Zajęcia z Bruno różniły się od tych z moim wujkiem. Tak, nauczyłem się tak na niego mówić. Ale wracając do rzeczy. Na jego lekcjach nie robiło się eliksirów z pamięci lub tych z podręcznika. Tutaj mieliśmy za zadanie wymyślić swój. I mieliśmy na to tylko trzy godziny. A ja nic nie mam. Ostatnie dwa eksperymenty z podstawową alchemiczną bazą skończyły się porażką. A gdyby tak zrobić eliksir na bazie herbaty z mięty? Wystarczyło do tego dodać po kolei skrzydło traszki, udko żaby i skrzydło nietoperza, każde z nich ciąć wcześniej na cienkie paseczki. Potem zamieszać trzy razy zgodnie z ruchem wskazówek zegara i gotować przez godzinę do uzyskania ciemnogranatowej barwy. Ważne było, żeby od razu po upływie wyznaczonego czasu zdjąć kociołek z ognia, ponieważ mógłby wybuchnąć. Kiedy eliksir wystygnął przelałem go do probówki i zaniosłem próbkę Bruno.
- Czy każdy z was skończył już swój eliksir?
- Tak!
- Na następnej lekcji, po moim sprawdzeniu, czy jest bezpieczny, będziemy testować jego działanie. A teraz macie dodatkowe piętnaście minut przerwy. Żegnam.
- Udało wam się?
- Wiesz Alex, w większości tak, ale pod koniec musiałam chyba zamieszać w złym kierunku, bo po ostygnięciu zrobiła się z tego jakaś maź.
- Może zamiast eliksiru zrobiłaś maść? W sumie to ja nie zrobiłem niczego dobrego, bo połączyłem dwa eliksiry, które zapamiętałem, ale wyszła tylko ciemnozielona breja. A ty Isi?
- No w sumie to chyba się udało. Czy ktoś w ogóle wie ile czasu nam zostało? Bo chyba zabłądziliśmy, a nie chciałbym się spóźnić na pierwsze zajęcia ze sztuk walki.
Okazało się, że mamy zaledwie pięć minut na przejście dziesięciu korytarzy, które prowadziły do sali treningowej. Na szczęście zdążyliśmy, ale byliśmy strasznie zdyszani. Sala była dość ogromna i wyglądała jak swego rodzaju atrium. Na samym środku, przy stole z pięcioma strojami do kickboxingu, stała profesor Cargastar ubrana w jeden z nich.
- Witam moich drogich uczniów. Jak widzicie, dzisiaj będziemy ćwiczyć kickboxing. Jest to jedna z nowocześniejszych "sztuk walki", w której przeważa semi - contact. Podejrzewam, że dla niektórych z was jest dość znany, jak również praktykowany od czasu do czasu. Teraz dobierzcie się w pary, ale ja wybiorę najpierw. Chodź Isaac.
Dobrze, teraz macie pięć minut na rozgrzanie się, a potem zaczynamy ćwiczyć.
Rozgrzewka po naszym biegu nie była dość zawiła, ponieważ po krótkim biegu wystarczyło tylko zająć się ramionami i nogami. Kiedy byliśmy już rozgrzani i gotowi do ćwiczeń, profesor Cargastar zaczęła pokazywać nam po kolei podstawowe kopnięcia i uderzenia, ale opanowaliśmy tylko połowę z nich. Pod koniec byliśmy tak zmęczeni po dziesięciominutowych sparingach, że ledwo co staliśmy na nogach.
- Wbrew pozorom jestem z was dumna, ponieważ mało kto po takich ćwiczeniach stoi i nie błaga o wodę. Mam nadzieję, że uda nam się wypracować waszą kondycję i style, w jakich będziecie czuć się najlepiej do końca wakacji. A teraz spadać pod prysznic i na obiad. Macie oddzielne łazienki!
Mimo braku sił ruszyliśmy biegiem się wykąpać. Lodowata woda była dla naszych mięśni istnym niebem.
Większość z zajęć dzisiejszego dnia minęła w podobny sposób jak wczoraj. Na zaklęciach mieliśmy dość ciekawy wykład o wampirach, w którym uczestniczyła profesor Cargastar, dzięki czemu dowiedzieliśmy się trochę więcej.
Podczas zajęć z technologii zapoznawaliśmy się z działaniami telefonów komórkowych i jak używać ich do bardziej szpiegowskich celów w świecie magii.
Profesor Sinox jak zwykle narzekał, że nic nie umiemy, ale zaczęliśmy podejrzewać, że to jest po prostu jego sposób na motywację uczniów. Analizowaliśmy dzisiaj stare plany strategii wojennych i znajdowaliśmy powody, dla których dane wojsko lub grupa przegrały.
Kolacja była jednym z tych najdziwniejszych posiłków w życiu, ponieważ mój kochany wujaszek sprzeczał się z bliźniakami Sangre o zastosowanie krwi chochlików kornwalijskich w ulepszonej formie eliksiru słodkiego snu, dzięki której miał mieć funkcję kontroli snów śpiącego. Sama kłótnia nie byłą w sobie śmieszna, ale jej skutek tak. Bo wyobraźcie sobie trójkę dorosłych ludzi, którzy rzucają w siebie masą budyniową i dżemem wiśniowym. Na szczęście udało nam się wymknąć tuż przed tym, jak nowa maź uderzyła w dopiero co zamknięte drzwi.
Można uznać, że zajęcia z magii żywiołów pełnią swego rodzaju funkcję relaksującą. Przez kolejne dwa dni, włącznie z dzisiejszym, mieliśmy ,,porozumieć się z naszym wnętrzem'' - jak to ujął profesor - i poznać swoje możliwości podczas używania tego rodzaju magii. Najlepsze były jednak momenty, kiedy walczyliśmy między sobą, a szczególnie kiedy robiłem to z Alexem. Kiedy odkryłem, że mogę, tak jak on, używać dwóch żywiołów, stało się to jeszcze ciekawsze, ponieważ kiedy strumienie mocy miały się ze sobą zderzać, wtedy splatały się, a my czuliśmy silny przepływ energii i, czuję się z tym trochę dziwnie, ale przyjemności. W sumie to na tym polegała dziwność dzisiejszych lekcji.
Oklumencja polegała na sprawdzeniu naszych murów i pokazania nam technik oczyszczania umysłu. Najlepsze jednak było to, że bliźniaki pokazywali nam to w kompletnie inny sposób niż mój wuj. Nie krzyczeli, tylko tłumaczyli, dzięki czemu zrozumiałem o wiele więcej.
Po lekcjach wróciliśmy do swoich pokoi, ale razem z Alexem przesiedzieliśmy jeszcze chwilę u niego, rozmawiając o tym, co działo się z naszymi żywiołami. Postanowiliśmy, że razem poszukamy o tym informacji, kiedy wrócimy do dworu na bal.
***
I tak oto minęło kilka kolejnych dni. Wczesne pobudki, męczące lekcje i pyszne posiłki. W tym czasie nauczyliśmy się, wbrew pozorom, wielu rzeczy i poprawiliśmy swój poziom magiczny, jak również fizyczny.
Teraz mamy sobotę. A dokładniej za piętnaście dziesiątą i właśnie trwają przymiarki ubrań na bal. Nasze matki chyba nas nienawidzą, ponieważ trwa to w nieskończoność, a jeszcze musimy mieć chwilę na odświeżenie się.
- Mamo?
- Tak Isaac?
- Ile jeszcze to będzie trwać? Przecież dobrze wyglądałem w tym granatowym garniturze z szarą koszulą.
- Ale może lepiej będziesz wyglądał w innym? No dobrze, widać po waszych minach, chłopcy, że jesteście już zmęczeni. Co najdziwniejsze, Hermiona już dawno zrobiła to co wy...
Moja mama odeszła w niewidomym kierunku szepcząc do siebie, jednak nie zdziwiło mnie to, co wyszło z jej ust. Hermiona nienawidziła różnego rodzaju rzeczy związanych z balami po tym bożonarodzeniowym w Hogwarcie.
Kiedy tylko mieliśmy możliwość, to zmyliśmy się do saloniku, w którym tydzień temu jeszcze siedzieliśmy i zastaliśmy w nim Hermionę. Czytającą książkę.
- Hermiono?
- Tak, Blaise?
- Jak udało ci się przekupić te wiedźmy, żeby puściły cię ze swoich szponów?
