyć, ale kompletnie nie wiedziałem jak. Wiedziałem że mój zwyczajowy mur nie zadziała, ponieważ nigdy nie umiałem go stworzyć drugi raz w tak krótkim czasie, więc postanowiłem stworzyć coś na wzór tego, co Alex. Zacząłem powoli tworzyć kopułę z lodu wokół mojego wewnętrznego ja.
Po chwili poczułem jak ktoś zaczyna atakować mój umysł. Czułem napór na moją osłonę, więc postanowiłem się zrelaksować i powielić warstwę lodu. Kiedy każda kolejna była niszczona, przypomniałem sobie o jednej ważnej rzeczy. Nie używałem w pełni mojego daru. Postanowiłem stworzyć mały labirynt w środku kopuły z połączenia dwóch żywiołów, a w środku umieścić zagadkę, której rozwiązanie było dość trudne, gdyż byłą napisana mugolskim szyfrem.
To działanie tak bardzo mnie wykończyło, że musiałem oddalić się w głąb umysłu i znieść resztę barier z samego lodu. Widziałem jak nauczyciel przedziera się przez labirynt i po chwili dociera do zagadki. Męczył się z nią przez dobrych kilka minut, a potem opuścił mój umysł. Powoli zaczynałem wracać umysłem do rzeczywistości.
- Jestem pod wrażeniem Isaac. Bardzo dobrze zaplanowane działanie i zagadka. Skąd wpadłeś na ten pomysł? Ćwiczyłeś to już kiedyś?
- Dziękuję Serpens. W sumie to było to nieplanowane działanie zarówno sama kopuła jak i motyw z labiryntem i zagadką. Sam pomysł z użyciem żywiołów nieświadomie podsunął mi Alex.
- I tak jestem pod wrażeniem. W dość szybkim czasie oczyściłeś umysł i...
- Ale ja wcale nie wyciszałem umysły, Serpens. Nikt nigdy nie wytłumaczył mi na czym to polega, więc po prostu wycofałem się w głąb umysłu i stworzyłem tą kopułę.
- No, coraz bardziej mnie zadziwiasz, Isaac. Bruno, jak Alex?
- Och, poradził sobie doskonale. Idealnie oczyścił umysł, stworzył dość mocną barierę i prawie ze mną wygrał, ale pod koniec zabrakło mu sił. Chyba wcześniejsza pomoc Isaacowi go trochę wyczerpała. Swoją drogą ciekawe wspomnienia ma nasz Alex.
- Hej, prosiłem cię żeby to zostało w tajemnicy.
- Dobra dobra, nie zapomniałem. Jak poćwiczycie trochę oczyszczanie umysłu przed snem, to powinno wam pomóc. W sumie lekcja kończy się za pięć minut, a wasi przyjaciele też już skończyli, więc możecie już iść.
Jak za dotknięciem magicznej pałeczki wszyscy zeszli ze stołków i udali się do wyjścia. Przez chwilę nic nie mówili, ale po chwili Hermiona nie wytrzymała.
- I jak pierwsze wrażenie?
- Wiecie co, profesor Jack wydawał się być zamknięty w sobie i bardzo cięty jak dla mnie, ale w sumie to niezły z niego nauczyciel. Blaise, co ty masz taką skwaszoną minę?
- Teraz to ja się nie dziwię Harry'emu, że ni chciał iść na te zajęcia. On jest po prostu straszny. Nie dość, że nie dał mi czasu na wyciszenie, to jeszcze atakował raz za razem bez ostrzeżenia. Po którymś z kolei odbiłem jego zaklęcie. Śmignęło mu koło ucha, ale w jego oczach była istna furia. Jakby chciał mnie zabić.
- Wiesz, w sumie jakbym był nauczycielem i ktoś chciałby mi przeglądać wspomnienia, to też bym się wkurzył.
- Tu się z tobą zgodzę, Isaac. Wiecie, że to rodzeństwo Sangre nie jest takie złe? Kazali nam sobie mówić po imieniu i nie mówili nam, że jesteśmy kretynami, kiedy nam się nie udało. Ale tak czy siak czuję się dziwnie kiedy ktoś o pięć lat tylko starszy przegląda moje prywatne wspomnienia i uczucia.
- A co tak właściwie znalazł Bruno w twojej głowie?
- Nie twoja sprawa Isaac!
- Dobra chłopaki, nie kłóćcie się. A jak tobie poszło, Isi?
- No w sumie, to nikt nie przeglądnął moich wspomnień.
- Wow, jak to zrobiłeś? Przecież zawsze jak za mną ćwiczyłeś, to nie byłeś w stanie stworzyć drugi raz muru.
- Bo widzisz, po prostu zmiana techniki. A jaka jest profesor Cargastar?
- Och, bardzo miła, kiedy z tobą rozmawia, niewykrywalna kiedy się zbliża i agresywna gdy atakuje. Podejrzewam, że to przez jej wampirzą naturę, ale nie narzekam. Dała mi kilka rad i mam nadzieję, że to mi pomoże.
- Dobra ludzie, jestem wykończony dzisiejszym dniem. Chodźmy już spać, co?
Po słowach Blaise'a wszyscy udali się do swoich pokoi. Kiedy byłem już pod swoim, postanowiłem przeprosić Alexa.
- Alex?
- Tak, Isi?
- Ja... przepraszam, że tak wypytywałem. Nie chciałem cię zdenerwować i nie wiedziałem, że te wspomnienia są aż tak prywatne.
- Nic się nie stało. Ja też przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłem. Wiesz, może kiedyś sam się przekonasz jakie wspomnienia zobaczył Bruno.
Po tym zdaniu Alex uśmiechnął się do mnie lewym kącikiem tych różowych ust. Odpowiedziałem mu swoim nieśmiałym uśmiechem i już miałem odejść, kiedy ręka Alexa oplotła mnie w talii, a ja poczułem jego wargi na swoim policzku. To było jak dotknięcie skrzydeł motyla. Takie magiczne. Stałem tak skonfundowany i nawet nie zauważyłem jak Alex zniknął w swoim pokoju. Dopiero po chwili ja sam udałem się do swojego. Na krześle siedział mój żmijoptak, więc krótko się z nim przywitałem i, biorąc piżamę, udałem pod szybki prysznic.
Podczas kąpieli myślałem o tym, co zrobił. Alex. Było to czysto koleżeńskie zachowanie czy może coś więcej. Te i podobne myśli towarzyszyły mi cały czas.
Po całym zabiegu, który nie trwał nawet dziesięciu minut, rzuciłem się na łóżko i w locie zasnąłem z uśmiechem na ustach dzięki Alexowi i jego czynowi. Nie byłem świadom, że on sam również czuje się tak dobrze z tego powodu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz