Miniaturka drarry

Każdemu w czarodziejskim świecie wydawało się, że zna Harry'ego Pottera. W końcu gazety, tuż po wojnie, nie pisały o niczym innym, tylko o jego życiu. A dokładniej prywatnym życiu, czego sam opisywany miał dość i po prostu po roku zniknął.

Uciekł. I wtedy wyszło na jaw, że nie zna go nikt.

*-*-*-*

Ulice Barcelony przypominały mu Paryż. Wąskie, z dozą zieleni i oczywiście budynki. Kamienice, które nie są ogromne i przytłaczające, lecz małe i piękne.

Jedną z takich ulic spacerował Harry Potter. Oczywiście nikt z tutejszej społeczności czarodziejskiej nie wiedział, że jest bohaterem narodowym, bo Hiszpania nie angażowała się w wojny.

Dzięki temu Harry mógł odpocząć od błysków aparatów i reporterów.

Jednak plan jego nocy wyglądał inaczej niż u normalnego dziewiętnastolatka. Harry zmierzał w kierunku dzielnicy, którą można opisać jednym słowem. Slumsy. To tutaj spotykał się ze swoimi znajomi: José, Giuseppe i Kylo. Można rzec że byli jedną z najbardziej zróżnicowanych grupek znanych w ,,Podziemnej Hiszpanii''. José był po prostu Hiszpanem, Harry miał ciemniejszą karnację, Giuseppe był albinosem, a Kylo azjatą. Na początku szydzono z nich za odmienność jaką sobą prezentowali, ale od kiedy zaczęli brać udział w ulicznych walkach, to ludzie zostawili ich w spokoju.

Harry przywitał się właśnie ze znajomymi i odpalił swojego papierosa.

- John się odezwał?

- Nie, jak na razie nie ma zleceń. Wiesz, że podobno Quin ma przyjąć nowego członka przydupasów dla jednego z nas?

- Znalazł dla nas coś ciekawego? Z chęcią to zobaczę. Chodźmy.

W Podziemnej Hiszpanii panowało kilka zasad. Mówiły o istnieniu królestwa, czyli grupy dziesięciu osób, które dbały o względny porządek. Każdej osobie z elity przysługiwał przydupas, czyli złapana osoba na szlajaniu się w rejonie podziemi. Musiała podporządkować się prawom i nie miała nic do powiedzenia.

Po kilku minutach marszu doszli do kanałów, a nimi na arenę. To tam zabawki miały pokazać na co je stać, a elita obserwowała je z loży. Oczywistym jest, że całe podziemie jest magiczne. Inaczej taka społeczność nie mogłaby istnieć, a mugolskie prawo nie dopuściłoby do posiadania zabawek.

Harry usiadł ze swoimi znajomymi w loży, gdzie czekała na nich reszta elity ze swoimi podopiecznymi.

- Harry.

- Quin. Podobno znalazłeś ostatnio coś ciekawego.

- Tak, nawet nie wiesz jak bardzo. Dla tutejszych ludzi jest jak albinos.

- Kto jeszcze będzie o niego walczył?

- Ty i David. Sam "zainteresowany" będzie musiał pod koniec zdecydować do kogo dołączy. Taki ma przywilej.

- Czyli arystokrata... Ile mam czasu na przygotowanie?

- Nie masz, bo się lekko spóźniłeś. Teraz zmiataj na arenę.

Harry jedynie uśmiechnął się do Quina i zeskoczył w wyznaczone miejsce.

Walka o zabawkę toczy się zazwyczaj wtedy, gdy członkowie elity mają podobne preferencje co do przydupasa. Z nim samym mogą robić co chcą. Od traktowania normalnie do bicia i katowania.

Harry podszedł na środkowe pole i ukłonił się swojemu przeciwnikowi. Po kilku sekundach pojedynek rozpoczął się. Każdy walczący posiadał jakieś dodatkowe zdolności, które go opisywały, przez co widowisko było jeszcze bardziej interesujące. A jeśli Harry chciał wygrać z Davidem, to musiał zacząć ich używać.