- A wiesz, miałam po prostu przyszykowaną suknię na takie okazje. Oczywiście magiczną, dzięki czemu można zmienić jej kształty, rozmiary i kolory.
- U kogo ją kupiłaś?
- A co, Draco? Też chciałbyś mieć takie ubrania? Muszę cię zmartwić, bo zrobiłam ją sama. Żeby takie coś dostać, musiałbyś mi coś dać.
- Czy w was wszystkich nagle zaczął odzywać się ślizgoński duch?
- Nie, po prostu nigdy nie pokazaliśmy swojego prawdziwego ja. Hermi, dlaczego wcześniej nie wpadłem na pomysł, żeby wziąść z pokoju swój garnitur?
- Bo jesteś głupi?
- Ejj, to było nie miłe. Tak w ogóle, to na kiedy planujesz otwarcie sklepu z naszą kolekcją?
- Wiesz...
- Chwila chwila. Czy wy sugerujecie, że macie linię ubrań, a my o tym nic nie wiedzieliśmy?
- Tak?
Miny tych trzech ślizgonów były w tym momencie najlepsze. Otworzone szeroko usta i oczy jak pięć galeonów mówiły wszystko o ich zdziwieniu.
- Alex? Zamknęlibyście buzie, co? I tak dokładnie, to otwarcie powinno być w grudniu, jeśli nic się nie zmieniło. I jeśli będziecie chcieli coś tam kupić, to dostaniecie maksymalnie 10% zniżki.
- Och, to super. Tylko wiecie, nie chcę być niemiły czy coś, ale za godzinę zaczyna się bal, a my nie jesteśmy nawet w połowie przygotowani.
Wszyscy ruszyli w popłochu do drzwi. Oprócz mnie i Alexa, który patrzył jak zaczynam syczeć. A dokładniej wzywać Anguisa, dzięki czemu pojawił się chwilę później.
- Witaj Isaac. Czy mogę zrobić coś dla ciebie?
- Ja również cię witam. Jeśli to nie jest dla ciebie problem, to czy mógłbyś teleportować nas do moich kwater?
- Zrobię to tylko dlatego, że ten młodzieniec jest twoim towarzyszem.
Po tym zniknęliśmy w czarnym dymie i pojawiliśmy się w moim pokoju. W tym samym momencie, kiedy postawiliśmy pierwsze kroki, Anguis wyleciał przez okno.
- Twój przyjaciel chyba mnie nie lubi, Isi.
- Dlaczego tak myślisz?
- Bo jego ton był dość dziwny i nie wiem co miał na myśli, mówiąc o towarzyszu.
- Ty go rozumiesz?
- No tak. Wężomowa jest tak na prawdę cechą dwóch rodów, w tym mojego. Wiesz Isaac, chyba na serio będę się zbierał. Mam nadzieję, że będziesz gotowy pięć minut przed osiemnastą?
- Tak, oczywiście. Będę czekał, aż zapukasz.
Po tym Alex opuścił mój pokój, a ja ruszyłem do łazienki. Uszykowałem garnitur na półce i wszedłem pod prysznic. Orzeźwiająca woń cytrusów rozniosła się w pomieszczeniu, a ja poddałem się chwili relaksu, jaki dawała mi chłodna wodna i masaż głowy. Po pięciu minutach wyszedłem spod prysznica, wytarłem się puchowym ręcznikiem i ubrałem bieliznę. A potem stanąłem przed lustrem.
Wystarczyły dwa zaklęcia, aby twarz była gotowa. Nie potrzebowałem już opatrunku, ponieważ teraz blizna była całkowicie zagojona. Ale nie zniknęła i raczej nigdy nie zniknie. Rana była zbyt głęboka, a mięśnie zbyt delikatne.
Moje spojrzenie skierowało się na klatkę piersiową. Długa linii ciągnęła się od prawego biodra, przez cały brzuch, a kończyła się dopiero na plecach. Pamiątka po zabawie Dudleya z pierwszym nożem. Obróciłem się i stanąłem tyłem do lustra. Mnóstwo małych i krótkich, ale szarpanych blizn po tym, jak kuzyn stłukł całą zastawę, obwiniono za to mnie i wepchnięto w odłamki. Oczywiście sporadycznie były przypalenia od papierosów lub rozgrzanych stempli z runami.
