Rozdział 7.2

Mój Anioł.

Ubrany w czarny garnitur, z ułożonymi włosami i pachnący lasem i odrobiną tytoniu. Wyglądał idealnie.

- Yyy...

- Witaj Isaac. Gotowy?

- T-tak.

- Pozwolisz?

- Oczywiście.

Po tym jakże wspaniałym popisie mojej elokwencji Alexander ujął moją dłoń i zaczął prowadzić w stronę schodów. Cały czas uśmiechał się w ten arogancki sposób, ale nie odezwał ani słowem, nawet kiedy starałem się go zagadać.

Kiedy staliśmy pod drzwiami do sali balowej z resztą znajomych i czekaliśmy na mojego ojca żeby nas wprowadził, Alex objął mnie lewą ręką w talii i nachylił lekko nade mną.

- Isaac..

- Tak?

- Pozwolisz mi z tobą wyjść po skończeniu się oficjalnego czasu?

- Przecież było ustalone, że potem idziemy do pokoju Hermiony, to dlaczego się mnie o to pytasz?

- Bo plany się zmieniły. Hermiona spędza ten wieczór sama, a Draco znika. Dlatego nie chciałem zostawiać cię samego i postanowiłem coś ci pokazać.

- Powiesz chociaż co to jest?

- Nie, ale zapewniam cię że to coś pięknego.

W momencie kiedy miałem zacząć męczyć Alexa, pojawił się mój ojciec i oznajmił, że przyjęcie rozpoczyna i się teraz i otworzył drzwi, pozostawiając mnie w niewiedzy i podekscytowaniu.

Kiedy weszliśmy do środka i stanęliśmy przy rodzicach, mój ojciec rozpoczął swoją mowę.

- Witam wszystkich was na corocznym balu, lecz dzisiaj z nietypowej okazji.

Mianowicie, niedawno udało nam się odnaleźć nasze zaginione dzieci. Mojego syna Isaaca i panienkę Lestrange, niegdyś znanych jako Harry Potter i Hermiona Granger.

Obydwoje odzyskali wspomnienia i świadomość o czynach Dymbledore'a. Ich magia się budzi i razem z resztą przechodzą szkolenie, dzięki któremu jest nadzieja na lepsze jutro.

A teraz moi drodzy popatrzmy jak wspaniale nasze pociech yh tańczą.

Obowiązkiem młodzieży na balach było rozpoczęcie ich tańcem . Ja musiałem tańczyć z Alexem, Hermiona z Blaisem, a Draco z matką.  Nie byłoby tak źle, gdyby ten idiota nie szeptał mi do ucha i nie jeździł dłonią po plecach. Na szczęście utwór szybko dobiegł końca i nie musiałem chować mojej ciągle rumieniącej się twarzy w zgięciu szyi Alexa.

Po tańcu wszyscy śmierciożercy przeszli do sali jadalnej na poczęstunek. Skrzaty przygotowały pyszne ciasta i poncz, podczas jedzenia których panowała kompletna cisza. Dopiero po skończeniu i odejściu od stołu z kieliszkiem szampana, dorośli zaczęli rozmawiać i, co poniektórzy, tańczyć.

Wtedy też właśnie skończył się oficjalny czas, podczas którego nasza obecność na przyjęciu była obowiązkowa. Alex podszedł do mnie, jedynie złapał za rękę bez żadnego wyjaśnienia i zaczął ciągnąć.

Na początku myślałem, że chce iść do naszego salonu, ale ten szedł tylko w górę. Potem sądziłem, że może celem naszej wędrówki jest jego pokój, ale on tylko przeszedł nasz korytarz u wszedł na kolejną klatkę schodową. Dopiero kiedy poczułem przyjemny chłód i powiew wiatru zrozumiałem, gdzie idziemy.

Alex chciał iść na dach.

Kiedy otworzył drzwi i zaprowadził na sam środek, zrozumiałem co chciał mi pokazać. Spojrzałem w górę i otworzyłem lekko usta ze zdumienia. Niebo o tej porze było idealnie czyste, księżyc był w pełni, a miliony gwiazd świeciło jak nigdy dotąd.

Po chwili poczułem ciało przytulające się do moich pleców i ręce oplatające mnie wokół talii.

- Już wiesz dlaczego cię tu przyprowadziłem?

- Tak i jestem ci za to wdzięczny.

- Dlaczego?

- Bo jeszcze nigdy wokół życiu nie widziałem czegoś tak wspaniałego.

Alex na moje słowa jedynie zaśmiał się lekko i podszedł do barierki. Zdziwiło mnie to trochę, ale wyciągnął z kieszeni marynarki paczkę papierosów i odpalił jednego. Teraz wiedziałem dlaczego rozpoznawałem go po zapachu tytoniu.

Powoli do niego podszedłem i oparłem się o barierkę.

- Dlaczego palisz?

- Uspokaja mnie to.

- I?

- I co?

- Co jeszcze? To nie może być jedyny powód. Dla uspokojenia

mógłbyś również rzuć gumę.

- Dla zachowania kontroli.

- Kontroli nad czym?

- Nad samym sobą.

- Dlaczego musisz zachowywać kontrolę?

Alex ostrożnie zgasił papierosa z nerwowym uśmiechem i dopiero spojrzał mi w oczy. A jego spojrzenie było ognisto - czerwone.

- Wyobraź sobie, że na początku wakacji odkrywasz, że znalazłeś towarzysza. Wydaje się to być czymś super, ale takie nie jest, bo tym towarzyszem jest twój przyjaciel i dodatkowo nieświadomie na ciebie wpływa. Swoim niewinnym zachowaniem i słowami prowokuje cię i powoduje, że tracisz zmysły. Co wtedy byś zrobił?

Z każdym słowem Alex przybliżał się do mnie i kiedy skończył był milimetry ode mnie. A ja nie mogłem oddychać i czułem jak się rumienię.

- Załóżmy że cię rozumiem, bo czytałem troszkę o towarzyszach w Hogwarcie. Ale kto nim dla ciebie jest?

- Ty.

- Ale... Przecież znamy się od niedawna. Z resztą przecież to niemożliwe.

- Niemożliwe? Dlatego, że jestem chłopakiem? Nawet Malfoy jest tolerancyjny!

- Co? Nie, nie to miałem na myśli! Po prostu to przez to, że znamy się tak krótko, a wcześniej nie miałem okazji cię poznać. Ja w to nie wierzę.

- To nie my wybieramy towarzyszy, Isaac. To magia. Nie mów mi, że nie zauważyłeś jak na siebie wzajemnie działamy. Jak podczas lekcji żywiołów nasza magia na siebie oddziałuje. Nie mów, że nie czujesz tych wyładowań i dreszczyk przyjemności!

- Czuję to, ale myślałem że to przez przeciwność naszych żywiołów! Wiesz ci jest najgorsze? Że nikt nigdy nic mi nie powiedział. Zostałem zabrany rodzicom. Zablokowane mi magię i wspomnienia. Zabrano przyjaciół i normalne dzieciństwo. A teraz znowu ktoś mną kieruje! Nienawidzę tego wszystkiego i mam dość!

Podczas kłótni widziałem jak oczy Alexa robią się czerwono - złote. Kolory ognia i jasności, jego żywiołów. Ale czułem, że moje również robią się biało - czarne. Jak śnieg i smoła. Jak lód i ciemność.

Kiedyś istniał tylko jeden podział i był on dość jednoznaczny. Jasność i ciemność. Każdy z tych rodzai posiadał symbol. Anioła i Diabła. Nikt nie wspomniał jednak, że diabeł był kiedyś aniołem, a konkretniej stał się upadłym aniołem. Jest to równoznaczne z tym, że diabeł zachował moc i piękno, ale jednocześnie zyskał siłę i tarczę, która uczyniła go lepszym. Brak uczuć.

Przez historię naszych żywiołów logicznym było, że mogliśmy przybrać formy pierwotnej magii. Nasze ciała zmieniały się w te należące do Anioła i Diabła.

Alex wyglądał jak coś najpiękniejszego na świecie. Jego idealne ciało i nieskazitelnie białe skrzydła ze złotymi zakończeniami nadawały mu niewinności. Jedynie oczy przypominały o potędze.

Wyglądałem trochę inaczej. Czarne jak smoła skrzydła i lodowate ciało z demonicznymi oczami. Tak różni, a jednak tak podobni.

W każdym z nas buzowała energia, a dopiero co wyzwolona magia zaczęła przyciągać nas do siebie. Moc, z jaką to się działo, była przytłaczająca i nieposkromiona. Dla mnie, dawnego Harry'ego Pottera, było tylko jedno rozwiązanie.

Ucieczka.