David doskonale władał ogniem i potrafił samym jego widokiem na ciele wystraszyć przeciwnika. Ale na arenie to Harry wygrywał. Jego zdolnością było poruszanie się w cieniu. Życie w ukryciu. Innymi słowy walka jako assasin. Na arenie nie mógł zabić, ale poważnie zranić. Dlatego po dziesięciu minutach David leżał na ziemi cały we krwi, a Harry stał nad nim z lekko przypalonym ramieniem.

- I co, David? Zabawka uciekła ci sprzed nosa?

- Gdyby nie twoje zdolności już dawno bym cię pokonał!

- Hej, spokojnie. Raz się wygrywa, raz nie. Nie mija wina, że ostatnią zabawkę ci zabito. Znajdziesz nową. A teraz sorry, ale idę odebrać nagrodę.

Po tych słowach Harry udał się do lochów, gdzie przetrzymywano schwytanych do momentu odbioru przez właścicieli. Krążyły plotki, że część z nich znikała w niewiadomych okolicznościach, bo strażnikami były upadłe anioły.

- Azrael.

- Tak, Harry?

- Gdzie jest moja własność?

- Loch numer 23.

- Dziękuję.

Harry powoli schodził w głąb lochów. Po kolei odliczał każde pomieszczenie. 21... 22... 23. Powoli otworzył drzwi i użył zaklęcia lumos. A to co zobaczył go przeraziło. Tuż przed nim, przykuty do ziemi, leżał Draco Malfoy.

*-*-*-*

Kiedy Harry wrócił do swojego domu z nieprzytomnym arystokratą, wykąpał go, ubrał i położył w łóżku obok siebie. Nie był jak Mario, który katował swoje własności. Wolał żeby miały swoje zdanie i nie bały się wszystkiego. I najważniejsze - mówił im po imieniu i kazał im również używać swojego.

Koło godziny dwunastej w południe poczuł ciężar na swojej klatce piersiowej. Kiedy otworzył oczy zobaczył Draco wtulonego w niego. Zaczął bawić się jego włosami, a kiedy usłyszał z jego strony mruczenie, to odezwał się do niego.

- Malfoy.

- Mhm.

- Draco.

- Taak?

- Wiesz, gdzie jesteś i z kim?

- W łóżku. Z jakimś facetem, który jest idealną poduszką i nawet

jeśli to Voldemort, to nie mam zamiaru wstawać.

- Voldemortem nie jestem. Ale chyba dobrze byłoby wiedzieć do kogo się należy, prawda?

Po ironicznych słowach Harry'ego Draco poderwał się so siadu. Kiedy ujrzał swojego właściciela, pisnął i jedyne co zrobił, na szczęście, to zadanie jednego pytania.

- Jak?

- Podejrzewam że przyjechałeś na wakacje do Barcelony i zachciało ci się nocnych spacerów po mieście. Najprawdopodobniej zapuściłeś się na teren podziemia, czyli czarodziejskiej społeczności hiszpańskiej. Tutaj panują inne zasady niż w Londynie. Jeśli złapie się magicznego włuczęgę, to zostaje on zabrany i oddany komuś z elity. Czyli tak jak w Brytanii, komuś z Dworu.

- Czyli teraz jestem twoją zabawką?

- Tak bym tego nie nazwał. Nie licząc faktu, że będziesz miał na sobie mój znak rozpoznawczy i nie będziesz mógł ode mnie uciec, to jesteś kompletnie wolny. Że względu na nasze relacje sprzed dwóch lat mam nadzieję, że nie będzie to dla ciebie problem?

- Wiesz Harry, z chęcią odświeżę sobie kilka wspomnień.

Draco z chytry uśmiechem pochylił się w stronę Harry'ego i złożył na jego ustach pocałunek. Po kilku chwilach przerodził się on w bardziej pasjonujący, a Harry przejął dominację. Zjechał swoimi ustami na linię szczęki, a potem na szyję i zastał się na niej. Po chwili w miejscu powstałej malinki pojawiło się czarne jak heban, wytatuowane piórko.

Znak rozpoznawczy Harry'ego Pottera w Podziemnych Światach.