W większości przypadków, kiedy ludzie widzieli mnie bez koszulki, miałem na sobie silne glamour, dzięki czemu nikt nie widział moich blizn. Ale w chwilach takich jak te, kiedy byłem sam, chciałem je widzieć. Chciałem pamiętać o tym, co ci dranie mi zrobili, żeby potem ich zabić. Zmiażdżyć. Zniszczyć.
Moje oczy zaczęły robić się czarne, a to nie był dobry sygnał. Musiałem się opanować. Wziąłem z półki garnitur i ubrałem się. Potem tylko nałożyłem zaklęcie maskujące na ciało i wyszedłem z łazienki. Zostało mi dwadzieścia minut, więc żeby się nie nudzić postanowiłem porysować.
Byłem w fazie końcowej tworzenia, kiedy usłyszałem pukanie do drzwi. Odłożyłem przybory i poszedłem otworzyć. Kiedy sięgnąłem do klamki i uchyliłem je, w przejściu stał on.
Mój Anioł.
______________________________________________________________________
Mam nadzieję, że nie zawiodłam nikogo. Rozdział krótki, ponieważ podzielony na dwie części, z czego druga powinna pojawić się pod koniec tego tygodnia.
Pozdrawiam, Nagini.
- Witam moich drogich uczniów. Jak widzicie, dzisiaj będziemy ćwiczyć kickboxing. Jest to jedna z nowocześniejszych "sztuk walki", w której przeważa semi - contact. Podejrzewam, że dla niektórych z was jest dość znany, jak również praktykowany od czasu do czasu. Teraz dobierzcie się w pary, ale ja wybiorę najpierw. Chodź Isaac.
Dobrze, teraz macie pięć minut na rozgrzanie się, a potem zaczynamy ćwiczyć.
Rozgrzewka po naszym biegu nie była dość zawiła, ponieważ po krótkim biegu wystarczyło tylko zająć się ramionami i nogami. Kiedy byliśmy już rozgrzani i gotowi do ćwiczeń, profesor Cargastar zaczęła pokazywać nam po kolei podstawowe kopnięcia i uderzenia, ale opanowaliśmy tylko połowę z nich. Pod koniec byliśmy tak zmęczeni po dziesięciominutowych sparingach, że ledwo co staliśmy na nogach.
- Wbrew pozorom jestem z was dumna, ponieważ mało kto po takich ćwiczeniach stoi i nie błaga o wodę. Mam nadzieję, że uda nam się wypracować waszą kondycję i style, w jakich będziecie czuć się najlepiej do końca wakacji. A teraz spadać pod prysznic i na obiad. Macie oddzielne łazienki!
Mimo braku sił ruszyliśmy biegiem się wykąpać. Lodowata woda była dla naszych mięśni istnym niebem.
Większość z zajęć dzisiejszego dnia minęła w podobny sposób jak wczoraj. Na zaklęciach mieliśmy dość ciekawy wykład o wampirach, w którym uczestniczyła profesor Cargastar, dzięki czemu dowiedzieliśmy się trochę więcej.
Podczas zajęć z technologii zapoznawaliśmy się z działaniami telefonów komórkowych i jak używać ich do bardziej szpiegowskich celów w świecie magii.
Profesor Sinox jak zwykle narzekał, że nic nie umiemy, ale zaczęliśmy podejrzewać, że to jest po prostu jego sposób na motywację uczniów. Analizowaliśmy dzisiaj stare plany strategii wojennych i znajdowaliśmy powody, dla których dane wojsko lub grupa przegrały.
Kolacja była jednym z tych najdziwniejszych posiłków w życiu, ponieważ mój kochany wujaszek sprzeczał się z bliźniakami Sangre o zastosowanie krwi chochlików kornwalijskich w ulepszonej formie eliksiru słodkiego snu, dzięki której miał mieć funkcję kontroli snów śpiącego. Sama kłótnia nie byłą w sobie śmieszna, ale jej skutek tak. Bo wyobraźcie sobie trójkę dorosłych ludzi, którzy rzucają w siebie masą budyniową i dżemem wiśniowym. Na szczęście udało nam się wymknąć tuż przed tym, jak nowa maź uderzyła w dopiero co zamknięte drzwi.
Można uznać, że zajęcia z magii żywiołów pełnią swego rodzaju funkcję relaksującą. Przez kolejne dwa dni, włącznie z dzisiejszym, mieliśmy ,,porozumieć się z naszym wnętrzem'' - jak to ujął profesor - i poznać swoje możliwości podczas używania tego rodzaju magii. Najlepsze były jednak momenty, kiedy walczyliśmy między sobą, a szczególnie kiedy robiłem to z Alexem. Kiedy odkryłem, że mogę, tak jak on, używać dwóch żywiołów, stało się to jeszcze ciekawsze, ponieważ kiedy strumienie mocy miały się ze sobą zderzać, wtedy splatały się, a my czuliśmy silny przepływ energii i, czuję się z tym trochę dziwnie, ale przyjemności. W sumie to na tym polegała dziwność dzisiejszych lekcji.
Oklumencja polegała na sprawdzeniu naszych murów i pokazania nam technik oczyszczania umysłu. Najlepsze jednak było to, że bliźniaki pokazywali nam to w kompletnie inny sposób niż mój wuj. Nie krzyczeli, tylko tłumaczyli, dzięki czemu zrozumiałem o wiele więcej.
Po lekcjach wróciliśmy do swoich pokoi, ale razem z Alexem przesiedzieliśmy jeszcze chwilę u niego, rozmawiając o tym, co działo się z naszymi żywiołami. Postanowiliśmy, że razem poszukamy o tym informacji, kiedy wrócimy do dworu na bal.
***
I tak oto minęło kilka kolejnych dni. Wczesne pobudki, męczące lekcje i pyszne posiłki. W tym czasie nauczyliśmy się, wbrew pozorom, wielu rzeczy i poprawiliśmy swój poziom magiczny, jak również fizyczny.
Teraz mamy sobotę. A dokładniej za piętnaście dziesiątą i właśnie trwają przymiarki ubrań na bal. Nasze matki chyba nas nienawidzą, ponieważ trwa to w nieskończoność, a jeszcze musimy mieć chwilę na odświeżenie się.
- Mamo?
- Tak Isaac?
- Ile jeszcze to będzie trwać? Przecież dobrze wyglądałem w tym granatowym garniturze z szarą koszulą.
- Ale może lepiej będziesz wyglądał w innym? No dobrze, widać po waszych minach, chłopcy, że jesteście już zmęczeni. Co najdziwniejsze, Hermiona już dawno zrobiła to co wy...
Moja mama odeszła w niewidomym kierunku szepcząc do siebie, jednak nie zdziwiło mnie to, co wyszło z jej ust. Hermiona nienawidziła różnego rodzaju rzeczy związanych z balami po tym bożonarodzeniowym w Hogwarcie.
Kiedy tylko mieliśmy możliwość, to zmyliśmy się do saloniku, w którym tydzień temu jeszcze siedzieliśmy i zastaliśmy w nim Hermionę. Czytającą książkę.
- Hermiono?
- Tak, Blaise?
- Jak udało ci się przekupić te wiedźmy, żeby puściły cię ze swoich szponów?
- A wiesz, miałam po prostu przyszykowaną suknię na takie okazje. Oczywiście magiczną, dzięki czemu można zmienić jej kształty, rozmiary i kolory.
- U kogo ją kupiłaś?
- A co, Draco? Też chciałbyś mieć takie ubrania? Muszę cię zmartwić, bo zrobiłam ją sama. Żeby takie coś dostać, musiałbyś mi coś dać.
- Czy w was wszystkich nagle zaczął odzywać się ślizgoński duch?
- Nie, po prostu nigdy nie pokazaliśmy swojego prawdziwego ja. Hermi, dlaczego wcześniej nie wpadłem na pomysł, żeby wziąść z pokoju swój garnitur?
- Bo jesteś głupi?
- Ejj, to było nie miłe. Tak w ogóle, to na kiedy planujesz otwarcie sklepu z naszą kolekcją?
- Wiesz...
- Chwila chwila. Czy wy sugerujecie, że macie linię ubrań, a my o tym nic nie wiedzieliśmy?
- Tak?
Miny tych trzech ślizgonów były w tym momencie najlepsze. Otworzone szeroko usta i oczy jak pięć galeonów mówiły wszystko o ich zdziwieniu.
- Alex? Zamknęlibyście buzie, co? I tak dokładnie, to otwarcie powinno być w grudniu, jeśli nic się nie zmieniło. I jeśli będziecie chcieli coś tam kupić, to dostaniecie maksymalnie 10% zniżki.
- Och, to super. Tylko wiecie, nie chcę być niemiły czy coś, ale za godzinę zaczyna się bal, a my nie jesteśmy nawet w połowie przygotowani.
Wszyscy ruszyli w popłochu do drzwi. Oprócz mnie i Alexa, który patrzył jak zaczynam syczeć. A dokładniej wzywać Anguisa, dzięki czemu pojawił się chwilę później.
- Witaj Isaac. Czy mogę zrobić coś dla ciebie?
- Ja również cię witam. Jeśli to nie jest dla ciebie problem, to czy mógłbyś teleportować nas do moich kwater?
- Zrobię to tylko dlatego, że ten młodzieniec jest twoim towarzyszem.
Po tym zniknęliśmy w czarnym dymie i pojawiliśmy się w moim pokoju. W tym samym momencie, kiedy postawiliśmy pierwsze kroki, Anguis wyleciał przez okno.
- Twój przyjaciel chyba mnie nie lubi, Isi.
- Dlaczego tak myślisz?
- Bo jego ton był dość dziwny i nie wiem co miał na myśli, mówiąc o towarzyszu.
- Ty go rozumiesz?
- No tak. Wężomowa jest tak na prawdę cechą dwóch rodów, w tym mojego. Wiesz Isaac, chyba na serio będę się zbierał. Mam nadzieję, że będziesz gotowy pięć minut przed osiemnastą?
- Tak, oczywiście. Będę czekał, aż zapukasz.
Po tym Alex opuścił mój pokój, a ja ruszyłem do łazienki. Uszykowałem garnitur na półce i wszedłem pod prysznic. Orzeźwiająca woń cytrusów rozniosła się w pomieszczeniu, a ja poddałem się chwili relaksu, jaki dawała mi chłodna wodna i masaż głowy. Po pięciu minutach wyszedłem spod prysznica, wytarłem się puchowym ręcznikiem i ubrałem bieliznę. A potem stanąłem przed lustrem.
Wystarczyły dwa zaklęcia, aby twarz była gotowa. Nie potrzebowałem już opatrunku, ponieważ teraz blizna była całkowicie zagojona. Ale nie zniknęła i raczej nigdy nie zniknie. Rana była zbyt głęboka, a mięśnie zbyt delikatne.
Moje spojrzenie skierowało się na klatkę piersiową. Długa linii ciągnęła się od prawego biodra, przez cały brzuch, a kończyła się dopiero na plecach. Pamiątka po zabawie Dudleya z pierwszym nożem. Obróciłem się i stanąłem tyłem do lustra. Mnóstwo małych i krótkich, ale szarpanych blizn po tym, jak kuzyn stłukł całą zastawę, obwiniono za to mnie i wepchnięto w odłamki. Oczywiście sporadycznie były przypalenia od papierosów lub rozgrzanych stempli z runami.
W większości przypadków, kiedy ludzie widzieli mnie bez koszulki, miałem na sobie silne glamour, dzięki czemu nikt nie widział moich blizn. Ale w chwilach takich jak te, kiedy byłem sam, chciałem je widzieć. Chciałem pamiętać o tym, co ci dranie mi zrobili, żeby potem ich zabić. Zmiażdżyć. Zniszczyć.
Moje oczy zaczęły robić się czarne, a to nie był dobry sygnał. Musiałem się opanować. Wziąłem z półki garnitur i ubrałem się. Potem tylko nałożyłem zaklęcie maskujące na ciało i wyszedłem z łazienki. Zostało mi dwadzieścia minut, więc żeby się nie nudzić postanowiłem porysować.
Byłem w fazie końcowej tworzenia, kiedy usłyszałem pukanie do drzwi. Odłożyłem przybory i poszedłem otworzyć. Kiedy sięgnąłem do klamki i uchyliłem je, w przejściu stał on.
Mój Anioł.
______________________________________________________________________
Mam nadzieję, że nie zawiodłam nikogo. Rozdział krótki, ponieważ podzielony na dwie części, z czego druga powinna pojawić się pod koniec tego tygodnia.
Pozdrawiam, Nagini.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz